De laatste paar dagen heeft de Sjonnie site niet goed gefunctioneerd. Er was door een nog onbekende reden iets geinstalleerd door een derde. Dit uitte zich vooral door vervelende popups met reclame er in voor allerlei vage sites. De Sjonnie site heeft net een update gehad van de software en doet het weer zoals het moet. Onze excuses voor het eventuele ongemak de laatste paar dagen. Nog veel leesplezier, Martijn :)

Beste mensen,

Nadat wij samen nog een paar dagen hebben genoten in Santiago zijn we op 4 augustus avonds doodmoe thuis aangekomen. Voor Martin is het zeker nog een tijdje wennen aan de 'andere dagindeling' dan wat hij 3 maanden samen met Sjonnie gedaan heeft. Dat begint al 's ochtens. Zoals jullie van hem hebben gelezen, krijg Sjonnie voordat ze begonnen met lopen een kus op zijn neus. Nu kust Martin mij morgens op mijn neus. Ik ben blij dat SDP's 'kleren'in Spanje gebleven zijn anders krijg ik die misschien 's ochtens aan. Om 10 uur maakt Martin koffiepause (zoals in Spanje) en ik krijg dan een of twee wortels. Moet alleen oppassen dat hij 's avond niet mijn voeten met een krabber schoonmaakt. Ben ook blij dat ik in mijn bed mag slapen en niet in de 'stal' of op een wei. Ja, beste mensen het duurt nog even dat Martin weet dat ik geen Pony ben. Maar het heeft ook voordelen want ik hoef niet meer te koken omdat paarden niet kunnen koken.

 Ja lieve mensen het 'aventuur' is voorbij, godzijdank succesvol en onbeschadigd. Martin en ik hopen dat ook Sjonnie aan zijn nieuwe omgeving en mensen wend en daar gelukkig wordt.

Nogmaals mijn dank aan al diegenen die mij in de soms hektische en opwindende 3 maanden geholpen en ondersteund hebben.

Groetjes Yvonne

woensdag 30 juli - 8.15 uur hebben de twee enige echte pelgrims het na precies 3 maanden volbracht. 

Ik zat al om 7.45 uur op de stoep voor de kathedraal, daar kwamen ze. Het was wel slikken en ik had een lekker warm gevoel voor allebei. Verrassing was - dank Bernard´s kleine list - gelukt. Hij had Martin verteld dat men na 9.30 niet meer met de kar de stad in mag anders waren ze er op dinsdag middag al geweest. Maar da zat ik nog in het vliegtuig.

We genieten hier nog een paar dagen.

Tot ziens, adios ook namens Sjonnie

Yvonne

maandag 28 juli

Beste mensen,

alle, die Sjonnie en Martin op deze lange moeilijke en soms dramatische reis in gedachten, met goede wensen, persoonlijke ondersteuning en noem maar op, gevolgd zijn, kunnen van zeker zijn dat die twee bijzondere Pelgrims overmorgen (woensdag a.s.) ca. 10 uur net als gladiatoren de stad binnenlopen naar de kathedraal. Martin Stuurde per SMS om 13 uur een foto aan mij van een boord aan de straat. Ik probeer het op de site te krijgen.

Santiago de Compostela 22 km  

Ze hebben allebei een leuke slaapplaats en morgen het bijna laatste stuk.

zondag 27 juli - 13.00 uur

Martin heeft net gebeld. Ze zijn allebei hartstikke moe en kapot. Waren toch weer behoorlijke bergen. Nou nu nog onderkomst vinden zei hij. Volgens Martin wordt het weer ergens inbreken/kraken, maar

13.15 kwamen ze bij een benzinestaion langs en Martin vroeg de man of hij niet een wei of dergelijken wist waar ze konden staan. Ja, zei de man kom maar mee. Achter mijn huis is een grote tuin met zwemming-pool, daar kan Sjonnie staan en lopen. Nou hij weet natuurlijk nog niet wat hij zichzelf aandoet. Zoals we Sjonnie kennen ligt die binnen een uur in de pool. Maar misschien vindt hij dat leuk, wie heeft toch een pony in zijn pool. Het belangrijkste is, dat ze een onderkomst hebben en wat er daar gebeurt zullen we morgen horen.

Ze moeten nu nog ca. 40 kilometer.

zaterdag 26 juli

zoals jullie het bericht van Martin in het gastenboek hebben gelezen wordt hij nog de 'perfecte kraker' Ik zou jullie aanraden als hij weer thuis is alle ramen en deuren met zekerheidsloten te voorzien want voordat je het weet zit hij bij jou in de woonkamer of heeft jullie bed in beslag genomen. Grapje hoor, hij doet het ontzettend goed. Bijzonder voor 'zijn maatje Sjonnie' Alleen kon hij zich overal redden maar hij moest voor zijn vierbenige vriend stets iets vinden en zorgen en daar heeft Martin meer als zijn best gedaan. Want wij - maar ook de andere pelgrims - kunnen het zich niet voorstellen hoe moeilijk het toch was en nog is deze tocht met Sjonnie en kar te maken. Dat heeft nog nooit iemand gedaan en ik denk dat zal ook niemand Martin na doen. Die twee zijn echte pelgrims en hebben iets enorms volbracht. Want ze staan ca. 60 km voor de 'toren van Saniago'. Ze zijn bereid in drie dagen de stad in te nemen, vooral Sjonnie, de enigste echte pelgrim!   

vrijdag 25 juli

met regen vertrokken. Eigenlijk wilden ze alleen maar 10 km lopen want dit was het zwaarste en steilste stuk. Normaal lopen ze in een uur ca. 4-5 km. Bij dit stuk redden ze niet meer dan 2 km. Dus toen SDP en Martin om 13 uur in het dorp kwamen waar ze wilden overnachten was er geen plaats voor Sjonnie en ze moesten verder. Inmiddels kwam het weer met bakken uit de hemel en Martin had zich de rode vliegendeken van Sjonnie omgehangen. Alleen de zwarte masker had hij niet op. Toen Sjonnie Martin met de deken zag bleef hij abrupt staan en wilde niet meer achter Martin aanlopen. Hij was bang. Een dorp verder mochten ze ook nergens staan ofschoon overal koeien en parden op de wei stonden. Dus om 2.00 uur moesten ze nog naar het volgende dorp, ca. 1.5 uur bij stromende regen lopen en ze waren al vanaf 7 uur 's ochtens onderweg. Sjonnie wankte meer dan die liep achter Martin aan. Om 4 uur hebben ze uiteindelijk een slaaplaats in Palas de Rei gevonden. Zo kapot waren die twee nog nooit.

Maar - zoals Martin zegt - was dit het laatste zo steile stuk. Laten wij het hopen.

donderdag 24 juli

beide hebben de nacht onder vrije hemel goed overstaan. Om 6.30 uur zijn Sjonnie en Martin vertrokken richting Portomarin. Ze moesten zich vandaag bijzonder afsloven en zijn bijna weer naar beneden afgegleden.

Om 13 uur waren ze in Portomarin op een kleine sorrt camping buiten het dorp. Sjonnie heeft een wei en Martin een klein huisje. SDP is erg blij dat hij nu een beetje kan grazen en dan slapen. Godzijdank was het niet zo warm in tegendeel het regende.

Morgen wordt het nog zwarder, ze redden met geluk ca 10 km richting Palas de Rei. Sjonnie knijpt nu al zijn slank geworden billen samen. 

23 juli

Met het vervoer is alles goed gegaan. Ze zijn 4.00 uur in de ochtend vertrokken en waren om 6.45 uur in Samos. Onderweg nog even gestopt bij de heuvel waar alle pelgrims stenen, die ze van thuis hebben meegenomen, neerleggen. Martin heeft zijn stenen ook daar neergelegt. Hij kon niet zo veel zien want het was nog behoorlijk donker. Maar er liggen daar ook schoenen, flessen, kleding etc.

Om 6.45 uur waren ze in Samos, uurtje pauze gemaakt, Sjonnie te eten gegeven en om 7.45 uur begonnen aan de laatste etappe. Martin zei het was nog steiler als hij had gedacht. Het begon ook nog te regenen en daardoor was de straat weer glad. Sjonnie en Martin hadden zeer veel moeite met lopen. Ze zijn iets verder gegan dan Sarria want daar waren ze al om 10.30 uur en dat vond Martin toch een beetje vroeg om te stoppen. Zitten nu tussen Sarria en Belante bij een boer. Sjonnie in een wei en Martin in zijn tent. Morgen gaan ze richting Portomarin.

dinsdag 22 juli

um 11 uur vanochtend zijn ze in Astorga bij de boer, die hun over de bergen brengt, aangekomen.

Deze keer is het omgekeerd qua geboekte kamers. Martin heeft een kamer voor zich alleen en Sjonnie heeft een 15 'persoonskamer' Hij moet met 15 koeien in een stal staan. Omdat er da ontzettend veel vliegen zijn heeft Martin hem zijn Zorro masker en kleed overgedaan. Toen de 14 koeien Sjonnie zo zagen begonnen ze zich voor lachen te biegen. Sjonnie tegen Martin: Baasje wil je dat a.u.b. van mij afhalen, ik sta hier voor voor gek. Liever laat ik mij door de vliegen ergeren dan van die stomme koeien worden uitgelachen. En mijn zwaard heb ik ook niet dat ik ze daarmee een beetje kan kietelen. Dat was voor Martin overtuigend en hij heeft de zwarte masker en rode deken van Sjonnie afgehald.

Martin gaat de stad in, Astorga zal heel mooi zijn, kan hij eindelijk een beetje cultuur 'snuiven'. Wordt ook tijd anders komt hij nog als barbar terug. Morgen ochtend om 4.00 uur rijden ze in Astorga weg naar Samos. Het zijn ca. 170 km door de bergen. Ik schat dat ze tussen 8 en 10 uur in Samos zijn.

Planning is, van daar nog een stuk lopen en dan plaats zoeken. Het zijn de laatste 140 km van deze aventuurlijke reis en ook zware, want ze moeten nog behoorlijke heuvels bedwingen. Maar dat redden ze, ben ik ervan overtuigd.

En als iemand een Compostela (zo heet de orkonde) verdient heeft dan is het zeker Sjonnie en Martin.  

Maandag 21 juli 15.30 uur

Ze zijn net in Veguellina de Orbigo aangekomen en hebben samen een leegstaand huis gekraakt. Konden niets anders vinden waar ze opmochten. Eigenlijk was gepland in Hospital de Orbigo maar om twee reden zijn nog verder gelopen. 1. ze waren al om 11.30 voor Hospital de Orbigo maar ze konden het dorp niet in met de kar want midden op de brug warover ze moesten was er een paal geplaatst dus moesten ze omkeren. In het volgende dorp was wel een camping maar mocht Sjonnie niet op. Zo zijn ze nog 10 km verder gelopen waar Martin dit verlaten huis zag wat ze in 'beslag' hebben genomen. Er is geen water of stroom maar een beetje dieper gelegen een klein riviertje. Daaruit heeft Martin met Sjonnie's emmer en een touw water eruit gehaald. Sjonnie is zeer zeer moe en kan nu uitrusten. Martin heeft pleisters voor hem gekocht en die op zijn schurfwondjes geplakt. Jullie kunnen zich vorstellen hoe grappig Sjonnie nu uitziet. Alsof die zich bij het scheren 10 keer heeft gesneden. Ook moet Martin elke dag zijn oren schoonmaken want da zitten soms vreemde beesten in. Vind Sjonnie niet leuk. Hij denkt, ik heb genoeg aan pedicure elke dag, nu ook nog de oren. Wat laat zich de gekke baas morgen invallen om mij te ergeren? Het wordt voor die twee een zaaie middag want ze kunnen daar niks doen. Na ja morgen hoefen ze alleen nog 11 km te lopen dan zijn ze in Astorga bij die man die hun overbrengt.

zondag 20 juli

ze zijn rustig gelopen, hebben in Fontecha middagpauze gemaakt en dan verder naar Villar de Mazarife. In twee of drie dagen wil Martin in Astorga zijn. Van daar worden hij en Sjonnie met de auto naar Samos gebracht. Dat gebeurt omdat Martin denkt dat Sjonnie met de kar deze bergen (ca. 1600m) absoluut niet redt. van Samos zijn het naar Santiago nog ongeveer 140 km. Voor deze latste etappe schat Martin 7 dagen in als er niets gebeurd, wat we allemaal hopen. Op de 30/31 jullie zullen die twee moedige Pelgrim's dan voor de kathedrale in Santiago staan.

Maar laat ons kijken wat ze in de komende 10 dagen nog beleven.

zaterdag 19 juli

Lekker geslapen na die gezellige middag en avond met Hans, Eddy en Gerrit. Ze zijn weer vroeg (7 uur) op weg gegaan. Normaal wilden ze tot Mansilla de las Mulas maar dat was Martin te kort dus zijn nog een paar kilometer verder gelopen tot Villacelama. Het was er verschrikkelijk heet, Martin had onderweg weer zijn hoed verloren. Om 14 uur hadden ze onderdak bij een hostellerie, heel mooi, gevonden, Sjonnie een wei en Martin een kamer voor zich alleen. Ongekende luxe.

Martin dacht, laat maar de jongens smsje sturen en vragen waar ze zijn. Nou ze zaten in San Sebastian met een kapotte auto. Fout getankt. In plaats van Diesel benzine. Dus na 20 kilometer hat gerrits auto ook kolieken, net als Sjonnie. Auto wordt eerst maandag leeggepompt dus zijn ze dinsdag eerst thuis. Dat is natuurlijk ontzettend triest voor die drie. Zo een reis om Martin op te peppen en dan deze pech. Ik hoop dat ze maandag hun heimreis kunnen voortzetten en gezond naar huis komen. 

vrijdag 18 juli

Sjonnie en Martin sjokken zo voor zich heen, toen ziet martin een grote limousine met geel kenteken. Hij zwaaide en dacht zich niets. Limousine stopt, deuren gaan open en Gerrit, Eddy en Hans (vrienden van ons) stappen eruit. Martin was zo plat voor verassing als een scholfilet. Die drie zijn donderdagmiddag om 15 uur vertrokken, hadden van mij de route van Martin, en hadden hem en Sjonnie (na 1.600 km zijn gereden) om 11 uur gevonden. Dat is zeker een bloemetje waard. Grote klasse! De middag en avond was natuurlijk heel erg gezellig. Ze hebben Martin met hun 'bezoek' zeker meer als een riem onder het hart gestoken voor de 'eindronde'. Had hij ook nodig. Na bijna 1500 km, vooral de laatsten in Spanje met een triste landschap, voelde hij zich soms toch zeer eenzam en alleen.

Dus dat hebben de JONGENS bijzonder goed gedaan. Mijn dank aan jullie.  

donderdag 17 juli

ze waren vrij vroeg ( ca. 12.00 uur) in Sahagun en zijn 15 km gelopen. Eigenlijk vind Martin het te vroeg om te stoppen maar aan de andere kant is het volgende Refugium - waar ze kunnen slapen - weer te ver. En het is wel zeer warm. Sjonnie had een mooie plaats en Martin zoals nu gewend 42 persoonskamer. Hij verveeld zich natuurlijk een beetje omdat hij niet veel kan doen. Er is geen stad of dergelijken. Toch had hij weer geluk. Onder de pelgrims die in de namiddag binnen kwamen was ALEX.

Alex is ca. 25 jaar, Duitser, studeerd nu aan de universiteit in Düsseldorf maar wilde daarvoor eigenlijk priester worden en was misdiener . Nou, die twee hebben zich gezocht en gevonden. Een van de verhalen, die Alex aan Martin vertelde, was bijzonder grappig.

Alex loopt de Camino en vind alle die dat niet doen geen 'echte Camino's'. Op een dag tijdens zijn route bemerkte Alex dat die zijn mobieltje was vergeten in de vorige onderkomst. dus liep hij naar een huis en vroeg de man die daar woonde of hij hem een fiets kon lenen. Hij zei, hier heb je mijn paspoort en mijn horloge als onderpand. Hij krijg de fiets en was in een paar uur terug (met mobieltje). De boer vond dat dermate geweldig dat hij de fiets aan Alex wilde schenken. Alex zei, ik loop, hoef geen fiets. Nou zei de boer, misschien kom je onderweg iemand tegen die niet meer kan lopen dan schenk je het toch aan hem. O.K. dat was een argument voor Alex maar hij wilde wel iets teruggeven. Zo zei hij tegen die man, zal ik jou huis zegenen? die kijkt hem aan alsof die niet goed snik was en zei, je ben toch geen priester. Nee zei Alex, maar wilde ik worden en ik was jarenlang misdiener. Dus heeft Alex het hele huis incl. vee van de boer gezegend. Zoals al geschreven zijn echte Camino's alleen die die lopen. Zo loopt Alex nu met de fiets naast zich totdat hij iemand tegen komt die het nodig heeft.  

's avonds zaten Martin en Alex in de kamer - waar ook wordt gegeten etc., zitten bij hun twee dames (moeder en dochter) aan tafel. vertellen die twee dat ze af en toe ook een stuk met de bus gaan. Springt Alex op en roept: GEEN CAMINO, GEEN CAMINO! Martin heeft zich doodgelachen. De andere ochtend krijg Martin nog een banaan en een auguurk van Alex, hij had te veel gekocht. Misschien komen ze zich onderweg nog eens tegen, zou leuk zijn. 

woensdag 16 juli

ze liepen eerst op de originele camino route/weg maar zoals Sjonnie al in het gastenboek heeft geschreven, bestond de weg uit stenen zo groot als eieren. Dus zijn ze omgekeerd na 5 km en over de asfalteerde straat gelopen. Om ca. 13 uur waren ze in het refugio in Calzadilla de la Cueza.

Martin had weer 'meerpersoonskamer', Sjonnie heeft voor de luxe suite gekozen. Morgen lopen ze naar Sahagun.

dinsdag 15 juli

om 8 uur vanochtend hartelijk afscheid van Fernanda, Pablo en kinderen. Hoppa richting Carrion de los Condes. Sjonnie heeft nog zijn linke voorpoot na de verwaanden paarden opgestoken en geroepen Adios luilakken, ik ga weer met mijn baasje aventuren beleven.

Ze hebben vandaag een relatief makkelijke weg. 11.30 uur zijn ze in Villarmentero aangekomen, Martin een broodje gegeten en Sjonnie zijne haverflokken (vindt hij lekker). Sjonnie doet al zijn middagdutje en Martin volgt hem zo. Ze moeten nog ca. 8 km lopen naar Carrion de los Condes.

