De laatste paar dagen heeft de Sjonnie site niet goed gefunctioneerd. Er was door een nog onbekende reden iets geinstalleerd door een derde. Dit uitte zich vooral door vervelende popups met reclame er in voor allerlei vage sites. De Sjonnie site heeft net een update gehad van de software en doet het weer zoals het moet. Onze excuses voor het eventuele ongemak de laatste paar dagen. Nog veel leesplezier, Martijn :)

woensdag 30 juli - 8.15 uur hebben de twee enige echte pelgrims het na precies 3 maanden volbracht. 

Ik zat al om 7.45 uur op de stoep voor de kathedraal, daar kwamen ze. Het was wel slikken en ik had een lekker warm gevoel voor allebei. Verrassing was - dank Bernard´s kleine list - gelukt. Hij had Martin verteld dat men na 9.30 niet meer met de kar de stad in mag anders waren ze er op dinsdag middag al geweest. Maar da zat ik nog in het vliegtuig.

We genieten hier nog een paar dagen.

Tot ziens, adios ook namens Sjonnie

Yvonne

Afgelopen week hebben Sjonnie en Martin de krant gehaald. Er stond een mooie foto en een mooi lang artikel. Klik HIER voor het artikel

Een nieuw klein dingetje op de site is de maps van Google. Hier kan je ongeveer zien waar Sjonnie en Martin zich ophouden op de lange reis naar spanje. Nu is Sjonnie nog in Nieuwerkerk a/d Ijssel zoals je kunt zien op de landkaart helemaal onder aan de pagina. Als Sjonnie en Martin af en toe laten weten waar ze uithangen dan kunnen we een beetje een idee krijgen waar ze zijn.

De kar op zich is al een bijzonder verhaal en het zijn niet zoveel routes die naar Santiago leiden. Het was mijn bedoeling te paard te gaan. Om technische  redenen is dit schier onmogelijk of je moet continu steun hebben van het thuisfront. Voor spulletjes die je meeneemt voor jezelf en het paard heb je al gauw een pakpaard nodig. Dit i.v.m. het aantal kilo’s. Neem alleen het cowboy zadel al. Zo kwamen we op een paard met wagen. Sjonnie kennen jullie al en nu zien jullie ook het huifkarretje en de koetsier krijg je er gratis bij. Het karretje stond in een boerenschuur. Je kent dat wel onder het stof en stront van de kippies. Hij zag er niet uit. Sjonnie vond hem leuk en zo verdween hij een lange tijd in het magazijn. Cees Visser, een zakenpartner, vroeg of hij de kar onder handen mocht nemen als bijdrage in de sponsering maar ook omdat hij zoiets al vaker had gedaan en erg leuk vond. Hoe krijg je zo’n brenger. De kar werd volledig gesloopt. Hij heeft de kar eerst volledig gesloopt tegenwoordig heet dat gestript. Wat eraf kon ging eraf om tot de conclusie te komen dat de bodem was opgevreten door de houtworm en de banden verdroogd. Nieuwe banden en bodem en heel veel Hammerite, vet en verf doet wonderen. Voor en achter lichten en gevarendriehoekjes.

Martinus Antonius Julius Maria Breukers  25 augustus 1946

De reis is een lang gekoesterde wens maar het besluit viel begin dit jaar. Het is een mengeling van recreatie en behoefte. Een periode van zelfreflectie en het opsnuiven van 1000 jaar cultuur. Mocht ik onderweg echt “het licht” zien dan zal ik dit onmiddellijk aan jullie melden. Naast mijn strijdmakker Sjonnie de Pony zijn er natuurlijk velen die mij deze reis mogelijk doen maken en mij en Sjonnie enorm ondersteunen. Of dat nu is omdat ik zo’n 3 ½ maand weg ben of dat men denkt, het wordt tijd dat vooral hij “het licht” ziet, ga ik uit van het laatste.

Ik, Martin Breukers, 61 jaar jong, ga met mijn Pony Sjonnie en een huifkarretje de ‘Pelgrimstocht naar Santiago de Compostela’ doen. Het zijn ca. 2000 km. Wat zijn de reden hiervoor?

• Het is natuurlijk een enorme uitdaging voor mijn leeftijd.
• Maar ik wil ook iets doen voor een GOED DOEL!  Dat is in dit geval,  dat Sjonnie de Pony en alles wat bij hem hoort in Santiago de Compostela aan een inrichting voor gehandicapte kinderen – die al met paarden werken – wordt geschonken. Iedereen weet dat zulke inrichtingen nooit genoeg geld hebben om deze kinderen het leven een beetje leuker en vrolijker te maken. En iedereen weet, dieren kunnen wonderen volbrengen.