15.00 uur zijn ze in het dorpje aangekomen. Ze hebben een camping opgezocht en gevonden. Sjonnie heeft een mooie afgesloten wei en martin moet nu weer in zijn tentje slapen. Maar het weer is goed, lekker warm, dus niet erg. Op de camping zijn ze bijna alleen.

Het was vandag een rustige reis, ook niet te lang en dat is goed. Verder is - tot nu toe (16 uur) bij die twee weet men nooit - niets bijzonders te berichten.

maandag 14 juli

Nadat Martin 3 dagen de 'olifanten pillen', ijswikkels en spuit heeft gehad hebben hij en Sjonnie vergadering gehouden en besloten dinsdag ochtend weer aan de 'slag' te gaan. De latste 470 km. Ze proberen het gewoon en wij kunnen alleen maar duimen dat het zonder grote tegenslagen etc. lukt. Ze hebben het meer als verdient.

zondag 13 juli

Zoals jullie zeker al het bericht van Martin in het gastenboek hebben gelezen, heeft hij een rib gekneusd. Daarnaast is zijn knie (waaran hij vorig jaar is geopereerd) dermate dik en pijnlijk dat de arts zei dat hij waarschijnlijk de komende hoge bergen (1500 m) niet kan lopen. Maar dat is absoluut nog niet zeker. Hij moet in elk geval een paar dagen rusten. Wordt nu overlegt hoe het verder gaat.

Wordt vervolgt

woensdag 9 juli

Ze zijn vroeg vertrokken, richting Hornillos del Camino. Toen martin met Sjonnie's 'kleren' kwam om 6 uur 's ochtens riep SDP tegen hem: Blijf van mijn lijf af! Ik wil niet lopen en geen kar trekken. Maar Martin is het gelukt hem áan te kleden', hij is nog steeds de baas. En met een beetje consequentie zal dat wel ook de laatste 460 km zo blijven. Het dorp waar hun onderkomst was liegt in een daal en ze moesten heeeeeel steile weg afwaarts waarbij bijna alle twee incl. kaar naar beneden zijn gevallen. Dat was weer geen pretje. Martin had in het refugium een '20-persoonskamer' en Sjonnie ergens een hok.

donderdag 10 juli

Martin denkt, gaan we weer vroeg, zijn we voor de grootste hitte bij onze volgende verblijf. Hij wil om 6 uur morgens SDP halen, stal afgesloten. Gaat naar het huis van de eigenaar en belt aan. Niemand komt. 6.30 uur weer aangebelt. Niemand doet open. Daar gaat onze tijd, dacht Martin. Sjonnie stond natuurlijk in zijn stal en lachte zich dood want zo kon hij langer slapen. 7.00 uur stond Martin weer voor de deur van de eigenaar, aanbellen, roepen, handstand maken en andere kunstjes. Na ca. 10 minuten kwam een oude man met een enorm gehooraparaat. Daardoor konden ze eerst deze ochtend om 8 uur vertrekken, richting Castrojeriz. Ze zijn ca. 20 km. gelopen en kwamen er 's middags aan. Omdat Sjonnie, wel knorrig, maar toch is gelopen mocht hij op de tennisplaats staan. Martin had weer een meerpersoonskamer geboekt. Tegen de namiddag kwam opeens Juan, die met zijn familie de beiden heeft bijgestaan en ontzettend goed verzorgd in Burgos, om Martin 24 flessen bier en water te brengen. Juan verdient meer als een compliment. Hij is een zeer bijzonder mens, zei Martin.

Er is nog iets, nou ja, grappigs gebeurt. De tennisplaats waarop Sjonnie stond lag aan een kleine straat. Komt een auto langs en kijkt natuurlijk naar SDP want die was natuurlijk aan het tennissen. die man dacht zeker, dat zie ik niet goed, een pony op een tennisplaats, en stopt. Hij had biet gezien dat achter hem nog een auto reed, die ook naar Sjonnie kijkte. Jullie weten het al, de twee auto's hebben zich 'gekust'

Vrijdag 11 juli

Ze zitten nog steeds op ca. 850 meter hoog en Martin had het ontzettend koud. De wind was krachtig en er staan alleen grote velden vol korens. geen boom, niets. Maar ze moesten niet zo steile heuvels erop en eraf. Ze wilden naar Fromista waar ze ca. 14 uur aankwamen. Hier staan bij een Manege, de iets luxere variante, tenminste voor Sjonnie. Hij heeft een wei, kan gras eten en is tevreden. Morgen zaterdag, bespreekt Martin met de mensen van de manege of Sjonnie weer nieuwe schoentjes moet hebben. Is zeker verstandig want hij weet niet of volgende week ergens een smid te vinden is. 

Zaterdag 12 juli

Ik hoorde dat Sjonnie nieuwe schoenen krijgt en ze 2 rustdagen nemen en ook zondag nog daar blijven want Martin heeft blijkbaar ontzettend last van zijn knie. Dus beste mensen is er niet zo veel te berichten.

Dinsdag 8 juli

Martin heeft Sjonnie samen met de dochter van Juan uit de dierenkliniek gehaald. De arts wilde toch liever geld (en niet weinig) voor de behandeling van Sjonnie en niet dat Martin voor hem zal bidden. Sjonnie moet het rustig aan doen, hij is natuurlijk nog zwak. Om 12.00 uur was SDP ingespannen en ze moesten dwars door Burgos, ca 8 km en dan nog 5 km naar de manege waar ze konden staan. Het laatste stuk om daar naartoe te komen was zeer moeilijk voor Sjonnie want het was een steile weg met zand en stenen. Hij had het heel zwaar. 16.00 uur hadden ze de manege, waar niet een paard stond, bereikt. Sjonnie kon lekker op een wei staan en eindelijk weer grasen.

Kijken we maar hoe het morgen loopt. Martin doet het rustig aan met Sjonnie maar ze moeten natuurlijk ook verder. Laat ons allemaal hopen dat SDP zo snel mogelijk weer de 'oude' wordt die continu geintjes maakt.

Trouwens voor alle die het nog niet in het gastenboek hebben gelezen, de kinderen in Spanje krijgen alles wat hun is toegezegd en dat is nooit anders besloten. Dus niemand hoeft meer teleurgesteld of boos zijn.  

maandag, 7 juli

bedankt voor het medeleven en de goede wensen van jullie. Ik ben er weer fit zei de arts vanmiddag tegen Martin. Ik moet het wel nog een beetje rustig aandoen de komende dagen maar daar heb ik niets tegen. Morgen mag ik zo 13 kilometers, dat betekend we moeten vanuit waar ik nu ben (ca. 8 km voor de stad) dwaars door Burgos (ca. 5 km). De dochter van Juan loopt met ons mee door Burgos. Trouwens een heel lieve Senorita. Daar gaan we dan ergens overnachten. Hoop niet dat de mensen weer oud brood neerzetten want o.k. ik ben vervreten en kan niet weerstaan. Maar dat wil ik niet nog een keer meemaken. Was toch erg pijnlijk. De komende dagen moeten we het nog een beetje rustig aandoen maar ik doe echt mijn best hoor. Ik weet iedereen is ontzettend geschrokken, het meeste natuurlijk Martin. Baasje krijgt van de dierenarts veel vitamines en zo'n spul mee wat ik moet naar binnen werken. Trouwens moet ik jullie nog vertellen. Zegt martin tegen de arts: zal ik voor jou bidden of moet ik betalen? Nou die kwam er niet meer bij. Hij zei, dat moet ik nog zien.

Lieve vrienden, hopen we dat de laatste 550 kilometers zonder erge gebeurtenissen verlopen.

Ik groet jullie en mijn dank gaat bijzonder naar de familie van Juan die niet alleen mij heeft geholpen maar ook mijn baasje tijdens deze zware dagen ontzettend goed heeft opgevangen.

Gracias muchachos en welterusten

Sjonnie alias Zorro

zondag, 6 juli

Godzijdank, Sjonnie is weer o.ok. Wat een kanjer toch. Hij heeft de nacht door moeten brengen met een slang door zijn neus (die naar de maag ging,waarom weet ik niet, blijkbaar om te spoelen) en infus in zijn hals en een emmer over zijn hoofd dat hi niets kon eruit trekken. Ik vindt het ontzettend zielig voor die schat wat hij moet mee maken. Maar het belangrijkste is: Hij is weer goed, er bestaat geen gevaar meer voor hem!!! Sjonnie blijvt nog tot dinsdag in de dierenkliniek om aan te sterken, krigt nog steeds infuses. Vanaf morgen beginnen ze hem weer normal voer (tot nu toe alleen vloeibaar) te geven. Morgen maandaag gaat Martin er naar toe. 

Dit heeft op mij een dermate impak gedaan dat ik eigenlijk Sjonnie niet in Spanje wil achterlaten waar wij niet kunnen zien hoe hij zich voelt. Ik denk dat Sjonnie bij 'ons allemaal' terug moet komen. Ik zal blij zijn reacties en voorstellingen van jullie te krijgen hoe we dat kunnen doen. (Er zijn daaran natuurlijk behoorlike kosten verbonden om Sjonnie terug te halen.)

Voor elke suggestie of bijdrage ben ik dankbaar.

zaterdag, 5 juli

Toen Martin om 6 uur 's ochtens na Sjonnies 'stal'  ging om hem 'op te maken', het is dan nog vrij donker in Spanje, zag Martin da oud brood liggen, heeft zich niets bij gedacht. Hij gaf Sjonnie zijn voer wat hij niet wilde vreten, zelfs het lekkerchen niet. Hij dronk wel ontzettend vell water. Maar da had Martin nog geen erg. Ze vertroken en onderweg dacht Martin met Sjonnie klopt iets niet. Ik moet een arts voor Sjonnie zoeken. Hij gedroeg zich vreemd. Toen ze in Burgos binnen kwamen, zei een man, dat ponny is ziek. Zie ik ook, zei Martin, ik zoek een arts. Die man belde een maar die behandelde alleen maar honden. Bernard had ja eigenlijk geregeld dat Martin en Sjonnie voor de kathedraal van Burgos zouden worden opgewacht van een medewerker (Juan) met zijn kinderen. Inmiddels had Martin ook et Bernard kontakt en Bernhard heeft dan die drie naar de straat waar Martin met Sjonnie stond toegestuurd. Dat was ca. om 12.15 uur. Ze hebben een dierenarts voor paarden gebeld die zeer snel ter plekke was. Sjonnie had een koliek! Hij heeft blijkbaar dat oude vergammelde brood wat in zijn hok ston gevreten. Zijn maag is leeg gepompd en ca. 20 liter water erin gespoeld. Martin zei, hij zit ereuit als een ballon. Maar Sjonnie moest lopen, wat hij niet wilde, hij mocht absoluut niet liggen, wat hij wel wilde. Nadat de 'eerste hulp' aan de straat was gbeurd moesten ze nog 5 km naar de dierenkliniek waar Sjonnie nu nog is, lopen. Ze zijn 4 uur lang met hem gelopen heen en neer, insbezondere dan aan de kinderen Juan die Martin in deze zware uren hebben ondersteund. Maar natuurlijk ook aan Bernard die door het snelle ingrijpen d.w.z. zijn medewerker naar Martin en Sjonnie te sturen, misschien Sjonnies leven heefd gered. Want in de kliniek zeiden ze: waren julli 1 uur later geweest dan was Sjonnie dood!. Ik denk dat Martin heel erg geschrokken en bedroefd is omdat hij heeft het van nabij mee gemaakt. Ik zat thuis met zijn twee broers en vrouwen (Gerhard en Wil, Benno en Gertie) en wij waren alle diep geschokt toen we dat om 12.45 uur hoorden.

We hebben allemaal twee kaarsen voor onze Sjonnie aangestoken en gebeden.   

vrijjdag, 4 juli

vroeg vertrokken uit Belorado richting Arges. Martin heeft niet op Sjonnie geluistert en toch eerst de wandelroute genomen, was fout. Na een tijd zaten ze hartstikke vast met de kar en moesten op de N20. en dat was een hel! De vrachtwagens vlogen in 1 meter afstand aan hun voorbij. Sjonnie zei kom baasje, haak me onder,ogen dicht en lopen. ze hebben het levend en zonder beschadiging gered. Tegen 14 uur waren ze in Arges in de herberg. Er waren bijna alle nationaliteiten, o.a. een Americaan (ca. 25 jaar) die al 2 jaar op reis is (china etc). Zijn Papa betaald. Maar blijkbaar was Papa een beetje boos, want zijn creditcaard functioneerde niet meer en hij had geen geld meer. Dus vroeg hij aan Martin of hij zijn telefoon mocht gebruiken om na huis te bellen, wat Martin natuurlijk deed.

Zoals Sjonnie al in het gastenboek heeft bericht had hij een 'soort stal' (daarover horen julllie nog) voor 10 euro en Martin sliep in een zaal met 40 andere snurkers voor 7 euro. Het was niet zo een gezellige herberg ook qua mensen, Martin voelde zich da niet zo prettig. Tja, het is echt geen cruise!

donderdag, 12 uur

's ochtens om 6.30 uur vertrokken. Sjonnie noemt zich nu 'Zorro'. Omdat gisteren avond erg veel vliegen op Sjonnies gezicht waren heeft Martin hem de vliegenkap, die zwart is, over het hoofd gedaan. Over zijn rug een rode vliegendeken. Sjonnie schreeuwt: Waar blijft mijn zwaard? Ik ben nu Zorro en bescherm jullie alle.

Toen ze vanochtend door een klein dorpje kwamen stond er een bord dat aan die straat waar ze liepen wegwerkzaamheden doorgevoerd worden. Martin de inwoners gevraagd, kan ik da langs? Ja, geen probleem! Ze kwamen bij dat stuk en zagen geen straat meer. Straat weg, alles open. Komt de arbeider naar hem toe en vraagt: moet je hier langs? Ja eigenlijk wel, zei Martin. Geen probleem, dan maak ik de straat weer dicht, jullie kunnen passeren en dan maak ik ze weer open. Gezegd, gedaan. 2 vrachtwagenchauffeurs hebben de kar door de zand geschoven en zo kwamen ze aan de andere kant. Zoiets zou in Nederland nooit gebeuren. Martin en Sjonnie hebben zich slap gelachen

17.00 uur

Ze zijn goed aangekomen in Villafranca Montes de Oca. De herberg heeft weliswaar geen stal of een wei voor Sjonnie alleen een kleine binnenhof maar daar mocht Sjonnie nog niet staan. Was voor de mensen, zei de herbergsvrouw. toen Sjonnie dat hoorde heeft hij een heel grote plas gedaan. Herbergsvrouw kwam naar buiten gerend met vele emmers water om het weg te spoelen. Pe zei SDP tegen Martin, ik weet niet wat ze heeft, hier is alles zo verrot en oud en ze moet zich niet zo aanstellen. Kom, we gaan naar de weg en drinken een biertje. Martin moet nog kijken wat die vannacht met hem doet. Vastbinden is hij bang dat sjonnie weer gewond raakt door het touw. Ze zitten 950m hoog en moeten morgen naar 1050 m. Sjonnie verdraaid nu al zijn ogen. Hoffelijk drinkt hij niet te veel bier dan heeft die morgen weer een kater en is knorrig. Hadden wij toch al een keer. 

woensdag 2 juli

na een rustige nacht, Sjonnies plan om uit te breken is niet gelukt, zijn ze om 6.30 uur vertrokken. Het is behoorlijk afgekoeld en bewolkt maar voor die twee aangenaam om te lopen. Martin moet SDP nog steeds de bergen erop en eraf sleuren. Ze nemen nu weer de fietsroute wat voor hun met de kar beter is. Sommige pelgrims lopen op badsloffen omdat de wandelschoenen van hun pijn doen. Tegen de middag (14.00 uur) waren ze in Granon. Bernhard had weer slaapplaats geregeld. Het was een vroegere school en nu een soort jeugdherberg. Toen Sjonnie het bord school las dacht hij oh, oh, nu moet ik goed naar baasje luisteren en geen geintjes maken anders laat Martin mij hier en ik krijg les in luisteren. Dus heb ik braaf mijn nieuwe brokken (wel met lange tanden) naar achteren gewerkt en ben dan gaan slapen. Er was een schoolgroep van ca. 50 Spaanse en Italiaanse kinderen, om de 15 jaar oud, die ook naar Santiago gaan. Dus er was 'leven in de brouwerij'.

Ze zitten nu op 950 m hoog. Morgen, donderdag hebben ze weer een heel zware dag. Hopen we dat het niet onweerd.

dinsdag, 1 juli

vandaag zijn ze niet zo ver (ca. 10 km) gelopen, was te heet en gisteren 35 km een beetje veel voor Sjonnie. Maar dat is ook in Sjonnies bericht (in het gastenboek) te lezen. Ze komen nu dagelijks honderden van pelgrims tegen. Vele van hun rijden tussendoor de zwarste stukken met de bus. Er was nog een grappig belevenis. Naast een klein dorpje zat aan de weg een oude mevrouw die voor € 1,00 stempels aan de pelgrims verkocht. Bij 100 pelgrims per dag heeft ze geen slechte inkomsten. Martin heeft natuurlijk ook een gekocht voor zich en Sjonnie. SDP heeft de stempel op de kont gekregen, is hij heel trots op. De slaaplaats, die Bernard geregeld had bestond er niet meer. De mensen hadden het opgeheven. Ze hebben weer in een Refugium in Azofra geslapen. Martin met een 80-jarige man uit Duitsland, kende hij al van onderweg. Deze man doet de tocht al de 5e keer, is nu sinds vijf maanden onderweg en wil eigenlijk op 25 juli a.s. (St. Jacob's verjaardag) in Santiago zijn. Maar Martin denkt dat hij dat niet redt. Toch is het ongelovelijk knap van een tachtig jarige. Het video van Benno kon Martin ook bekijken en vond het prachtig.

Maandag 30 juni

Beste mensen,

Vandaag hebben Sjonnie en Martin meer als hun best gedaan. Ze zijn 35 km gelopen, een heuvel van 600 m 'bedwongen' en Sjonnie was er heel dapper. Normaal wilde Martin tot Logrono lopen  (ca.22 km) maar omdat  Bernard, zijn neef, zo lief is geweest voor hun een Manege, waar ze konden overnachten, in Navarrete te reserveren, moesten die twee nog 13 km verder. Het was hard bij ca. 35 graden maar de voorvreugde op een 'normale' slaapplaats liet het adrenalin bij Martin stijgen en Sjonnie had het lekkere gras (wat hij daar kon eten) voor ogen, dus ze liepen als een speer. Om 17.45 uur zijn ze aangekomen in Navarrete. De eigenaresse van de manege is Zwitserse en zo was de communicatie ook gemakkelijk. Ze zij dat Sjonnie er heel goed uitzag en hij kreeg een emmer met wortels.

Ze moeten nog ca. 590 kilometer lopen tot Santiago de Compostela.

zondag, 29 juni - 5 uur 's ochtens

ze worden wakker gemaakt door een groep mensen die luithals St. Jacob bezongen en gitaar speelden (zo een soort Teugen Jehovas). Sjonnie keek Martin aan en zei: wegwezen hier, ik wil niet naar de kerk. dus waren ze om 5.30 uur al onderweg. SDP wilde absoluut de heuvel niet op. Martin is naast hem en voor hem gelopen, getrokken, geschoven, goed toe gesproken, had alles geen nut. Sjonnie bleef staan. Dan was Martin het zat, ging op de kar zitten en heeft Sjonnie een 'tik' met de zweep gegeven en zie da, Sjonnie liep. Ze moesten door een tunnel (ca. 200 m) en toen ze door waren worden ze gestopt van een politieauto. Martin vriendelijk Buenas Dias Senor. Van de politieman kwam in het Spaans een heel verhaal wat Martin natuurlijk niet begreep. Sjonnie riep steeds tegen Martin: bonnetje, bonnetje vele vele bonnetjes. Nu ben jij aan de beurt! Dat heb ervan als je mij 'slaat' Wat was er nu? In gebrekkig Engels vertelde de politie hem dat hij de achterlichten in de tunnel niet aan had en dat mocht niet. Uiteindelijk konden ze verder, zonder een bon te krijgen wat Sjonnie zeer teleur stelde.

Om 16.00 uur hebben ze een refugium (slapen Pelgrims) gevonden in Torres waar voor Sjonie een kleine wei was. Martin slaapt met 3 andere op een kamer. Maar hij kan tenminste (na 3 dagen) weer douchen, wat dringend nodig was omdat de vliegen waren bij hem niet meer weg te slaan. Zo een lekker luchte had hij inmiddels. We horen het hoe de maandag verloopt

zaterdag, 28 juni

Na een nacht in de verlaten fabriekshal zijn Sjonnie en Martin weer aan de 'slag' gegaan. Ondanks het (nu) warme weer (ca. 34 graden) en de steile heuvels hebben ze toch 28 km gelopen. Onderweg is niet veel te zien, bijna geen huizen of dorpen etc. Wel komen ze nu dagelijks veel pelgrims tegen. 17.00 uur waren ze in Estella, waar vlakbij wel een camping was maar da mocht Martin met Sjonnie niet op. Hij heeft nog bij een boer aangebeld. Er kwam een oude vrouw en Martin in zijn 'beste Spaans' gevraagd of hij en Sjonnie op hun weiland mocht staan. Uno momento. Na ca 1 uur wachten en nog geen antwoord is Martin met Sjonnie na een park gelopen. Alleibei waren kapot, hadden geen onderdak en zaten nu op de bank. Er was een toneel opgebouwd waaronder ze, nadat alle mensen uit het park weg waren, die nacht hebben geslapen. Het is in Spanje blijkbaar nog moeilijker onderdak met Sjonnie te krijgen dan in Frankrijk. De tocht door Spanje wordt zeker - niet alleen wegen de steile heuvels - drie keer zwaarder als in Frankrijk. Martin vreesd steeds meer dat Sjonnie dat niet redt. Vele Pelgrims vertellen hem dat er bergen zijn waar men of niet naar boven of niet naar beneden komt. Dus moet ik iets bedenken want Sjonnie heeft het verdient met Martin samen in Santiago aan te komen, vindt ik.

We zullen het zien.

Vrijdag 27 juni

na een goede nacht op de super camping bij Pamplona zijn die twee begonnen met de 'tweede' en zwaarste etappe van deze tocht. Ze moesten dwars door Pamplona en dat was geen makkie. Het weer was 14 graden, bewolkt en af en toe regen. Blijkbaar trekt Martin regen aan, want de dagen ervoor was zon en ca. 28 graden. Dan kwam ook nog een heeeeel harde wind en Sjonnie was bang. Niet alleen voor de heuvels ( en dat zijn nog niet de ergste) maar ook voor de wind. Laten we hopen dat Sjonnie een beetje aan wendt. Na ca. 28 km hebben ze een oude, verlaten fabriekshal in Ucar gevonden en daar het lager opgeslagen.   

Martin komt nu vele pelgrims tegen maar die hebben geen Sjonnie en wagen bij zich en daarmee ook minder problemen.

Beste mensen, laart ons hopen dat Sjonnie het samen met Martin redt. Ik vind dat heeft hij na bijna 1100 km gelopen te zijn verdient.

donderdag, 26 juni - 8.45 uur

Martin aan de telefoon. Mijn angstige vraag: wat is schat? Antwoord: niet zo leuk, ik moet met Karin naar de arts, ze kan zich niet meer bewegen en het is zwart voor haar ogen. Ze kan absoluut geen auto rijden, dus mij ook niet naar Pamplona brengen. Aline, de vervoerder van Sjonnie komt ook later (ca. 10 uur, is blijkbaar frans). Ze kwam uiteindelijk om 13.00 uur. Inmiddels had Karin haar   schoonvader gebeld, situatie uitgelegd en hij zei spontaan, Ik kom (uit Toulouse, ca 250 km) en breng Martin met kar naar Pamplona. Petje af voor hem en een heel bijzonder dank!! Ze kwamen met zijn tween want Karin's auto en zij zelf moest ook terug naar Toulouse.

Planning was nu als volgt: Aline zou eerst om 10 uur Sjonnies nieuwe schoentjes doen en dan met hem naar Pamplona. Martin met Karin naar de arts en als de schoonvader van Karin kwam (13 uur) zouden hun nakomen. Dat hield in dat Sjonnie ca 3 uur alleen op de camping (weiland) in Pamplona moest staan want Aline wilde natuurlijk weer terug. Maar de vraag was, is dat mogelijk? Dus met de camping in Pamplona gebeld om te vragen, is de plaats waar Sjonnie staat afgesloten. Mijn telefoongesprek ging mis want de dame aan de telefoon sprak geen engels of duits en ik geen spaans. Bernard (die in Spanje leeft) gebeld. A.u.b. bel jij naar de camping om dat uit tel leggen. 10 min. later, het was o.k. Sjonnie's plaats was afgesloten en hun verwachten die twee. Dat weer doorgegeven aan Martin. Da was inmiddels de planning weer verandert. Ze vertrokken nu toch alle 's middags samen.

Om 17.00 urr waren ze in Pamplona bij de camping. Om op de camping te komen moest men ca. 70 stoepen naar boven lopen wat betekende, de hele kar uitpakken en naar boven slepen. Ze werden door de eigenaren van de camping hartelijk begroet, want inmiddels wist iedereen wie Sjonnie en Martin waren. Normaal was het weiland - naast de camping - waar Sjonnie en Martin mochten staan, niet afgesloten maar ze hadden nu echt rondom ijzeren hekken neergezet.

Om 18.30 was alles een beetje geregeld en op zijn plaats. Maar volgens mij moet Martin toch veel 'zonden' hebben gedaan want dat is niet meer te geloven: 18.50 uur stromende regen!!! De dag ervoor waren er 29 graden en zon.

Wordt vervolgt

de avond en nacht van maandag 23 juni

Maandag avond kwamen de twee aan in Goubere waar Martin bij een Cafe/Restaurant de wirt (Thierry)vroeg of hij iets weet waar ze konden blijven. Ja dat wist hij, namelijk bij hem. Martin zou de tent op de terras opzetten en voor Sjonnie was een afgesloten plaats achter de keuken. Kon hij de hele avond door de raam loeren na het eten. Martin eerst een biertje gepakt kwam Thierry met een man aan zijn tafel en zei: dat is ook een Nederlander, daan jullie maar samen zitten. Ziijn naam is Jos, 64 jaar jong, doet ook de Pelgrimstocht met een gehuurde fiets. Die beiden hebben zich gezocht en gevonden en samen ontzettend veel gelachen. Jos vroeg Martin: gaat jij dat ook zo met die routekarten? da staat je moet b.v. 2 km rechtdoor, dann rechtsaf en na 5 km links. Nou zei hij als ik da ben heb ik het helemaal vergeten en moet weer terug. Na een lekker eten met flesje wijn was slapenstijd. Inmiddels was het buiten weer aan het re........ Kwam Thierry, de wirt, en zei tegen Martin: zet de tafels en stoelen aan de zijkant en slaap lekker droog hier in het cafe.    

Na een 3 kopjes koffie het laatste stuk (ca. 10 km) naar Dax waar hij dinsdag om 12 uur op de camping aankwam.

woensdag 25 juni

12 uur kwam Karin op de camping. Ze zijn gezellig Dax in geweest en het was de eerste keer dat Martin een beetje 'cultuur kon snuiven'. Sjonnie had een prachti stal. 'S avonds hebben Karin en Martin lekker in Dax gegeten en zijn dan gaan slapen. De volgende dag zou om 7 uur morgens Angeline, die Sjonnie naar Pamplona moest brengen, komen en Karin zou Martin en de kar met een extra gehuurde auto naar Pamplona brengen. Karin heeft hiervoor uren/dagen mee toegebracht om deze mevrouw en auto te vinden en te regelen waarvoor ik haar hartelijk bedank. 

Dus in principe was er alles geregeld, ook de camping in Pamplona, heeft Bernard, Martin's neef, gedaan en normaal zou men denken, Het kan niet meer mis!

Maar..... lees wat er donderdag (vervoerdag) gebeurde.

dinsdag, 24m juni

Beste mensen, lieve lezers,

HET IS VOLBRACHT!! De eerste 1000 km hebben ze achter de rug. Ze zitten in Dax en worden donderdag a.s. overgebracht met een auto naar Pamplona.

Maar dan begint het 'spel' eerst zoals ik heb gezieen op de kaart. Het verschil tegen over Frankrijk en Spanje is dat de 'heuvels/bergen//Pyreneeeën nog veel hoger en steiler zij dan in Frankrijk.

Bij voorbeeld, het is op ca. 100 km een hoogteverschil van 200m naar 1800m . En dan heel steil naar boven maar ook weer naar beneden. En lieve mensen, ik vrees dat redt onze lieve SJONNIE niet, ook doet hij zijn best. Dus ben ik op zoek naar een oplosssing (ik hoor graag suggesties e-mail: Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken ) om dat het jammer zou zijn als die twee dan moeten opgeven omdat Sjonnie het niet aan kan.

Trouwens het verhaal over de verleden 2 dagen vertel ik nog. Is weer erg grappig hoor 

zondag, 22 juni

Vroeg vertrokken want het is nu erg warm en broederig. De weg en landschap waar ze nu lopen is eenzaam en een beetje saai. De hele dag komen ze niemand tegen, ook geen autos. Om 16.00 uur een soort herberg gevonden in Onesse el Laharie. Martin kreeg een kamer, Sjonnie een wei.

Ze moeten nu nog ca. 50 km naar Dax lopen waar ze dinsdag avond willen zijn. Karin, Martin's dochter die in Toulouse woont, gaat hem daar opzoeken. Woensdag krijgt Sjonny nog weer nieuwe schoentjes en donderdag (26 juni) worden die twee met de auto over de Pyreneeën naar Pamplona gebracht. Dan begint de tweede etappe (ca. 1000 km) in Spanje en die wordt zeker nog zwaarder dan die in Frankrijk.

Dus beste mensen, veel kaarsjes branden voor de moedigen pelgrims.

zaterdag 21 juni

Zoals te verwachten na zijn feest de hele nacht was Sjonnie 's ochtends knorrig. Wilde middags ook niet eten zelfs wortels spugte hij uit. Sjonnie was in een katerige stemming. Hij wilde alleen maar slapen. Daarom is Martin om 15.00 uur bij een camping (ca. 3 km van Labouheyre) gestopt. Nadat Sjonnie zijn eten met 'lange tanden' na binnen heeft gewerkt viel hij zo in slaap. Martin liep na Labouheyre om een kroeg te zoeken waar hij voetbal kon kijken. Bij een broodje en biertje vervolgde hij - zoals wij alle - het ellende van Basel. Na het einde moest hij zich haasten want het onweerde. Toch Sjonnie lag in diepe slaap.

vrijdag, 20 juni

Martin heeft alle nieuwe spullen, zoals tent, 3 nieuwe banden 12 nieuwe schoentjes voor Sjonnie (die Cees gisteren heeft gebracht), dus zijn ze vanochtend weer aan de 'slag' gegaan. Ze zijn normaal gelopen, sorry hoor geen bijzonder gebeurde dingen, wordt een beetje saai. We zijn eigenlijk van die twee toch iets anders gewend. Maaar je moet de dag niet voor de avond prijzen, want onze grote vriend , Sjonnie de Pony, is steeds voor het uithalen van een grapje goed.

Martin had een manege gevonden waar ze konden staan. SDP mooi wei, Martin tent. Nadat Martin Sjonnie had vezorgd, dacht hij, ik gun me ook maar iets en ga naar de (bijgelegen 5 km) stad. Lekker terrasje pakken, eten, wijntje of biertje, het is hem gegund.

Maar beste mensen, Martin heeft niet aan Sjonnie verteld en gevraagd of hij op stap mocht. Volgens mij was Sjonnie (na uitspraak van Martin) net als een 'moeder'. Toen Martin thuis kwam op de camping heeft Sjonnie dermate gehinninkt dat ze het in de stad nog konden horen. Iedereen wist nu dat Martin thuis was. O.K. hij weet natuurlijk niet dat ik een afspraak heb met Sjonnie, niet verder vertellen hoor. Want ik had Sjonnie gezegd, je moet wel ook een beetje op jouw baasje passen.

Maar wat de volgende ochtend bleek was dat onze lieve SJONNIE DE  PONY de hele nacht feest heeft gevierd met de anderen 4 paarden die bij hem stonden. Volgens mij heeft SDP verhaaltjes aan die andere verteld; na het motto: wat doen jullie hier eigenlijk de hele dag zo?  Alleen staan in de wei, jongens dat heb ik ook 5 jaar gedaan, Maar wat ik nu doe is vel beter. Ik beleef aventuren en mijn baas is niet de slechtse. Dus, jongens als jullie zin hebben  gaan we morgen toch allemaal op pad en zo vierden ze blijkbaar de nacht door. Want de volgende ochtend was Sjonnie niet te  genieten  en wilde absoluut niet opstaan en lopen.

Wordt vervolgd

Donderdag, 19 juni - 12.00 uur

Sjonnie heeft op de twee achterpoten nieuwe schoentjes, ligt - na een emmer wortels gevreten te hebben - lui in het gras en laat zich de zon op zijn buik schijnen. Dat het ijzer op de rechte achter-poot zo snel versleten is, ligt aan het feit (zegt de smid) dat zijn rug niet helemaal goed is en als hij na 15 km moe word sleept hij met het rechte been. Is niet gevaarlijk, in Spanje hoeft hij niet meer te lopen, wordt hij alleen geknuffeld.

Ze blijven vandaag nog bij de Manege. Cees (onze monteur), die in de beurt vrienden bezoekt, komt zo en brengt Martin de spullen die hij nodig had (tent, banden etc.). Morgen gaan ze uitgerust verder in richting Labouheyre. 

woensdag 18 juni

Beste lezers,

Ja, die twee zijn apetrots. Ze hebben de 900 kilometer-grens overschreden. Vanaf  1 mei t/m vandaag zijn Sjonnie en Martin precies 913 km (ondanks alle tegenvallers) gelopen. Nu    moeten ze nog ca. 1.200 km tot Santiago de Compostela.

Trowens, in het bericht van gisteren (dinsdag) heb ik (Yvonne) een fout gemaakt betreffende de route/kaart die Martin aan Sjonnie liet zien. Het was niet de route van woensdag, die was vlak en goed te lopen. Het was de route in Spanje met bergen (Pyreneeën) van 1600 m hoog. De steiging is van 200 m tot 1600 m op de lengte van 85 km. En dat moeten ze ook weer eraf. Dat Sjonnie - nadat hij dit heeft gezien - het in zijn 'broek' deed, verbaasd me niet.

Nu de bericht van woensdag. Na een zeer hartelijke afscheid van Xavier en Caroline zijn Sjonnie en Martin om 8.15 uur vanuit Cerons vertrokken. Het weer was goed en de weg was zo vlak als in Nederland. Ze kwamen middags door een klein dorpje waar behalve een bakker en een kapper niets was. Ach dacht Martin, eigenlijk moet ik weer na de kapper, gedacht en gedaan. Hij vertelde de kapper in zijn beste Frans dat hij het haar een beetje korter wilde. Blijkbaar is zijn Frans niet goed genoeg. Hij heeft nu een kale hoofd! Martin vertelde mij, ik heb het niet gemerkt want de kapper begon heel snel van de achterhoofd met een tondeuse naar voren. Goed dat Sjonnie niet mee was anders zag hij nu uit als een Nijlpaard. Maar tot dat Martin terug is heeft hij zeker weer haar. Toen hij naar Sjonnie terug kwam wilde SDP eerst niet met Martin mee omdat hij hem niet herkende en zei tegen Martin: "zet  jouw hoed op anders loop ik niet met jou verder, ik schaam me dood". Ca. om 18.00 bereikten ze Hostens. Heel klein stadje, ca. 180 km boven Dax. Het was blijkbaar een geluksdag voor hen want in Hostens vonden ze een manege waar ze konden blijven. Sjonnie krijg een mooie wei en een emmer wortels. Martin mocht in het kantoor slapen omdat door de plotselinge warmte honderden van muggen waren. Ook krijgt Sjonnie vandaag (donderdag) weer nieuwe 'schoentjes'.

Ze moeten nu nog ongeveer 180 km naar Dax, waar ze met de auto over de Pyreneeën naar Pamplona worden gebracht. 

Dinsdag, 17 juni

Heb Martin sms gestuurd dat het verstandiger is vandaag nog bij Xavier en Caroline te blijven. Kan hij voer voor Sjonnie en een nieuwe band voor de kar in Cadillac kopen. Bovendien misschien voetbal kijken. Xavier is met hem naar Cadilac om de boodschappen te doen. Sjonnie moest geen 'Danish Blue' meer eten en het nieuwe band zat er s'middags op de kar. Martin is met Sjonnie paar uren buiten geweest daarmee SDP niet de hele dag in de donkere stal moest staan. Bij de lunch zei Caroline weer tegen Martin hoe blij ze was dat hij nog is gebleven. Martin heeft de kar en alles schoon gemaakt en in de namiddag liet Xavier Martin het hele chateu - wat enorm groot en mooi is - en de wijnkelders zien. 