Ik ben Sjonnie de Pony en ga met mijn baas (Martin Breukers, Grote Haven 30 in Haastrecht) de “Camino” lopen oftewel de pelgrimstocht naar Santiago de Compestela in Noord Spanje. Ik trek een klein huifkarretje en af en toe mijn baasje omdat hij klutsknieën heeft. Ik ga niet  terug naar Nederland maar blijf daar werken als knuffeldier bij gehandicapte kinderen. Karretje, nieuw tuig en alles wat bij mij hoort wordt aan hen geschonken. O.K. ik moet nog Spaans leren maar dat komt wel goed. 

Nu wil ik graag nog een jaar gesponsord worden zodat deze kinderen niet direct kosten hebben voor mijn voer, verzekering, arts etc. Laten we zeggen € 0,02 p/km. Het zijn 2000 km. Doe mee! Je kunt jouw bijdrage overmaken op mijn eigen girorekening nr. 403 85 16  t.n.v. Sjonnie de Pony, Grote Haven 30, 2851 BM Haastrecht. Ook grotere bedragen worden liefdevol geaccepteerd. Trouwens, alle sponsors staan met de naam op het karretje. Vertrek is gepland eind april. Ik heb ook een eigen Website www.sjonniedepony.nl die steeds wordt bijgewerkt. Knuffie van mij en mijn baas.

De heer (zeg maar Joop) en mevrouw van Nieuwkerk uit Nieuwerkerk ad IJssel.  Joop is 77 jaar oud en zijn lieve vrouw ziet er jaren jonger uit.  Joop zit, zoals zijn vader en opa, van kinds af aan in de paardenhandel maar traint ook paarden om b.v. om een kar, sjees of wat dan ook te trekken. Zijn vrouw voorziet, naast de zorg voor haar gezin, de gasten die komen en gaan van lekkere verse koffie met “wat erbij”. Toen ik voor de eerste keer bij Joop kwam en hem vertelde wat ik van plan was en wat de toestand van de hoefjes van Sjonnnie was keek hij mij aan en zei: “Laat dat paardje maar komen we zien wel. Wil je een biertje?” Kijk met zulke mensen kun je praten. De hoeven waren voor de eerste keer bekapt toen ik Sjonnie bracht. “Dat ziet er niet best uit maar we zien wel.” Hij was teleurgesteld dat Sjonnie niet op ijzertjes stond want dan kon hij niet met hem trainen. De hoefjes scheuren dan en je bent nog verder van huis. Regelmatig ging ik kijken naar Sjonnie en werd in de gezellige keuken verwent met, jawel, verse koffie en een biertje. Op tafel liggen vier pakjes shag waaruit gretig wordt gerold. Er wordt gesproken over God en de wereld, kinderen, kleinkinderen, paarden, kleine zorgen, grote zorgen en veel gelachen. Ondanks dat Joop veel pijn heeft aan zijn botten gaat hij met Sjonnie trainen terwijl zijn vrouw als een jonge meid hekken en bloembakken staat te schilderen. Maar…er is altijd tijd voor koffie. “Sjonnie is zo stom als een varken, lief en leergierig. Heeft nooit voor een kar gestaan en het is misschien beter hem in te ruilen als je op korte termijn wilt vertrekken. Ik heb meer tijd nodig.” De eerste reactie van Joop na de eerste les. Daar moest ik een paar dagen over nadenken. Na een dag of drie ben ik naar Joop gegaan en gezegd dat ik de rit met Sjonnie wil maken en de datum van vertrek uitstel. Joop zou voor een smid zorgen omdat mijn smid, bleek achteraf, in vijf jaar nog maar 1 paard had beslagen. Is de paardenwereld niet mooi?? Weer een weekje verder vertelde Joop me trots dat Sjonnie op ijzertjes staat en goede vorderingen maakt. Inderdaad, hij staat op een prachtig Italiaans model schoentjes. Hij is zo trots als een aap maar heeft wel pijn omdat zijn voetjes heel anders staan. Gaat wel over. In zijn eigen schone mooie nieuwe stal staat hij nu te hinniken van plezier. Ik denk te kunnen beluisteren: “We gaan naar Spanje toe.” Wanneer? Dat zal afhangen van het oordeel van Joop en dat horen jullie z.s.m.