Om 18.00 uur Sjonnie verzorgd, beetje buiten gelopen en met hem de route voor woensdag bekeken. Toen Sjonnie de kaart zag met de zeer zeer steile heuvels is hij zo in de stal gerennt en heeft spontan in zijn broek gepoept.   

Na een heerlijk avondeten samen (helaas zonder voetbal) is Martin om 10.00 uur na bed gegaan.

Caroline en Xavier waren bijzonder ardige en gastvrije mensen!

Maandag, 16 juni

Na een gezellige zondagavond bij de gastfamilie in Branne met goed eten en wijntje, vroeg op gestaan. Wassen kon Martin zich onder de vrije hemel want het regende weer pijpensteelen. Naar Sjonnie toe en gezien dat SDP het hoi door de tuin heeft verdeelt en het pad, bestaand uit sneuwwitte grind, omgetoverd had in bruine grind. Hij heeft overal op gescheten. Waren die mensen zeker niet blij mee toen ze 's avonds thuis kwamen. Martin hopte alleen dat de regen alles een beetje heeft weggespoelt.

Martin heeft nog geprobeerd een nieuw band (het ene band is bijna versleten) en voor Sjonnie voer  te kopen in Branne, maar alle winkels zijn maandags dicht. Dus allebei zwemkleding aangetrokken en hoppa richting Cadilac. 12.00 uur pauze. Het voer van Sjonnie was een beetje groen (door de nattigheid) en SDP zei tegen Martin: ik lust geen 'Danish Blue' Maar Martin had niets anders. Het was een van de zwarste dagen (i.v.m. heuvels en weer) tot nu toe, zei Martin. Ca. om 18.00 uur kletsnat de camping bij Cadillac bereikt. Er stonden alleen maar een paar zigeuners, plaats was zat, maar hij mocht met Sjonnie niet erop. De camping-eigenaren hebben wel andere mensen gebeld of er in de beurt een weiland voor SDP was. Zonder succes! Inmiddels was het 18.30 uur en aan de straat konden ze niet blijven zitten dus moe en nat verder lopen. Na ca. 1 uur lopen ziet Martin op een klein heuvel een prachtig reuzegroot chateu met rondom wijnbergen. Hij belt aan de deur, stelt zich en Sjonnie voor en vraagt Xavier (zo heet de eigenaar) of ze mochten blijven. Na overleg met zijn vrouw caroline waren Martin en Sjonnie van harte welkom. Sjonnie moest welliswaar in een klein, donkere 'stal' staan en Martin kreeg een prachtige, grote kamer. Bij het eten vertelden beide dat ze blij waren met Martin's 'bezoek' want ze hadden niet zo veel contacten. Xavier's wijn-chateau is heel erg groot, hij exporteert ook naar het buitenland en heeft ca. 40 medewerkers. Maar door de vele regen in de laatste weken vreest hij voor de oogst. Zo kwam Martin - na deze verschrikkelijke dag - die avond nog aan een lekkere 'wijnproeferij' een droog betje en een warme douche.   

Blijkbaar heeft 'de lieve heer' af en toe toch medelijden met de twee Pelgrims en helpt ze af en toe op de juiste weg!

Zondag, 15 juni

Van Minzac zijn ze richting Branne waar ze wilden overnachten. Onderweg had Martin een verkeerde weg ingeslagen en ze waren een beetje verdwaald. Toen ze om ca. 15.00 uur door St. Emilion moesten waren bijna alle straten afgesloten i.v.m. een wijnfeest. De politie zei dat Martin en Sjonnie alleen op een bepaalde weg door de stad mochten. Hij mocht niet aanhouden of een glas wijn drinken, nee ze moesten op de snelste wijze door de stad. De aangewezen weg liep een beetje naar boven. Dat viel nog mee. Maar toen ze boven waren kijk Martin en SDP in een lange grote gat, zo steil ging het naar beneden. Sjonnie keek hem aan, schudde zijn hoofd en zei, "niet met mij, da ga ik niet naar beneden". Maar ze moesten naar beneden. Zo is Martin 1,5 kilometer  rugwaarts voor Sonnie naar beneden gelopen en heeft  hem verhaaltjes vertelt om SDP af te lenken.

ca. 18.00 uur waren ze in Branne. Da een boederij gevonden met zeer vriendelijke mensen. Sjonnie mocht in hun tuin staan, Martin dacht o god, maar heeft niets gezegd. SDP kreeg hooi en de man zei tegen Martin: om 20.00 uur word gegeten. Hij heeft zeer lekker gegeten, wijntje gehad, alles was prima. Of Sjonnie weer gaat 'tuinieren' op zijn manier horen jullie nog.

Zaterdag, 14 juni

Na twee mooie en opwindende dagen was het weer afscheid nemen van het luxe luie leven en verder lopen. Sjonnie was godzeidank niet gewond geraakt behalve 2 fikse schrammen an de poot en onder zijn buik. De dag is niet veel gebeurd, ze kwamen wel weer een paar pelgrims tegen waaronder een oudere dame (Martin schatte haar op 70 jaar) op de fiets. Deze dame had blijkbaar zo weinig geld dat zij s 'nachts op de kerkhof slaapt, camping kan ze niet betalen. In plaats van fietstassen had ze haar bagage in emmers aan de fiets. Zo gezien heeft het Martin toch zeer luxe. An de andere kant zou het ook geen goed idee zijn met Sjonnie op een kerkhof te slapen. Zoals we hem inmiddels kennen graafd hij alle doden weer uit en ik denk dan heeft Martin 'echt een probleem'.

18.00 uur weiland gezocht, iets anders was er niet. Koken ging niet, het waaide te haard. Dus bestond het avondeten uit brood met een blik vis.

Donderdag, 12 juni in Servanches

nadat die beiden sóchtens van de minigolf-plaats in St. Aulauye afgeschopt zijn kwamen ze om 13.00 naar Servanches. Iets buiten de stad stond een heel mooi kasteel wat bleek een hotel te zijn. Martin en Sjonnie moesten niet lang vergadern om te beslissen dat ze hier zouden overnachten. De naam van deze luxe kasteel-hotel is 'het klein paleis'. Zowel voor Martin als Sjonnie was het luxe puur. Zwemmingpool, mooie kamer, tuin en heerlijk eten en alle andere gasten Nederlanders. Wat wil een pelgrim nog meer. Nou misschien de eerste keer iets van de EK voetbal op televisie zien. Dat was Martin ook van plan. Maar hij had niet met Sjonnies dadendrang gerekend. Weliswaar meer als 1/2 uur (speelde alleen maar Duitsland) was hem niet gegund. Om 18.30 uur stond de eigenaar van het chateau bij hem aan de kamerdeur om te zeggen dat Sjonnie met twee andere paarden was uitgebroken. Wat erop volgde kunnen jullie lezen in het gastenboek, heeft Martin zelf geschreven.

Vrijdag, 13 juni in Servanches

Na deze 'prachtige paardenzoektocht' en 10 kilometer wandeling donderdagavond, maar ook om te kijken of Sjonnie niet gewond geraakt was aan zijn poot toen hij over de kop geslagen is en in een slot terecht gekomen, heeft Martin besloten nog te blijven. Natuurlijk ook met een oog i.v.m. voetbalspel avonds van Nederland waarvan hij - ik denk zoals wij met zijn allen - erg veel van heeft genoten. Het andere 26 jaar oude, witte paard was intussen ook terug en staat weer met zijn vriend gelukkig op de wei. Sjonnie moest nu in een kleinere wei met een hogere hek, die verder van de twee witte lag, want hij wilde nog steeds naar hun toe.

Woensdag 11 juni

vandaag zijn ze lang gelopen (van 8 - 19 uur) omdat ze weer geen plaats vonden. Martin had onderweg wel 2 Equestes (onderkomsten voor pelgrims) gevonden maar ze waren gesloten/dicht. Weer 5 km verder - inmiddels was het 19 uur en allebei hartstikke moe - bij St. Aulaye een camping. Hoera, hoera riepen Sjonnie en Martin. Camping nog dicht, gaat eerst zaterdag (15 juni) open. Naast de camping was er een Minigolf, rondom afgesloten door een hek. Sjonnie hinniken tegen Martin. Hier blijf ik, mingolf wilde ik al lang spelen en bovendien loop ik geen stap meer verder. Dus Martin gekeken hoe ze erin konden, is gelukt, en klaar was Kees. Sjonnie op de minigolf-plaats, Martin op de camping. 

Zo had Sjonnie ook s'nachts iets te doen, hij vond dit spel veel leuker als 'blokjes van zijn stal afgooien' Wat hem bijzonder beviel was in of op elk gat van de banen zijn 'drollen' te leggen.

Martin kon doorslapen, Sjonnie kon spelen en daarmee waren allebei tevreden.

dinsdag, 10 juni

o.k. beste mensen, jullie hebben zeker het bericht van gisteren gelezen, Sjonnie sloft moe achter Martin aan, want wie het 's nachts niet slaapt (Sjonnie) is overdag moe. Kennen wij allemaal.

Om 12.00 uur waren ze in Torsac, ca. 10 km onder Angoulême. Jullie weten het inmiddels van 12 tot 13 uur is pauze. Sjonnie kan eten en uitrusten. Martin natuurlijk ook.

Martin had in zijn boekje van de pelgrimstocht gezien dat in de beurt van Ronsenac 'Gites' (daar kunnen pelgrims overnachten) zijn. Dus, zijn die twee daar naartoe gehuppeld. Onderweg komt Martin toch steeds een of twee pelgrims (op de fiets) tegen. Vind hij leuk, maar sommige kunnen dermate domme vragen stellen of zich gedragen, dat hij inmiddels een beetje gestoord van hun wordt. In 99.9 % gaat het als volgt:

Martin loopt met Sjonnie, vermoed niets, hoort niets en plotseling roept iemand naast hem met een heel harde stem: HALLO ! Martin en SDP schrikken zich heelemaal kapot. Dan komt die vraag waar hij nu een pesthekel aan heeft en ik ook .

Hoeveel doe jij per dag? ( Ze bedoelen natuurlijk kilometers, volgens mij zijn ze met een race bezig maar niet met een pelgrimstocht). Waarop Martin vandaag heeft gezegd: Nou ik doe 2 vader onzer en 3 Ave Maria per dag, vind ik wel genoeg hoor.!!!  Ik heb me echt kapot gelachen toen ik dat hoorde. Nou, zo te zien is de moedige pelgrim zijn humor nog niet kwijtgeraakt en dat vind ik leuk. Dan vetellen ze nog aan Martin dat ze elke avond lekker in een hotel slapen. Antwoord Martin: Sjonnie de Pony wil niet in een hotel slapen.

De deerde leuke opmerking van hun was, je hebt het toch heel comfortabel, je hoeft niet jouw bagage te slepen of de heuvels op te fietsen. Antwoord Martin: jullie slepen de bagage toch ook niet zelf en vliegen over heuvels hebben wij tot nu toe nog niet gered! Sjonnie en ik zijn het nog steeds aan het proberen. Na deze uitspraken van Martin fietsten hun zeer snel weg!! Dat is toch niet te geloven, hoor.

Ze hebben een plats in een weiland (Gites waren dicht) gevonden waar ze overnachten. Martin heeft zijn schoenen en sokken uitgetrokken en bom, Sjonnie is zo omgevallen en ligt nu met alle vier poten naar boven in koma.

Woordt vervolgd

maandag 9 juni

na een - door stortregen - gedwongen rustdag op zondag hebben allebei hun moed weer bij elkaar geraapt en zijn om 8.00 uur vertrokken, richting Angoulême.

Om 12.00 uur in Brie geluncht en dan verder. Sjonnie is nog steeds niet aangedaan van de heuvels en 'sloft' mopperig achter Martin aan. Ca. 17.00 uur (vlak bij Angoulême) vraagt Martin iemand of in de beurt en camping of dergelijken is waar hij met SDP kan blijven. Ja uberhaupt geen probleem zei die persoon. Hier vlakbij is er een mooi plaats in het bos, afgesloten met een restaurant, douche, alles tippi toppi. Je moet je melden bij de boswachter. Vlakbij betekende 5 km en de boswachter was er ook niet. Behalve heel hoge bomen, zo ver je kon kijken, was er helemaal niets. Martin stond met Sjonnie moederziel alleen in heen heel grote bos. Geen water, geen stroom, Absoluut niks! Dat was om 18.30 uur. Dan is hij begonnen een soort stal voor de nacht voor Sjonnie te bouwen want hij wilde hem niet aan een boom binden. Daarmee heeft hij Sjonnie een leuk spelletje voor de nacht gegeven. Om een uur vannacht had Sjonnie alle houdblokken stuk voor stuk eraf gegooid. Da was Martin het zat en heeft SDP aan een boom vastgebonden. Voor woede heeft Sjonnie in een muur (die blijkbaar daarnaast stond) gebeten en de hele nacht niet geslapen.  

Zondag, 8 juni

Beste mensen,

op wens van Martin (net aan de lijn gehaad) volgt hier een "dank je wel bericht' in het engels voor Helena en John.

Dear Helelena en John,

Many thanks from me Martin en Sjonnie de Pony to you to Helena and John in Puyclauvaud. You are  picked a frustrered man en his pony (Sjonnie de Pony) from the streat en built them up again. You  are very, very kindly.

Details about their fantastic home en facilities will follow. They are wil begin a bed & breakfast or camping voor pelgrims in Puyclauvaud ( with horses).   

Helena en John, I thank you very mutch voor the very, very kindly assistance voor Sjonnie en Martin! 

Yvonne, Martin en Sjonnie

Zaterdag, 7 juni

De ochtend begon al met frust. Geen koffie, want geen gas!! Allebei blijkbaar slechte humor. Toen Martin Sjonnie riep verstopt die zich al achter een heg of boom. Word ik weer ingespannen en moet bergen op en eraf, dacht Sjonnie. O.K. het helpt hem niks - tot nu toe is Martin nog de baas - dus mismoedig sjokken, natuurlijk in de re.... ! wordt niemand vrolijk van na 3 weken regen en kou (10 graden).

8.00 uur vertrokken vanuit Nanteuil richting Valence, waar ze om 12.00 uur waren. Sjonnie frustreerd, Martin een beetje moedelos. Bij ons telefoongesprek (12.00 uur 's middags) zei hij: als ik Sjonnie nu tot Santiago moet achter me aanslepen, kan ik beter alleen gaan, ben ik sneller. Volgens mij hebben die twee 'relatieproblemen' (maar het zijn toch 2 mannen, hoe kan dat nou? Mannen praten toch dezelfde taal?)

Martin besloten vandaag niet zo veel kilometers te maken (voor Sjonnie) en een plaats te zoeken waar ze konden blijven. Ze staan nog uit te rusten, stopt een Jaguar. Ja jongens de auto'worden steeds schikker. Man en vrouw ( om de 50 jaar) vragen: wat doet u hier mijnheer? Heeft u hulp nodig? Blijkbaar zat Martin een beetje moedelos (in de regen) aan de rand van de weg. Nou hij verteld wat ze doen of willen doen, vonden die twee zo prachtig en zeiden, kom maar mee naar ons. Kan je je spullen drogen en dan zien we verder. Dat gebeurde ca. 8 km onder Valence.

Het dorp waar Helena en John wonen heet Puyclavaud. SDP heeft een wei en Martin een plaats waar hij de rest van de tent onder een dak kan opzetten. Het zijn bijzonder vriendelijk mensen. Ze vonden het dermate geweldig wat Martin doet, dat ze de buren bij elkaar heben getrommelt om te BBQ. (Ging heelaas niet door i.v.m. weer. Maar Helena heeft dan wel nog lekker gekookt. Klein opkikkertje voor onze moedige pelgrim Martin.     

vrijdag 6 juni

Vandaag moesten ze veel steile heuvel erop en eraf. Sjonnie vind dat niks en blijft gewoon staan. Martin moet hem achter zich aan slepen incl. kar. Net als 'Jack As' Sjonnie wil gewoon geen heuvels op. Maar ze kunnen nog niet vliegen dus moet Martin hem achter zich aan slepen. Als het zo doorgaat zit Sjonnie op de kar en Martin ingespannen ervoor. Als Martin begint gras lekker te vinden en te hinninken, haal ik hem terug.

Uiteindelijk heeft Martin het om 18.00 uur weer volbracht, zich en SDP met kar naar Nanoy te 'slepen'. Hij wilde daar op een camping overnachten. Camping dicht. Na zo een gesleep met 250 kg achter zich kunnen jullie zich voorstellen hoe vrolijk hij werd. Het was wel een gezellig klein stadje met hotels en restaurants maar niemand wilde hem een kamer voor Sjonie geven. Daar zaten die twee weer eenzaam en verlaten en kijkten jaloers, moe en hongerig naar de anderen mensen die bij lekker eten en een glasje wijn op terras zaten. Toch hebben ze steeds weer geluk.

Naast hem stopt een dame in een grote Audi A4. Zoekt u een slaapplaats mijnheer, vroeg ze. Ja, zoeken wij. Na zei mevrouw ik wet wel iets waar je met jouw Pony kan staan, je moet 'ietse naar boven'. Daarop hadden ze natuurlijk gewacht. Net beneden nu weer na boven maar wat doet men niet alles om een plaats te krijgen om te slapen. Dame in Audi vooraf, Martin en SDP achteraan. Het was een weiland, afgesloten (belangrijk voor Sjonnie). Sjonnie uitgespannen en verzorgd. Mevrouw vraagd heeft u te eten? Neen zei Martin, kon nog geen boodschappen doen. Na, dan stap in mijn auto ik rij je naar de stad en breng je weer terug, kan je boodschappen doen. Onderweg in het gesprek kwam tevoren dat zij de burgermeesterin van dat stadje was. Zulke "chauffeurs" heeft niet elke pelgrim.

Maar Martin en Sjonnie zijn er ook een heel bijzonder stel pelgrim's'    

Na 1,5 uur terug bij Sjonnie wil Martin beginnen zijn 'avondmaal' te bereiden. Ik vroeg hem, schat wat heb je lekkers gegeten? Antwoord: sardines met brood. Hadden ze geen stuk vlees daar in de stad, vroeg ik. Toch, maar mijn gas is op! Daarop heb ik niet geantwoord. Dat de dingen niet vanzelf in de koelkast of wat dan ook vliegen (zoals mannen soms denken) heeft Martin zeker nu, hoop ik, geleerd.

donderdag 5 juni

Martin heeft vanochtend besloten, zichzelf maar vooral Sjonnie een rustdag te gunnen. Kan SDP aan zijn nieuwe schoenen wennen en een beetje op de wei rondhangen. Martin heeft van mevrouw een fiets geleend en is naar het dorp (ca. 8 km) gereden. Internetcafe hebben ze daar niet (leven blijkbaar nog op de maan) dus kon hij het vervolg van zijn dagboek niet aan mij mailen.

Hij zit op een terras en komt met een man, die naast hem zit en ook naar Santiago fietst, in gesprek. Na een tijdje vraagt de Nederlander: Ben jij de man die met Sjonnie de Pony naar Santiago loopt? Ja dat benk ik, zei Martin. De dochter van die man had hem per SMS gestuurd dat hij zal kijken onderweg of hij Sjonnie de Pony tegen komt. SDP, onze schat is nu al beroemd, lijkt me.

Martin fietst nu weer terug naar Sjonnie (het begint weer te regenen).

woensdag 4 juni

Martin zag s'ochtens toen hij Sjonnies hoefjes schoon maakte dat insbezondere die achter niet meer goed waren. Na 4 uur lopen om 12.00 uur gestopt in Charroux bij een boer. Dan begon weer de actie met de smid. Eentje was bereid te komen om 18.00 uur. Sjonnie op de wei, beetje gras eten, dat beviel hem goed. Martin zei tegen mij: je kan het jouw niet voorstellen hoe het hier uitziet waar ik ben. Ik ben bang als ik ergens ga zitten blijf ik vastplakken. Maar de maensen zijn ontzettend vriendelijk, hebben hem uitgenodigd voor de lunch en ook voor avondeten. De vrouw van het huis was jarig. Hij kreeg ook een kamer, dus alles bij alles niet slecht. De smid kwam om 19.00 uur. Hij had grote moeite de oude schoentjes van Sjonnie af te krijgen en de nieuwe erop. Heeft 1.5 uur geduurd en SDP werd pissig. Volgens Martin heeft de smid zijn opleiding niet met "cum laude" afgesloten en hoopt dat Sjonnies nieuwe schoentjes blijven zitten. De prijs voor zijn werk was wel first class.

Nog even goed nieuws. Het was de hele dag droog!!

dinsdag, 3 juni

8.00 uur Sjonnie gehaald, geborsteld en aangekleed. Stal, waar SDP stond schoongemaakt en natuurlijk met regen vertrokken richting Gizay waar ze om 12.00 uur aankwamen. Korte pauze en verder op zoek naar een Bed en Breakfast. Martin wilde alles een beetje schoon maken, drogen en wassen. Na ca 5 km vond hij een B & B maar ze zeiden dat alles vol was. Er was geen hond daar. Dus verder zoeken. Om 15.00 uur in Gencay (klein stadje) heeft Martin geld gehaald en bij de franse VVE na een onderkomst in de beurt gevraagd voor zich en SDP. Geen probleem werd hem vertelt. Ca. 5 km verder is een camping en een B & B. Oh dat is fijn, dacht Martin en verheugde zich. Ook Sjonnie was erg blij dat te horen. Maar te vroeg verheugd. Camping nog gesloten. De eigenaren van bed en breakfast niet thuis. Kwamen misschien sávonds om 18.oo uur thuis. Wat doen sprak Zeus? Twee uur wachten of verder? Ze liepen verder. Om 19.00 uur allebei doodmoe een weiland 'gekaapt' wat bij een klein riviertje lag bij Château-Garnier. Martin de rest van zijn tent opgezet, Sjonnie verzorgd en gebeden dat ze 's nachts niet verzuipen.

Maandag 2 juni

Zoals in het bericht van zondag te lezen zijn Sjonnie en Martin (doodmoe) om 8 uur van de camping vertrokken. Ik denk niet dat ze daar nog een keer mogen komen, na alles wat Sjonnie daar s'nachts heeft aangesteld. Martin zocht vanaf 11 uur een camping of B en B om van deze nacht een beetje te herstellen. In de beurt niets te vinden. En natuurlijk regen.

In Gros Puits, iets onder Portiers, kon hij Sjonnie bij een boer in de stal zetten. Benno (zijn broer) was nog in de beurt en haalde hem op. Zo kon Martin deze nacht tenminste droog in de caravan bij Benno slapen en kreeg ook weer iets lekkers te eten van Gertie.

Zo zaten ze met zijn driën in de caravan en luisterden naar de regen.

Zondag, 1 juni

Vandaag konden de twee een beetje droger lopen en hebben om 16 uur een camping gevonden die iets beter was. Er was een restaurant maar Sjonnies plaats kon niet rondom afgesloten worden. Dat had nog gevolgen. Sjonnie had de hele dag heel erg slechte zin. Hij was niet te genieten. Er kwam een meisje naar hem toe en wilde hem aaien. Dat wilde SDP niet en schopte haar tegen het been. Maar dat was nog niet alles. Voor de nacht heeft zich heel bijzondere grapjes laten invallen.

Hij is als een berserker rondgerent, stond bij andere mensen aan de caravan en schopte daartegen. Drie keer brachten hem mensen terug naar Martin. Vond Sjonnie nog niet genoeg aan grapjes. Hij dacht, even kijken hoe de tent van Martin zonder voortent uitziet en liep vervolgens erdoorheen. Voortent weg, afgebroken. Last but not least vind Sjonnie Martin zonder bril mooier, daar heeft hij opgestaan. Bril gebroken. Na deze 'werkzame nacht' was SDP blijkbaar om 5.30 uur zo fris en opgewekt dat hij voor de tent stond en hinninkde. Blijkbaar beviel hem de camping niet. Hij wilde gaan. Vonden de anderen mensen op de camping prachtig om deze tijd gewekt te worden. Maar ze moesten tot 8.00 uur wachten dan wordt de camping eerst open gedaan. Zo zijn ze om 8.00 uur om Portiers om gelopen. Martin is doodmoe en op na deze nacht met Sjonnie. 

Martin is op zoek naar een weg waar ze aan de kust kunnen lopen omdat het daar vlakker is. Sjonnie heeft behoorlijk problemen met de steile bergen.

We zullen horen wat vandaag weer zo gebeurt.

zaterdag, 31 mei

Kletsnat in Chatteleraut aangekomen.

inmiddels denkt Martin er over na een boot te kopen om daarmee naar Santiago de Compostela te varen. Het is niet meer normaal. Ze hadden weer de hele dag regen, onweer, hagel etc. Geen camping of Bed en Breakfast waar ze zouden kunnen drogen. Nee, alleen een wei bij prive-mensen zonder electriciteit. Martin in de tent en Sjonnie onder een boom. Het heeft dermate hard geregent en geonweert dat ik mijn paraplu open deed toen ik met Martin belde en de regen door de telefoon kon horen. Zijn avondeten kon hij ook vergeten want koken ging niet bij dat weer. Alles wat hij kon doen was proberen om te slapen en bidden dat het zondag beter weer wordt. Ze zijn nu eigenlijk genoeg 'gezegend' van boven.

 30 mei - vrijdag

Hallo beste mensen,

vandaag is er niet zo veel gebeurt, ze zijn gewoon ca. 30 km gelopen. Maar, zoals we inmiddels gewend zijn gebeurde toch weer iets grappigs. En dat was: Gistern stonden ze op de camping bij of met de zigeuners.

Nou vanavond staan ze op de camping met een circus. Ik zei tegen Martin, kan je toch met Sjonnie een paar centjes bijverdienen. Hij kan als Zebra optreden want zijn voeten en bovenarmen zijn wit, de anderen stukken rood. Ofschoon geen zon toch verbrand. Maar dat optreden ging niet want Sjonnie maakte ruzie met de bokken waar hij tussenstond en dat ging niet goed. Sjonnie werd weggehaaald van de bokken en moest dan weer alleeen staan. Eigen schuld, dikke bult, Sjonnie.

Wordt vervolgd

 4

donderdag, 29 mei 

Hallo jullie allemaal,

ik begrijp het wel, jullie hebben een paar dagen niets meer gehoord of kunnen lezen, maar ik heb donderdag avond twee uur lang (tot 1 uur s 'nachts) geschreven wat die dag alles zo is gebeurd, En, wat denken jullie, ja niet opgeslagen, dus alles weg. Was ik heel erg pissig over hoor.

O.K. wat is die dag zo gebeurt. Dat ga ik nu vertellen want het is ontzettend grappig. Ze zijn goed gelopen en vanaf 16.00 uur begon Martin onderdakje voor hun te zoeken. Hij kwam op een camping ,liep (zonder Sjonie) naar binnen en vrroeg die man achter de balie: Heb je een plaats voor mij en mijn vriend? Vraagd die man: Met hoeveel zijn jullie?. Martin: met zijn tween, ik en mijn vriend, maar mijn vriend is een paard. Tidje even stil, dan zij hij: hier mogen alleen maar olifanten op. Waarop Martin zei, dat heb ik een olifant bij me, mag ik een plaats? Dat mens was niet in zijn beste humor, kon ook niet lachen, en zei, ik heb geen plaats voor jou. Nou Martin moest een plaats voor zich en Sjonnie hebben en zei.: 'ik ga geen stap hier vandaan, dus zoek het maar uit." Ik blijf gewoon hier! Martin vroeg, hier spelen toch ook kinderen? Ja zei die man. Nou dat heb je ook zeker een speelplaats voor hun en da kan Sjonnie staan. Nee, nee hij maakt alles kapot. Martin tegen hem, een olifant zal alles kapot maken maar niet mijnSjonnie. Doet hij nooit hoor! Na ongeveer 1 uur op die man inpraten was het Martin gelukt, ze mochten daar blijven. Maar, Martin moest wel beloven (heeft hij gedan) als die baas kwam dat die man niets ervan weet dat Sjonnie ergens stond. Woord nog grappiger hoor

Martin komt bij de receptie om zich in te schriven, dat doet hij, vraagt die man: en het paard? Wat voor een paard, sorry hoor ik heb geen paard, zei Martin. Hij kijk Martin aan alsof hij gek was maar dan snapte hij het zelf (zijn uitsprak, als ieman vraagd, weet ik niets van een paard) en plaste voor lachen bijna in zijn broek. Nou ja, dat is dan ook 'franse humor'

Dat is nog niet het einde vn de dag/avond.

Martin had onderweg een Engelsman ontmoet, die lopend gaat, elke dag 35 km), hj stond op de camping naast Martin, zw waren de enigste tot.... Heel droog figuur met absolute engels humor. Wat gebeurd er nou?

Martin komt terug van de douche en denkt, dat kan niet waar zijn. Ik heb iet in de lotto o.d. gewonnen, rond omzich heen was hij ingebouwd van Porsches, Mercedes en BMW's. incl. caravans. Het waren zigeuners. Waarom zijn ze daar gekomen, heel envoudig, de rivier waar de camping aan ligt, steeg om 2 meter.

Ik zei tegen hem, woord je toch lekker in slaap gezongen, want ze kunnen mooie muziek maken. Martin zij, nou die dames die hier rondlopen, zijn niet vekeerd. waarop ik zei: Ken je die eerecode van de zigeuners?  

Lieve mensen,de vogende verhalen horen jullie z.s.m

woensdag, 28 mei

Beginnen we vandaag met het 'eind van de dag'.  Ze zitten in Chanqay. Lekker droog, bij een B & B . Changay ligt ca. 10 km voor Tours, waar ze morgen dwars doorheen moeten Dat is zeker niet niks en ze schijten nu al allebei peultjes. Martin heeft al een politieagent gevraagd of er een weg is die omheen Tours gaat, maar nee, ze moeten er doorheen. De agent zei, dat ze zelf een stuk op een soort autosnelweg moeten rijden, maar dat niet moeten doen voor 9.00 uur in de ochtend. Heeft ook een voordeel, ze kunnen morgen uitslapen. Laat ons allemaal morgen duimen, wie wil, kan 2 kaarsjes ( 1 voor Sjonnie, 1 voor Martin) branden, en bidden dat het goed gaat. Maar ik ben ervan overtuigd dat ze het ontzettend goed gaan doen. Want ik moet zeggen, vandaag zijn de twee bijzondere Pelgrims 4 weken onderweg, hebben ondanks alle ellende (met de kar in de eerste 14 dagen) inmiddels 500 km met Sjonnie de Pony gelopen  of gereden. Mijn complimenten!! 

Martin komt elke dag pelgrims met de fiets tegen die per dag 100 km doen en hoort steeds: wij rijden 100 km per dag. Wordt hij soms gefrustreerd van. Maar zij hebben geen 'Sjonnie de Pony''  bij zich en zullen ook nooit die mooie en leuke belevenissen hebben, die Martin nu al - met Sjonnie na 500 kilometers - heeft meegemaakt. Dus , ik vind hij moet zich er niets van aantrekken, als ze "alleen maar 25 km" per dag lopen.  

Beste mensen dat was het voor vandaag.

En het kan geen kwaad als je 2 teelichtjes (1 voor Sjonie, 1 voor Martin) ansteekt! Zo kan kan je je ook de twee heel erg moedige pelgrims  steunen. !

Ze zijn best goed gelopen/gereden, ca. 30 kilometers. Het was vrij zwaar, best wel een paar goede, stevige heuvels en het weer speelt nog steeds niet mee.  

dinsdag, 27 mei

De arme 2 Pelgrims hadden het weer zwaar vandaag. Bij stromende regen en hagel vanochtend vertrokken van Vendome. Om 12.00 uur waren die twee natte poedels in Ambloy en hebben even onder een afdakje uitgerust. Sjonnie iets gegeten, water hoefde hij niet, kwam genoeg van boven. Toch moesten ze verder om iets te zoeken waar ze konden slapen. Dat hebben ze om 15.00 uur in Villechauve gevonden en zijn gestopt. Het is een bed & breakfast, tenminste droog, en Sjonnie heeft een wei, helaas nat. De gastheer heeft wel een stal maar ook 2 ezels waarvan een in de stal saat en een op de wei. Martin bracht Sjonnie eerst na de stal maar dat vond de ezel niet goed en ze maakten ruzie met elkaar. Dus Sjonnie moest op de wei. Nou hij zal het overleven, is niet uit suiker.

Men kan alleen hopen dat het weer beter wordt, tenminste droger. We zullen het morgen horen. 

Zondag, 25 mei - 14.00 uur

Ja dat was even kijken voor Martin. komt zijn jongste broer, Benno met zijn vrouw Gertie, met zijn ***** caravan (verwarming, toilet, douche etc) 'even bij hem langs' Benno had mij gebeld om te weten waar Martin en Sjonnie precies waren. Het was slecht weer, die twee waren helemaal alleen op de camping en verveelden zich natuurlijk. Dus dat kwam ontzettend goed te pas. Niet alleen dat ze natuurlijk lekkere dingen bij zich hadden zowel voor Martin als ook voor Sjonnie, nee Martin vondt het ook leuk weer een beetje te kunnen praten en lachen. En gelachen wordt in deze familie dat kan ik jullie zeggen. Iedereen van de 2 zussen en 3 broers heeft een eigen humor, die niet iedereen begrijpt. Da moet men als aangetrouwde of partner soms heel sterk in de schoenen staan. Maar ze zijn alle ontzettend lief. Dus de zondag kon voor Martin niet meer stuk. Ook Sjonnie was zeer aangedaan van zijn oom en tante want ze hadden voor hem wortels en appels meegebracht en hij was niet weg te slaan van hun. Ook de Caravan van hun vond Sjonnie's goedkeuring voor overnachting (lekker warm, lekkere hapjes op de aanrecht, mooi bedje), hij stond al met zijn 2 voorpoten erin. Benno en Gertie vonden dat heel grappig maar Martin zei:'" als Sjonnie daarin staat krijgen wij hem nooit meer eruit" Daar hadden ze niet aan gedacht, dus SDP met man en macht weer terug trekken. Vond hij niet leuk en strafte hun allen met een verwijdbare blik. Zelfs toen ze aten kijk hij niet naar hun, zo boos was hij.  

Mandag, 26 mei

Na deze mooie dag zijn Martin en Sjonnie met een dikke buik (van het goede eten zondag) om 7.45 uur vertrokken. Uitgezwaaid van Gertie en Benno, die in Frankrijk vakantie maken en misschien Martin en Sjonnie nog een stuk begeleiden. Benno sms'te aan mij, het is een 'prachtig gezicht' die twee!

Het weer is redelijk en ze rijden richting Vendome. Sjonnie is een beetje opstandig, wil liever lui op de camping staan en lekker eten. Maar inmiddels wordt Martin een echte pelgrim en gaat keihard door en SDP mekkert voor zich heen.

 Tegen 12.00 uur hadden ze al Vendome (grotere stad, ongeveer zoals Gouda) bereikt, pauze gemaakt en dan verder. Martin wist, had Benno ook gezegd dat de komende 40/50 km moeilijk een camping te vinden is. Nou wat denken jullie, om 15.00 uur krijg Martin SMS'je van Benno. Heb een camping gevonden, gaan we nu naartoe, kunnen jullie ook staan, zie je. Martin aan Sjonnie: "SDP, Benno heeft camping, betekend lachen, voor jouw wortels en appels, wat doen we? Hij had het nog niet uitgesproken, legt Sjonnie de 4e gang in en ze waren nog eerder op de camping dan Benno en Gertie.

Ze zitten nu iets onder Vendome en vermaken zich.

St. Quentin, woensdag 2 mei

afgelopen nacht was het bal. Onweer en regen. SDP staat niet in een stal. Hij rent als een gek door de kleine wei en ik ben bang dat hij zo in het voorportal van mijn tent staat. Ik dacht daar ga je. Hoefslag.... Dood! De regen neemt af en Sjonnie gaat grazen. Heb de hele nacht het schuurend geluid gehoord van ivoor op ivoor. Weinig geslapen. Ik vermoord hem.

De tocht is prachtig langs het kanaal St. Quentin. Prachtige oude sluizen en evenzo oude en mooie boten. In een dorpje brood gehaald. Vriendelijk gevraagd of iemand SDP wil vasthouden. Nee, dus bind ik hem vast op het trottoir voor de bakker. Uit dankbaarheid schijt Sjonnie het hele trottoir onder. Moet het jaagpad verlaten en de weg gaat steil omhoog. Ik denk dat Sjonnie het kan. Halverwege blijvt hij staan en beweegt zich niet meer. Net een ezel. Razendsnel uitgespannen en hem naar boven gebracht. Passerende joggers duwen de kar naar boven. Zit na te zweten op de camping. Mooi weer. Sjonnie? Die staat te slapen.

Beamont en Beine, zaterdag 3 mei

De eerste hoge colletjes gehad. Een van 100 mtr. en een van 200 meter. Sjonnie heeft moeite. Afwachten of zijn spieren sterker worden. Vandaag even wat rustiger aandoen. Het ene moment ben ik doodongelukkig en het ander moment lach ik me kapot. Auto's blijven naast rijden terwijl de inzittenden fot's maken. Als ze doorrijden blijkt er ook nog een caravan achter te zitten. Ze springen met emmers water op de weg voor Sjonnie. Iedere Fransman heeft een hond en die blaffen van ingang tot uitgang dorp. Een hels kabaal en dorp staat op zijn kop. Eigen schuld, dikke bult.

Vandaag 25 km afgelegd in 23 gr. Celsius. We zijn kapot. SDP van de collen en ik ben kapot omdat ik al vanochtend kapot was. Slaapplaats in een weiland gevonden. sjonnie is echt een kei maar ik ga de kar lichter maken.

Noyon, zondag 4 mei

Het is net een film en ik wil er eigenlijk niet meespelen. Vanmorgen werd ik om 6.00 uur wakker door het gehinnik van Sjonnie. De lijn, waaraan hij lag, was om zijn enkels gedraaid en snijwonden veroorzaakt. Ben ik onderbroek en schoenen uit de tent gerend. Toen ik zalf zocht voor Sjonnies wonden en even niet oplette, Was SDP al 100 meter weggelopen. Ik er achteraan. Als mensen mij om die tijd in die 'outfit' rennend achter een paard hadden gezien, zat ik nu in de gevangenis.

De hoeven van Sjonnie en het gewicht van de kar baren me zorgen. Als we een heuvel zien knijpen we al gelijktidig de billen samen. Zoeken een oplossing want we gaan 'slenteren' en dat is funest voor mijn rug.

Port Leveque, maandag 5 mei

Wie op de website heeft ingezet op Athene staat in de plus. Ik volg de fietsroute en die is overal puik. Alleen in Combiegne ging het goed fout. Daar zat een boom over de weg op 2mtr. hoogte. De kar is 2.10 mtr. Nieuwe weg zoeken dus helemaal fout zitten. Sjonnie loopt continu verongelijkt zijn hoofd te schuddenen hij loopt nog wel voorop. Dan komt een smalle brug een enorme vrachtwagenop ons af. Ik roep: "Sjonnie verder opzij" Zegt ie" Hij gaat maar verder opzij, we hebben voorrang." Ik was echt bang maar SDP trekt zich nergens wat van aan. Waar we nu zitten is absoluut geen touristengebied. Is erg moeilijk een camping of slaapplaats te vinden.  

zaterdag, 24 mei

Bij stromende urenlange regen zijn ze klabutsch, klabutsch richting Morée. Toen ze zo voor zich heen liepen, hoorde Martin opeens en stem naast zich van een man (Nederlander uit Vleuten ca. 60 jaar) op de fiets, die riep halt, jouw moet ik spreken! Hij zei, ik heb van jou in Chatres gehoord waar mensen vertelden dat er zo een 'gek' onderweg naar Santiago was met een pony en wagen. Dat heb ich nog nooit gezien of gehoord. Vind ik echt te gek. Wilde alles weten, wat de namen op de kar betekenden etc. Toen Martin zei dat dat Sponsors voor Sjonnie waren, pakte hij spontan 20 Euro en gaf ze aan Martin. zo een moedige onderneming wilde hij ook sponseren. Daarnaast krijk Martin nog een banaan van hem.  

Om 15.00 uur kwamen ze langs een camping bij Morée. Voor vandaag hadden allebei genoeg. Ze waren er weer zo nat en doorgevroren en de kar leek op een swimmingpool waar in plaats van mensen hun spullen zwommen. Onder andere Sjonnies zak met voer. Toen Martin de zak uit de kar haalde viel de bodem eraf en alles voer op de grond. Hm lekker dacht Sjonnie, zo slecht is het nog niet als het regent, krijg ik extra grote porties. Martin moest hem met geweld op een andere plek vastbinden anders had SDP alles voer opgevreten en was dan natuurlijk ontplofd. Omdat ze de enigen op de camping waren mocht Martin in de Caravan van de eigenaar zijn spullen en zich zelf drogen. Sjonnie kreeg een eigen plek waar de hond van de eigenaar even na hem wilde kijken. Had die niet moeten doen. Sjonnie was niet best gehumureerd en verkocht hem een knal met zijn hoef.

Na gemeenzame overleg met Sjonnie heeft Martin besloten morgen (zondag) een was - en droogdag  in te leggen.

Dat betekent dat beide eerst maandag de reis voortzetten. Richting Vendôme.

woensdag, 21 mei

Ze zijn vroeg en met nieuwe moed vroeg vertrokken. Weer was goed maar ze moesten dwars door Chatres, relatief grote stad met veel verkeer en autos die graag toeteren, wat Sjonnie ontzettend fijn vind. Hij springt dan voor vreugde een gat in de lucht, wat wederom Martin heel fijn vind. Toen ze een plaats - waar een waterfontein op en neer ging - passeerden, dacht Martin dat hij een çircuspaard voor de kar had. Sjonnie steeg gelijk met het water op en neer. Heelaas hebben hun voor dit 'kunstje'geen geld van de toeschouwers gekregen. Uiteindelijk zijn ze goed door Catres doorgekomen en ca. 12.30 in Ermenonville. daar geluncht en gerust.

Om 14 uur verder richting Luplantë. Onderweg steeds kijken waar kunnen ze overnachten. dat is het moeilijkste aan dit aventuur. Een slaapplaats te vinden met Sjonnie. Toen ze om 16.00 uur door een heel klein dorpje liepen vroeg Martin een man, die aan de zijkant van de straat stond, of hij niet iemand wist die een wei of stal voor SDP had en een plaats vor hem zelf om te overnachten. Ja zei die man, ik. Dus naar de boer toe, Sjonnie mocht op de wei waar het paard van de boer stond, kreeg zijn bix en water, Martin mocht in een schuur slapen. Ze zijn woensdag ca. 35 km gelopen. Vind ik eigenlijk te veel.

donderdag, 22 mei

Weer vroeg vertrokken richting Bonneval. Martin pakte om 12 uur een terras om te lunchen en Sjonnie had een plaats in de schaduw om uit te rusten. 14 uur verder gereden. Onderweg is niet veel gebeurd behalve dat SDP van kinderwagens schrikt, ligt misschien eraan wat daarin ligt. Martin komt veel Pelgrims tegen, vooral van de Rabobank. Het lijkt erop dat het de 'CAMINO DE RABO' is. Maar het kan ook zijn dat de Rabo zo veel boete moet doen dat alle medewerkers verplicht worden in no time (per dag 100 km) naar Santiago de Compostela te fietsen. Een van hun heeft Martin gevraagd of ze zo slecht verdienen dat ze geen eigen kleren konden kopen. Was niet zo een succes. We zien wel, bankmensen hebben geen humor. 

18.00 uur hebben ze een eenvoudig camping in Bonneval gevonden, gegeten en geslapen.

vrijdag, 23 mei

Ontbeten, Sjonnie inspannen en hoppa daar reden ze weer richting Cateudun waar ze om ca. 17 uur aankwamen. Camping gevonden waar ook 4 Nederlanders stonden. Lekker Hamburgers gegeten en geslapen.

Cambrai, dinsdag 29 april 2008

Mijn god wat is het koud. Temperatuur 10 graden en regen en wind. Goed begin, kan bijna niet slechter. Sjonnie kijkt me nat aan en snapt er geen bal van. Weg zijn vriendjes, weg warme stal. John, Shauna, Mitch en Cees hebben mij weggebracht naar Cambrai in Noord Frankrijk. Op de camping stond als grote verrassing de familie Smit. Iedereen helpt mee met de tent opzetten en dat is maar goed ook, want toen kwam het hemelwater. Heb een stal voor Sjonnie geinproviseerd en geef hem Bix en water. Morgen gaat het echt beginnen. Vanavond voor de eerste keer sinds jaren in een tent geslapen. Oude botten testen. We zien het wel.

Les Rues des Vignes, woensdag 30 april

Regen, regen, regen. Ik wil blijven maar Sjonnie wil sjokken. O.K. snel aankleden, niet wassen, inspannen en wegwezen. Dwars door de stad. Ik zweet peentjes ondanks de kou. Veel mensen groeten en lachen. Als ik een brood koop houd een 'homme' SDP (Sjonnie de Pony) even vast. een journalist houdt me spontaan aan voor een interview en een foto. Nog niet ver weg en al wereldberoemd. Ik krijg 2 Euro van hem voor een kop koffie. Het waait en regent dwars door de kar. Ineens zit ik iets lager dan de kont van SDP die steeds uitglijd op het natte asfalt. Het voorwiel is eraf gelopen en rolt naast me voorbij. Een dame rond de zestig stopt en stelt zich voor als mevrouw Bretzner, gespecialiseerd in hemelse hulp. Ze trommelt haar zoon op en we slepen de kar naar zijn boederij. Handig jochie, binnen een uur alles okidoki. Sjonnie en ik zijn moe en willen rusten. Ik bid, laat nou mevr. Bretzner toevallig B & B hebben, mijn gebed wordt gehoord. Zij heeft bed en breakfast. Om 16.00 uur staat Sjonnie in de wei en ik onder de douche. Wat een dag!!

Joncourt, dinsdag 1 mei

Sjonnie heeft geslapen in een grote schuur bij de kar. Nog voor het ontbijt ga ik naar hem toe om voer en water te geven. Wie staat daar? Jawel, het paard van Sinterklaas. Hij heeft zich gerold over de vloer, die bestond uit een mengsel kalk en zand. De klompjes heeft hij van de kar getrokken en de klep van de kar half vernield om bij zijn Bix te komen. Na het ontbijt, afscheid. Mevrouw moet en zal toch even haar 'trots'laten zien. een moestuin met worteltjes, aardbijen, uien, sla etc. Je kent dat wel. Ik sloeg achterover. SDP had het tuintje ook ontdekt en was er een paar keer doorheen gerend. Een grote puinhoop. Nevrouw was gelukkig zelf vergeten de deur naar de tuin dicht te doen maar ik schaamde me wel.

Onderweg gebeurd er weer van alles. Mensen geven bloemen en met hetzelfde gemak word je weggestuurd als je om water vraagt. Ik vind geen plek om met SDP te overnachten. Uiteindelijk breek ik een hek open wat rond een watertoren staat. Het huilen staat me nader dan het lachen. Sjonnie voeren en de tent opzetten. En ikke?? Er stopt een grote Lexus. Zo te zien Oma, dochter en kleinkinderen. Ze brengen mij brood, warme fritjes en trip (warme pens), een franse lekkernij. Nu is het tijd voor overgeven en een borrel. Om 20.30 uur alles op zijn plaats. Morgen? Ach, morgen. 

Dinsdag 20 mei - 15.30 uur

Misschien hebben de hoefsmeden mijn bericht gelezen en zijn bang geworden dat, als ze ooit naar Nederland komen, 3 weken op blote voeten moeten lopen. Want s'ochtens belden opeens twee smeden dat ze toch vandaag tijd hadden. Om 12 uur wilde een bij Sjonnie zijn. Hij kwam om 14 uur. Dat is Frans. Sjonnies voeten bekijken en nieuwe 'schoentjes' erop gedaan. Hij zei tegen Martin dat Sjonnie niet zo veel van het voorjaars-gras mag eten, er zit teveel eiwit in. Daardoor krijgt hij last van zijn voeten. Dus staat vanaf nu geen gras meer op Sjonnies menukaart.

Ze waren allebei blij en gaan morgen verder richting Jouy.

Hopen we dat het nu tenminste een week - zonder dat weer iets gebeurd  - goed gaat met de twee Pelgrim's.

Wordt vervolgd   

Maandag 19 mei 21.10 uur

Ja, het is niet te geloven maar toch waar. Ze konden vanochtend- niet zoals gepland- richting Jouy vertrekken want Sjonnie's linke voet is niet goed. Het hoefijzer zit niet goed en is blijkbaar verbogen. Hij moet vannacht iets hebben gedaan waardoor dit is gebeurd. De gastvrouw, die zelf paarden heeft, zei dat Martin niet met Sjonnie moest gaan lopen voordat een Smid naar Sjonnies hoeven kijk. De voet was ook iets warmer dan de anderen. Door haar wist Martin dat er 8 Smeden in of rondom het dorp zitten. Hij heeft alle acht gebeld, maar geen wilde komen of had vandaag of morgen geen tijd. Een wil wel komen maar eerst woensdag. Dat betekend weer 2 dagen niet verder kunnen. De gastvrouw heeft ook nog zelf met hun gebeld maar geen was bereid (als uberhaupt) voor woensdag even te kijken. Dat is toch niet te geloven hoor. Sommige zeiden tegen haar aan zo een klein paard hadden ze geen interesse (in deze regio/dorp zijn zeer vele paarden). Sjonnie is het Grootste , Beste en Liefste Pony wat er bestaat! Ik hoop, als Franse in Nederland zijn en hun schoenen gaan kapot dat ze 3 weken geen schoenenmaker vinden die ze repareerd.  Martin is natuurlijk ook pissig en teleurgesteld. Hij zit daar en kan niets doen. Zo is hij op 'jobzoeke' gegaan. 

De eigenaresse van het huis waar ze verblijven is bezig het huis nieuw te schilderen en Martin heeft aangeboden te helpen. Zo is hij nu 'Gastarbeider' in Frankrijk. Ik zei tegen hem of hij al zijn uurloon had gezegd, misschien krijgt hij nog geld uitbetaald in plaats van betalen. Grapje hoor. Gelukkig heeft men binnen de EU geen vergunning meer nodig. Vanavond mocht hij de 5 *stal van Sjonnie schoon maken, wat wenst de mens nog meer?   

Beste mensen dat was het voor vandaag.

Zondag 18 mei - 18.30: Aankomst in Sergontières

De twee Pelgrims zijn om 8 uur vanochtend vertrokken. De man van de 'kasteelvrouw' had trouwens ook de Camino (maar vanaf Pamplona, wat de meesten doen) gelopen, hoorde Martin vanochtend. Het echtpaar vond Martin moedig dat hij dit met een Sjonnie de Pony doet en zeiden: je had beter een ezel kunnen meenemen. Waarop Martin antwoorde: die loopt achter Sjonnie aan. Volgens hem begrepen ze niet zo wat hij bedoelde. Ze namen zwaaiend afscheid, god zei dank had Sjonnie niets aangesteld of opgevreten.

12 uur waren ze in Gambais en daar een pauze gemaakt. Al die tijd weer regen, regen en regen. Soms kijkt Sjonnie Martin aan als of hij wilde zeggen: baas ik ben het spugzat met mijn kar in de regen de bergen op en af te rennen, laat ons snel een mooi onderdak vinden waar ze bloemen hebben en ik grapjes kan maken. En Sjonnie blijvt gewoon staan. Dan roept Martin heel haard S D P (afkorting van Sjonnie de Ponny) lopen! Als Sjonnie SDP hoort ziet hij geen rode of groene stoplichten of wat dan ook, hij loopt als een speer. Maar ze hadden het allebei vandaag door de regen heel zwaar. Daarom heeft Martin ook (na ca. 18 km lopen) relatief vroeg een onderdak gezocht en om 18 uur gevonden in Sergontières. 

Het is een groot huis van een oudere dame (engelse) en haar zoon (ca. 25 jaar) wat leegstaat. Ze wonen zelf ergens anders. Toevallig waren ze aanwezig als Martin met Sjonnie langs kwam en vroeg of ze mochten daar overnachten. Eerst zeiden ze nee, ze hebben wel vroeger onderdak geboden aan pelgrims maar willen het niet meer. Blijkbaar had de zoon toch medelijden en ze mochten blijven. Sjonnie heeft een grote 5* kamer (stal) met hooi, water en staat droog. Martin heeft het hele huis voor zich incl. gevulde koelkast met eten en drank, want de zoon heeft gisteren een feest daar gehouden en zei tegen Martin dat hij alles mag eten en drinken wat hij wil.

Zo hebben de twee Pelgrims vandaag weer een beetje geluk gehaad, kunnen de natte spullen drogen, lekker douchen en in een bedje slapen. Hebben ze ook verdient, vind ik, na al die rampen.

Morgen willen ze (nou ja, tenminste Martin) Jouy bereiken.    

Trouwens, Martin en Sjonnie hebben al 5 stempels in de Pelgrimpas beide zijn behoorlijk slanker geworden.

Zaterdag 17 mei

7.00 uur

Martin (in zijn kamer) en Sjonnie (in de tuin) hebben goed geslapen. Martin ging ontbijten en Sjonnie ook. Hij heeft alle bloemen (Geraniums etc.) uit te potten in de tuin opgevreten. Voor Sjonnie's 'ontbijt' mocht Martin € 15,-- betalen maar de overnachting van Sjonnie was gratis.

8.00 uur

Bij verschrikkelijke regen vertrokken vanuit Rueil richting Gargenville met veel steile bergen. Sjonnie had niet zo een zin in deze regen te lopen en mekkerte voor zich heen maar het hielp hem niets, Martin was consequent en zei: doorlopen Sjonnie, ik word ook nat. 

12 uur

Lunch in Gargenville. Sjonnie zijn Bix-brokken en als toetje rest van Martin's baguette. Na een klein middagdutje van Sjonnie liepen ze verder om te Seine over te steken. Dat deed Sjonnie zeer goed. de vele auto's interesserden hem uberhaupt niet. Hij liep klabutsch, klabutsch heel dapper en keek niet rechts nog links.

14 uur

hadden ze de Seine-brug achter de rug en kwamen aan in de stad Mêzières. Kleine pauze, paar boodschappen doen bij Aldi, Sjonnies lievelingswinkel, dan verder door de stad, richting Bonville (links van Paris). Inmiddels waren zij ca. 25 km gelopen maar Martin wilde -ofschoon de regen met bakken uit de hemel kwam- toch nog 3-4 uur rijden. Nat tot op de onderbroek waren ze allebei toch al. Vanaf 17 uur begon Martin naar een onderdak voor de nacht te zoeken, wat niet zo wilde lukken. Misschien lag het aan hun uiterlijk. Sjonnie en Martin zagen eruit als natte poedels.

21.00 uur

zag Martin een klein kasteel (in Otgefus) achter een groot hek. Na een tijdje kwam een mevrouw, die blijkbaar de laatste 5 jaar geen mensen heeft gezien, laat staan twee zulke 'figuren' met een kar die voor 2 rode en achter blauwe velgen heeft. Martin vertelde mij, ze was zo bang dat ze alle talen door elkaar sprak. Hij kon ze overtuigen dat hij geen gangster was, Sjonnie haar niet opvrat en bloemen waren er ook geen. Dus ze mochten blijven en kregen een schuur waar ze mochten slapen. Alle natte spullen uit de kar gehaald en Sjonnie verzorgen. Martin had bij Aldie ook 6 appels (Golden Delicius) gekocht, in plastic verpakt. Deze had hij naast de kar gelegt wat fout was. Want inmiddels weten wij - als Sjonnie vrij rondloopt - moet alles eetbare, bier etc. in de kluis of bewaakt worden. Martin had zich een brood en koffie gemaakt, wilde een appel als toetje nemen doch die waren incl. verpakking weg. Sjonnie dacht blijkbaar: geen planten en geraniums voor mij dan vreet ik Martin's appels. Zo vergaat toch geen dag zonder dat Sjonnie weer een geintje uithaalt. Het blijvt een schat die Martin steeds weer aan het lachen brengt.

22.30 uur           

Sjonnie en Martin oogjes dicht op een kasteel in Otgefus. ze zijn ca. 35 km gereden/gelopen.

Zondag verder in richting Mittanville

Vrijdag 16 mei - 21.45 uur

Beste mensen,

hier alleen een kort bericht, want ik ben ontzettend moe. Uitgebreid bericht van de laatste dagen volgt morgen.

Operatie velgen is geslaagd. Martin en Sjonnie zijn vandaag a. 27 km verder gereden. Zitten nu in Rueil bij een bed en breakfast. Sjonnie heeft vandaag weer veel geintjes uitgehaald, maar daar zal ik morgen uitgebreid over vertellen. Maar deze kan ik jullie niet onthouden. Martin staat in zijn 'badkamer' (grenst aan de tuin waar sjonnie staat) en voelt dat er iemand achter hem staat en naar hem kijkt. 3 keer raden wie dit was, Sjonnie natuurlijk. Hij wilde zeker controleren of Martin zijn tanden ook had gepoetst.

Morgen meer en welterusten.

Dinsdag  7.30 uur

Blijkbaar heb ik Pinksteren te veel gelachen, weten jullie nog, God spraak tegen mij, lach........

7.30 telefoon van Martin. Jullie weten nu al dat er weer iets is gebeurd en zo was het ook. Mijn handen trilden dermate toen ik opnaam dat ik bijna het telefoon niet kon vasthouden. Het volgende is gebeurd:

Martin en Sjonnie zijn om 7 uur s'ochtens  vrolijk en met goede zin van de camping vertrokken in richting Marines. Ze hadden weer behoorlijke heuvels voor zich die ze naar boven moesten maar allebei waren uitgerust en vrolijk tot 7.30 uur in de beurt van Haravilliers (ca. 5 km van de vertrekplaats).  Daar gebeurde de ramp! Het linke voorwiel hing scheef en Martin kon niet verder rijden met de kar.

Martin stonden de tranen in de ogen en zat verpletterd aan de straat. Ik zei tegen hem, kom eerst tot rust, ik overleg wat we kunnen doen. In de tussentijd met John overlegt wat Martin kon doen om het wiel weer gangbaar te krijgen. Heen en her gebeld. John zei: trek de moeren nogmaals aan en dat  heeft Martin gedaan. Het wiel was weer recht en Martin heeft Sjonnie weer ingespannen, kar gepakt en om 8 uur zijn ze verder.

8.15 telefoon van Martin

Ik was net in begrip naar de zaak te gaan, Martin wat is, vroeg ik hem. Hij kon bijna niet spreken want het wiel hing er weer scheef ! Mijn hele lichaam trilde maar ik moest natuurlijk rustig blijven en hem enigzins moed toespreken. Na overleg met John besloten, dat onder de kar 2 complete, nieuwe velgen voor de voorwielen moesten.

Van 10 tot 15 uur hingen wij met zijn drien (John, Petra en ik) aan de telefoon - net als in een callcenter - iedereen met een lijst van bromfietswinkels, om aan 2 velgen 16 inch te komen. Ook de ANWB gebeld of zij niet in Frankrijk konden helpen. Toen de dame van ANWB weer vroeg, welk kenteken de kar heeft, heb ik het hoorn neergelegt. Dus Karin begon in Frankrijk naar winkels te zoeken, die 2 velgen 16 inch op voorraad hadden, wij verder zoeken in Nederland. Nadat wij ca. 150 winkels (in de omgeving van 50 km) afgebeld hadden, was er een (in R'dam) die deze velgen op voorraad had. Maar ze verkochten niet aan particulieren alleen aan bromfietswinkels. Da zaten we dan met onze woede. Daarmee kwamen we natuurlijk niet verder, we hadden 2 bromfietsvelgen 16 inch (worden niet meer gemaakt) nodig. Toen schoot mij de winkel binnen, waar ik zaterdag's (voor Pinksteren) de banden had gekocht. De man kende ja al het verhaal met de kar en Martin. Dus hem gebeld om te vragen of hij de groothandel - die de velgen op voorraad hadden - wilde bellen dat John kwam om ze af te halen. Hij zei spontaan ja. Aardig mens. John om 14 uur in de auto na Rotterdam, velgen halen. Maar ze moesten natuurlijk nog naar Frankrijk. Omdat Cees (onze monteur) bij de belgische grens zat, wilde John de velgen na hem brengen en Cees dan naar Martin rijden. Jullie zien in het organiseren van een Nederland-Frankrijk-Koeriersdienst worden wij steeds beter. Misschien moet ik dat als nieuwe dienstverlening in onze zaak opnemen.

Inmiddels was het 15.30 en John had 2 velgen 16 inch. Heel mooie rode, horen eigenlijk onder een italiaanse bromfiets, die sinds 1990 niet meer gebouwd worden. De ponykar ziet nu een beetje grappig uit. Voorwielen met rode velgen, achterwielen in knalblauw. Maar zo kunnen de mensen Martin en Sjonnie niet overzien als ze weer ergens aan de rand van een straat zitten. Grapje hoor. als er nu nog zoiets gebeurd kunnen ze mij wegbrengen naar een inrichting.

Dinsdag 16.00 besloten dat Cees eerst de volgende ochtend (woensdag 15 mei), de velgen na Martin zou brengen, want anders zou hij eerst om 22 uur bij Martin zijn en dan is het al donker. Martin gebeld, die door een Fransman was geholpen en bij hem met Sjonnie mocht staan. Sjonnie had weer een wei waar ook paarden van de man staan. Martin mocht in de schuur slapen. Hij had weinig te eten (nog een paar resten van maandag) maar daar moet men als Pelgrim aan wennen want het is geen CRUISE-TOCHT!

Om 21.30 nog even met hem gebeld, moed gemaakt en dan zijn we alle - na deze verschrikkelijke dag gaan slapen. Natuurlijk niet zonder nog 2 kaarsjes voor de Madonna's aan te steken en te bidden. Want lachen doe ik niet meer, ik ben nu bijgelovig. Jullie herinneren zich de uitspraak:

God spraak tegen mij: Lach, het zou erger kunnen komen. Ich lachte, en het kwam erger!

Wordt vervolgt.     

Zondag 11 mei

Martin en Sjonnie hebben in de beurt van Henonville een camping gevonden waar ze konden staan om daar op de 'Nederland-Frankrijk koerier' John te wachten, die de banden bracht. Onder de plaats waar Sjonnie mocht staan was een begraafplaats. Heel opbouwend toch, maar lachen. De doorsnee leeftijd van de mensen (ca. 40) was 70 jaar. Martin kreeg zakken vol met oud brood voor Sjonnie, ook brachten de mensen appels en zelf hamburgers voor Sjonnie. Hij had het erg na zijn zin en zij tegen Martin, hier blijf ik. Jullie denken dat Sjonnie niet kan praten maar volgens Martin kan hij ook de klok lezen want s'ochtens staat Sjonnie voor de tent en zodra de rits open gaat stopt Sjonnie zijn hoofd in de tent. Hij kijkt Martin dan met een verwijtende blik aan als het een beetje later is. Na het motto, sta eindelijk op, ik wil spelen. Hij wil overal erbij zijn en stopt zijn neus overal erin ook in de pan met kokend water.

Om 13.30 kwam John en Shauna (dochter van John) aan op de camping. Dat was natuurlijk een hele opluchting voor Martin en Sjonnie want ze hadden heerlijke broodjes, gehaktballen en voor Sjonnie wortels meegebracht. Ook een paar blikken koel bier en de telegraaf ontbraken niet.

Na het eten gingen John en Martin aan het werk, de nieuwe banden werden gemonteerd. Sjonnie had een speelgenoot gevonden, namelijk Shauna die hem een paar wortels gaf en vanaf die tijd liep Sjonnie alleen nog achter haar aan. Ook had hij gezien dat de wortels uit de auto van John kwamen en stond continu achter de kofferbak. Maar het is hem niet gelukt deze te openen. Leert hij vast nog, wedden. Na 3 uur hard werken pakten John en Martin een biertje en de zondagskrant. Dat wilde Sjonnie ook! Dus pakte hij het bierblik van de tafel en de krant uit Martin's handen en voelde zich op zijn gemak. Sjonnie is en blijft toch een 'bijzonder leuke en grappige Pelgrim'.

Maandag 12 mei

John is om 11 uur weer vertrokken naar Nederland met de opmerking: nu breng ik geen kranten en koude biertjes meer naar jou Martin. Dat wordt een beetje duur, allebei lachen. Martin besloot deze dag nog te rusten en dinsdag ochtend vroeg vrolijk en met nieuwe moed richting Marines te lopen.

Dus ook voor mij, Yvonne waren het vergelijkbaar (met de dagen daarvoor) rustige Pinksteren en ik dacht, nu gaat alles goed met de kar en de reis.

Maar .... ten eerste komt het anders, ten tweede als men denkt!

Jullie horen het nog

Zaterdag 10 mei - 12.00 uur

Martin en ik hebben bepaalde tijden (b.v. 12 uur) afgesproken waar hij zijn telefoon aanzet omdat anders zijn telefoon te snel leeg is en niet overal kan opladen. Als hij mij buiten deze tijden belt weet ik het al dat er weer iets is gebeurd. 

11.30 telefoon van Martin

Ja jullie raden het zeker al. Ik was net bezig om mijn boodschappenlijstje voor Pinksteren te maken en had nog geen idee dat daarop heel andere boodschappen zouden staan.

Hier volgt de korte beschrijving van de volgende 5 uren. Ik neem de telefoon op. Hallo schat hoe gaat het, vroeg ik. Martin: behalve een kapotte band die weer met een knal is ontplofd en dat Sjonnie dacht dat er op hem geschoten werd en de lucht in sprong, voor de rest gaat het goed. We zitten onder een boom aan de zijkant van de straat op een plek waar bijna niemand langskomt en Sjonnie kan rusten. Dus ik weer telefoontjes gepleegt (met Karin etc) om te kijken wat men kan doen om Martin te helpen dat ze verder konden. Af en toe kwam toch een auto maar die mensen zwaaiden vriendelijk want ze dachten natuurlijk dat die twee pauserden. Ik zei tegen Martin dat hij borden moest maken met HELP erop, wat hij dan deed. In de tussentijd eruit gezocht welke banden en maat op de kar moeten omdat ze zo niet verder konden.

Inmiddels was het 13 uur en ik naar de eerste fietsenzaak. Daar wordt mij vertelt dat het bromfiets-banden zijn en die hadden ze niet.

Nu had ik op mijn boodschappenlijste voor pinksteren bromfietsbanden, maat: 2.1/4-16 staan. Naar Gouda toe om een bromfietswinkel te vinden. 14.00 uur: banden met alles daarbij gekocht. Nu bedenken hoe komen de banden naar Martin (ca. 420 km) Ik wilde ze wel brengen maar ik kon ze  natuurlijk niet op de kar monteren en Martin ook niet zonder speciaal gereedschap.

15 uur telefoon van Martin. Er is toch een jonge man gestopt die geholpen heeft het oude kapotte band eraf (wat ontzettend zwaar was) te krijgen en het reserveband op te doen.

16.30 is het gelukt. Ze konden tenminste verder. Ze moesten nu over de steile berg. Ik heb 2 kaarsjes (een voor Sjonnie en een voor Martin) aangestoken en heb gebeden. Ik heb het gevoel dat ik, als dit zo door gaat, nog gelovig werd en nu al ook een pelgrim ben.

17.30 heeft John aangeboden zondag de banden naar Martin te brengen, dit is zijn 2e reis naar Frankrijk binnen 1 week. Dat is pas een echte vriend.

18.30 telefoon van Martin. HET WAS GELUKT! SJONNIE HEEFT DE BERG GETROTSEERD !

Maar nu nog een slaaplaats vinden, wat tot 21 uur niet is gelukt, er was nergens een weiland of dergelijken waar ze konden staan en ze moesten verder lopen. Om 21.30 (bijna donker) heeft Martin de kar etc. naast een SPEELPLAATS gezet, Sjonnie verzorgd en de tent opgebouwd. Dat alles met een koplamp. De bewoners van de ca. 5 huizen die daar staan vonden dit alles blijkbaar zeer merkwaardig want om 22 uur zag Martin een politieauto langs rijden.

22.30 laatste telefoon en in slaap gevallen.

Beste mensen ik hoop niet dat de gezegde waar wordt

God sprak tot mij, lach, het zou erger kunnen worden. Ik lachte en het kwam erger !!  

Wordt vervolgt

Yvonne

9 mei

Ze zijn de hele dag gelopen en eindelijk had ik ook een dag zonder hiobs-telefoontjes. In de beurt bij Ansacq hebben ze onderdak gevonden en konden uitrusten, wat ook nodig was, want de volgende dag (zaterdag) moest Sjonnie en Martin over een heel steile berg (voor die iedere pelgrim bang is) bij Cauvigny. Dus heb ik een kaarsje angestoken voor die twee.

Martin zei, als Sjonnie die berg redt dan redden wij dat andere ook. Dus ik ging rustig slapen en dacht het komt wel alles goed. Maar dat was fout gedacht want het was nog niet zaterdag 12 uur.

8 mei

Martin en Sjonnie zijn s'ochtens 8 uur met de nieuwe kar vertrokken. Het gaat veel beter want de kar is veel, veel lichter en Sjonnie heeft het daardoor niet meer zo zwaar. Ze zijn tot 11 uur gelopen en dan in de schaduw even uitgerust. Sjonnie had gegeten en gedronken. Het is zeer warm (ca. 28 graden).

Om 12 uur zijn ze verder gegaan - richting Esfrees St. Denis. Om 12.30 uur gebeurde het, de kar had voor een klapband. In Frankrijk was feestdag, dus alles gesloten. Ik heb geprobeerd via de ANWB hulp te krijgen maar dat was geen succes. Ze vroegen welk 'kenteken de kar heeft'. Eigenlijk is zo iets heel grappig maar in deze situatie niet. Ook Karin heeft geprobeert iemand te vinden die wilde helpen. Na een uur hebben ze hulp gekregen van een DUITSE Familie, die daar wonen. De zoon van hen heeft ergens een andere band gevonden en zo konden ze verder.

Met veel moeite om 18 uur een slaapplaats (in weiland) bij een boer gekregen. De mensen zijn niet erg behulpzaam.

Ze lopen nu (9 mei) in richting Senecourt.

Wordt vervolgt 

en Sjonnie  

2 mei

Na een nacht met onweer, hagel en regen zijn ze s'ochtens vertrokken richting Noyon. Het weer werd beter maar de heuvels waar ze overheen moesten werden hoger. Sjonnie had het heel moeilijk om te kar te trekken en bleef af en toe gewoon staan. Ook heeft hij last van zijn enkels en voeten omdat de asfalt zeer glad is.

De mensen/boeren waren niet meer zo behulpzaam als de eerste dagen. Twee keer is Martin weggestuurd, toen hij water vroeg of dat ze mochten overnachten. Uiteindelijk om ca. 18 uur hebben ze bij een boer in een weiland (Noyon) een slaapplaats gevonden.

3 mei

Nadat Martin Sjonnie had aangekleed en 'opgemaakt' vertrokken in richting Compiegne. Onderweg toen Martin even bij de Lidl binnen was, dacht Sjonnie bij zich dan ga ik toch even na toilet en poepte voor de Lidl. Vond Martin klasse. Sjonnie denkt zich elke dag en nacht iets geks uit om Martin (als hij hem alleen moet laten) een beetje 'op te vrolijken'. Hij is een echte maat. Martin gaat elke avond kijken of Sjonnie niets kan kapot maken of andere onzin uithalen. Slaapplaats gevonden in een weiland vlak bij Compiegne.

4 mei tot 7 mei

Tja, Sjonnie had weer iets om Martin om 7 uur s'ochtens blij te maken. Op de wei waar hij s'nachts stond hadden kooien gepoept. Daarin rollen en daarna in zand, dat was iets voor Sjonnie. Dus Martin heeft hem 2 uur lang schoon moeten maken.

De heuvels werden steeds steiler, Sjonnie heeft moiete met het trekken van de kar. Martin overlegt, de kar ergens te laten staan en met Sjonnie alleen verder te lopen. Het wordt ook steeds warmer. Maar ze moeten eerst weer een slaapplaats vinden. Op de weg naar Compiegne was opeens een brug waar ze onder door moesten maar dat lukte niet. Want max. hoogte was 2m, kar is 2.10 hoog. Dus omkeren en eigen weg zoeken. Om ca. 19 uur onderdak bij een grote boederij gevonden. Sjonnie krijg een eigen wei met hooi en water. Ze waren in Jaux geland.

Na 4 telefoontjes en kijken op internet na een kleinere, lichtere kar, is besloten de kar te wisselen. John Mimpen heeft aangeboden de nieuwe kar (uit Belgie) te halen en op woensdag 7 mei naar Martin te brengen. Dat is gisteren (7 mei) gebeurd. Kar omgebouwd, alle sponsors weer erop en nu kijken of Sjonnie het met de nieuwe kar aankan. De oude huifkar brengt John weer mee terug.

Vandag (8 mei) of morgen zullen Sjonnie en Martin de reis voortzetten.

Ze hebben vandaag, weer met veel regen en hagel, ca. 20 km gereden. Ze zijn allebei gezond, hebben gegeten en zitten nu in Joncourt. Sjonnie en Martin hebben hun 'nachtverblijf' vanavond in een weiland. Dus, Sjonnie kan gerust met Martin samen slapen.

Uitvoerlijk bericht over deze dag en de komende 3 dagen volgt.

1 mei - 21.30 uur   

Na een nacht met regen en kou zijn Sjonnie en Martin om 9 uur van de camping vertrokken. Toen ze door Cambrai liepen kwamen er vele mensen om te vragen wat Martin van plan is. Onder andere een man - die van een krant was, Martin interviewde en foto's maakte (deze worden opgestuurd). Van deze journalist kreeg Martin nog € 2,00 voor een koffie onderweg.

De straten waren door de regen heel glad en Sjonnie had problemen om niet weg te glijden. Na ca. 20 km - Martin zat op de kar - liep de weg een beetje naar beneden, zag Martin opeens een wiel van de kar naast zich voorbij rollen. Dus moest hij heel snel van de kar springen, Sjonnie stoppen en uitspannen en achter het wiel aan rennen. En dat alles bij verschrikkelijke regenval. Jullie kunnen jezelf wel voorstellen hoe gelukkig hij was.

Maar ze hadden geluk bij een ongeluk want een voorbij komende auto met een mevrouw stopte en belde haar zoon, die in een naast gelegen dorpje een boerderij heeft, om de kar naar de boerderij te slepen en het wiel weer aan de kar te bevestigen. Bij de koffie, die Martin krijgt, vertelde de vrouw dat ze in de beurt en huis heeft en Martin en Sjonnie daar konden overnachten, want ze had 'bed en breakfast'.

Daar aangekomen krijgt Sjonnie zijn eten maar hij vind de porties, die Martin hem geeft, te klein en daarom liep hij zelf naar de kar en wilde de zak met zijn eten eruit halen om nog een 'toetje' te nemen. Ook met zijn 'kamer' was Sjonnie niet eens. Hij wilde niet alleen slapen en liep vaak naar de hal om te kijken waar Martin was.

Dus, de eerste dag was al opwindend, heel nat en koud maar is toch nog goed geëindigd. Ze zijn ca. 20 kilometer gereden en willen morgen (donderdag) richting St. Quentien.

30 april 18.30 uur

Naar aanleiding van halve conversaties die werden geplaatst in het gastenboek hebben we even een forum aangemaakt. Hier kan je lekker met elkaar van gedachten wisselen. Voor degene die al een inlog aangemaakt hebben kunnen direct schrijven in het forum. Degene die wel wil schrijven maar nog geen lid is van deze site kan zich aanmelden aan de linkerzijde van deze pagina. Je komt in het forum door in het navigatiemenu te klikken op "Sjonnie Forum"

Sponsor rekening: 403 85 16 t.n.v. Sjonnie de Pony, Grote Haven 30, Haastrecht

Afgelopen week hebben Sjonnie en Martin de krant gehaald. Er stond een mooie foto en een mooi lang artikel. Klik HIER voor het artikel

Een nieuw klein dingetje op de site is de maps van Google. Hier kan je ongeveer zien waar Sjonnie en Martin zich ophouden op de lange reis naar spanje. Nu is Sjonnie nog in Nieuwerkerk a/d Ijssel zoals je kunt zien op de landkaart helemaal onder aan de pagina. Als Sjonnie en Martin af en toe laten weten waar ze uithangen dan kunnen we een beetje een idee krijgen waar ze zijn.

De kar op zich is al een bijzonder verhaal en het zijn niet zoveel routes die naar Santiago leiden. Het was mijn bedoeling te paard te gaan. Om technische  redenen is dit schier onmogelijk of je moet continu steun hebben van het thuisfront. Voor spulletjes die je meeneemt voor jezelf en het paard heb je al gauw een pakpaard nodig. Dit i.v.m. het aantal kilo’s. Neem alleen het cowboy zadel al. Zo kwamen we op een paard met wagen. Sjonnie kennen jullie al en nu zien jullie ook het huifkarretje en de koetsier krijg je er gratis bij. Het karretje stond in een boerenschuur. Je kent dat wel onder het stof en stront van de kippies. Hij zag er niet uit. Sjonnie vond hem leuk en zo verdween hij een lange tijd in het magazijn. Cees Visser, een zakenpartner, vroeg of hij de kar onder handen mocht nemen als bijdrage in de sponsering maar ook omdat hij zoiets al vaker had gedaan en erg leuk vond. Hoe krijg je zo’n brenger. De kar werd volledig gesloopt. Hij heeft de kar eerst volledig gesloopt tegenwoordig heet dat gestript. Wat eraf kon ging eraf om tot de conclusie te komen dat de bodem was opgevreten door de houtworm en de banden verdroogd. Nieuwe banden en bodem en heel veel Hammerite, vet en verf doet wonderen. Voor en achter lichten en gevarendriehoekjes.

Nieuwkerk en Haastrecht, 28 april 2008 - 21.15 uur

Hallo lieve vrienden,

Ja, de klok tikt. Het is nog maar een paar uurtjes dan gaat het gebeuren!

Alles is gepakt, de laatste lekkere maaltijd hebben wij gehaad, voor mij, Sjonnie, was het natuurlijk Wortelbiefstuk en voor Martin zijn 'favorit' CAPTAINS DINER' (heeft Yvonne voor hem gemaakt.

We gaan nu lekker slapen want morgen om 6.30 uur gaat de wekker.

Ik, Sjonnie wil nogmaals iedereen bedanken voor de sponsering, de aandaacht, liefde en de goede wensen. Jullie zullen zeker nog van mij horen, ook als ik in Spanje leef. Trowens, de belasting is daar veel minder en het weer is ook beter. Maar ik zal jullie nooit vergeten en misschien komt de een of andere mij bezoeken op mijn hazienda.

Met 4 traantjes in mijn ogen (in elke oog 2) groet ik jullie, amigos 

Heel veel liefs, ontzettend veel knuffels 

JULLIE SJONNIE DE PONY

EN

MARTIN

Morgen ochtend ca. 9 uur vertrekken Martin en ik naar Cambrai. De televisie (TV West) is er ook bij al alles opnemen. Ons vertrek en interviews zijn te zien op dinsdag 6 mei a.s. ca, 18.15 uur (TV WEST).

Maar jullie horen nog van mij en Martin, o.a. hoe ons eindexamen is afgelopen.

Hinninks en knuffels

Sjonnie de Pony

Deze foto is gewoon hardstikke leuk. Vandaag ontvangen. Hij is gemaakt door Marianne en je ziet Sjonnie in volle aktie. Joop, hoofdtrainer, in vol ornaat en volledige concentratie. Laura, co-trainer, kijk tevreden toe en heeft gewoon lol. Zie je mijn hoefjes! Zie je mijn Sjuffel-gang? Zie je mijn kuifje? Komt allemaal goed. 

KNUFFIE

LOI zelfstudie Spaans. Leuk hè. Het werd weer eens tijd dat ik persoonlijk met jullie communiceer. Ik kan je zeggen dat ik het ontzettend druk heb. Vergeet niet ik heb vier jaar niets anders gedaan dan met vrienden rondhangen in de wei. Ze noemen ons ook wel hangpaarden. Sinds ik bij Joop in de leer ben zijn mijn dagen gevuld met trainen en Spaans leren. Geen tijd meer voor lummelen en uit verveling gras snuiven. Maar ik heb ontzettend veel plezier en Joop vindt mij een voorbeeldige leerling. Niet alleen hij maar ook de dames en vooral Laura die hun uiterste best doen mij wat zinnigs bij te brengen.

GRACIAS AMIGOS voor jullie bijdrage !!

Sponsor rekening giro: 403 85 16 t.n.v. Sjonie de Pony, Grote Haven 30, Haastrecht

Dank aan:

Insatallatiebedrijf J. Mimpen, Haastrecht 

Benno en Gertie Breukers

• Lumas Trailer Service (Hans Massar) Bodegraven
• Q4U Bouwconsultants, Arjo Smith, Haastrecht
• Rodenburg Tuincentrum, Woerden
• Wortelboer Holland BV, Reeuwijk
• Jacob Middel, Gouda
• Autobedrijf Sporry, Arnemuiden
• Metselbedrijf de Waardt, Oost-Souburg
• van Zijp Logistics BV, Zoetermeer
• Hitachi Medical Systems, Reeuwijk 
• Rudy en Jetty Breukers, Enschede
• Rita (geb. Breukers) en Jelle de Grauw
• Gerhard en Willeke Breukers
• Elly (geb. Breukers) en Henk de Vries
• Marjan Vugts en Eddy Rell, Gouda
• Claudia, Henk en Arco van Bekkeman, Ijsselstein
• Jose Hage, Bergambacht
• Fysiotherapie Haastrecht, Jeroen
• Cees Visser, Rotterdam
• De vrienden op het feest bij Helma Sporry, Haastrecht
• Dhr. en mevr. J.M. van Nieuwkerk (mijn Trainer)
• Laura (Co-Trainer)
• Marianne, Nieuwkerk a/d Ijssel 
• Erik en Leony, Antwerpen 
• Bernard ter Heegde, Girona - Spanje
• Marie Jose Breukers (nichtje), Haaksbergen
• Tamara (nichtje) en Anton Leering, enschede 
• Shauna Mimpen, Haastrecht 
• Mitch Mimpen, Haastrecht
• Dik en Lodewikje(neknaam) Oudshoon
• Martin Breukers jr. Sofie van Valkengoed, Arnhem
• Karin Breukers en Kris, Frankrijk
• P.P.H. de Leeuw, Rotterdam
• De kaartclub 'Onder Ons' , Haastrecht (met bijzondere dank aan Truus voor de inzet)
• Medewerkers Hans Severs, Woerden
• Deeana en David Sporry, Haastrecht
• Hans en Jose van Zijp, Gowerwelle
• Jody van Zijp en Gido, Gouda
• Martine van Zijp en Marco
• Annemieke van Zijp en Marcel
• Chris van Zijp en Mary
• Gerrit Fij, Gouda
• Liesbet Fij en Daan
• Kathelijn Fij, Mirre en Nova
• Yorik en Marieke, Gouda
• Marco en Nienke, Gowerwelle
• Daaf en An, Gowerwelle
• Cafe 'Het Wapen van Gouda'
• Peter Nulle
• Willem Henk de Vries, Inge en de kids
• Conny en Walter
• Ron Schimmel, Rotterdam
• Accountantskantoor van de Graaf, Alphen a/d Rijn
• Sjoukje bij oma frederiek

Martinus Antonius Julius Maria Breukers  25 augustus 1946

De reis is een lang gekoesterde wens maar het besluit viel begin dit jaar. Het is een mengeling van recreatie en behoefte. Een periode van zelfreflectie en het opsnuiven van 1000 jaar cultuur. Mocht ik onderweg echt “het licht” zien dan zal ik dit onmiddellijk aan jullie melden. Naast mijn strijdmakker Sjonnie de Pony zijn er natuurlijk velen die mij deze reis mogelijk doen maken en mij en Sjonnie enorm ondersteunen. Of dat nu is omdat ik zo’n 3 ½ maand weg ben of dat men denkt, het wordt tijd dat vooral hij “het licht” ziet, ga ik uit van het laatste.

Ik, Martin Breukers, 61 jaar jong, ga met mijn Pony Sjonnie en een huifkarretje de ‘Pelgrimstocht naar Santiago de Compostela’ doen. Het zijn ca. 2000 km. Wat zijn de reden hiervoor?

• Het is natuurlijk een enorme uitdaging voor mijn leeftijd.
• Maar ik wil ook iets doen voor een GOED DOEL!  Dat is in dit geval,  dat Sjonnie de Pony en alles wat bij hem hoort in Santiago de Compostela aan een inrichting voor gehandicapte kinderen – die al met paarden werken – wordt geschonken. Iedereen weet dat zulke inrichtingen nooit genoeg geld hebben om deze kinderen het leven een beetje leuker en vrolijker te maken. En iedereen weet, dieren kunnen wonderen volbrengen.

Ik ben Sjonnie de Pony en ga met mijn baas (Martin Breukers, Grote Haven 30 in Haastrecht) de “Camino” lopen oftewel de pelgrimstocht naar Santiago de Compestela in Noord Spanje. Ik trek een klein huifkarretje en af en toe mijn baasje omdat hij klutsknieën heeft. Ik ga niet  terug naar Nederland maar blijf daar werken als knuffeldier bij gehandicapte kinderen. Karretje, nieuw tuig en alles wat bij mij hoort wordt aan hen geschonken. O.K. ik moet nog Spaans leren maar dat komt wel goed. 

Nu wil ik graag nog een jaar gesponsord worden zodat deze kinderen niet direct kosten hebben voor mijn voer, verzekering, arts etc. Laten we zeggen € 0,02 p/km. Het zijn 2000 km. Doe mee! Je kunt jouw bijdrage overmaken op mijn eigen girorekening nr. 403 85 16  t.n.v. Sjonnie de Pony, Grote Haven 30, 2851 BM Haastrecht. Ook grotere bedragen worden liefdevol geaccepteerd. Trouwens, alle sponsors staan met de naam op het karretje. Vertrek is gepland eind april. Ik heb ook een eigen Website www.sjonniedepony.nl die steeds wordt bijgewerkt. Knuffie van mij en mijn baas.

De heer (zeg maar Joop) en mevrouw van Nieuwkerk uit Nieuwerkerk ad IJssel.  Joop is 77 jaar oud en zijn lieve vrouw ziet er jaren jonger uit.  Joop zit, zoals zijn vader en opa, van kinds af aan in de paardenhandel maar traint ook paarden om b.v. om een kar, sjees of wat dan ook te trekken. Zijn vrouw voorziet, naast de zorg voor haar gezin, de gasten die komen en gaan van lekkere verse koffie met “wat erbij”. Toen ik voor de eerste keer bij Joop kwam en hem vertelde wat ik van plan was en wat de toestand van de hoefjes van Sjonnnie was keek hij mij aan en zei: “Laat dat paardje maar komen we zien wel. Wil je een biertje?” Kijk met zulke mensen kun je praten. De hoeven waren voor de eerste keer bekapt toen ik Sjonnie bracht. “Dat ziet er niet best uit maar we zien wel.” Hij was teleurgesteld dat Sjonnie niet op ijzertjes stond want dan kon hij niet met hem trainen. De hoefjes scheuren dan en je bent nog verder van huis. Regelmatig ging ik kijken naar Sjonnie en werd in de gezellige keuken verwent met, jawel, verse koffie en een biertje. Op tafel liggen vier pakjes shag waaruit gretig wordt gerold. Er wordt gesproken over God en de wereld, kinderen, kleinkinderen, paarden, kleine zorgen, grote zorgen en veel gelachen. Ondanks dat Joop veel pijn heeft aan zijn botten gaat hij met Sjonnie trainen terwijl zijn vrouw als een jonge meid hekken en bloembakken staat te schilderen. Maar…er is altijd tijd voor koffie. “Sjonnie is zo stom als een varken, lief en leergierig. Heeft nooit voor een kar gestaan en het is misschien beter hem in te ruilen als je op korte termijn wilt vertrekken. Ik heb meer tijd nodig.” De eerste reactie van Joop na de eerste les. Daar moest ik een paar dagen over nadenken. Na een dag of drie ben ik naar Joop gegaan en gezegd dat ik de rit met Sjonnie wil maken en de datum van vertrek uitstel. Joop zou voor een smid zorgen omdat mijn smid, bleek achteraf, in vijf jaar nog maar 1 paard had beslagen. Is de paardenwereld niet mooi?? Weer een weekje verder vertelde Joop me trots dat Sjonnie op ijzertjes staat en goede vorderingen maakt. Inderdaad, hij staat op een prachtig Italiaans model schoentjes. Hij is zo trots als een aap maar heeft wel pijn omdat zijn voetjes heel anders staan. Gaat wel over. In zijn eigen schone mooie nieuwe stal staat hij nu te hinniken van plezier. Ik denk te kunnen beluisteren: “We gaan naar Spanje toe.” Wanneer? Dat zal afhangen van het oordeel van Joop en dat horen jullie z.s.m.

Beste allemaal,

Nadat wij, Martin en ik, gisteren nog een zeer hektische dag en avond hadden, alle spullen klaar zetten, inpakken, sommige dingen weer uitpakken (omdat het te veel bagage werd), spullen zoeken die ofschoon van mij (Yvonne) neergelegd plotseling verdwenen waren, kan ik jullie mededelen

Vertrek om 9.30 van Nieuwkerk is goed  gelukt.

Vertrek en afscheid is gefilmd van TV-WEST en op televisie te zien op dinsdag 6 mei om ca. 18.15 uur.

Ze zijn om ca. 15.00 uur in Cambrai op de camping aangekomen. De reis was goed, Sjonnie heeft alles gezond en dapper doorstaan en was natuurlijk heel blij dat hij weer uit de vervoerauto mocht.

Morgen ochtend begint voor die twee (Sjonnie en Martin) dan het echte aventuur, namelijk

SJOK SJOK NAAR SANTIAGO DE COMPOSTELA

Wordt vervolgd.

Yvonne  

Goed hè. Ben alweer een tijdje bezig met de Franse taal. Het valt niet mee om in die oude volle spons nog wat te proppen. De voornaamste woordjes ken ik al. Vin, pain en laat ie fin zijn. Ik zou jullie een beetje op de hoogte houden van mijn voorbereidingen op de Camino.

We beginnen bij de hoofdrolspeler: Sjonnie de Pony.
Zijn hoefjes zijn gekapt en dat moet over een paar weken nog een keer en een tijdje daarna krijgt hij zijn ijzertjes met widiapuntjes. Hij is gechipt en zijn paspoortje is onderweg. Als hij dat heeft dan krijgt hij zijn nodige injecties. Over twee weken gaat hij naar school. Ik vind het beter dat hij even onder handen wordt genomen voordat hij voor de kar gaat. Niet dat hij het niet kan maar je weet nooit wat hij doet b.v. bij een spoorwegovergang of tunnel. Bij het overhandigen van zijn diploma krijgt hij een spik splinternieuw zwart leren tuigje en mooi bitje. Ja dames daar zou je jaloers op kunnen worden.
Het huifkarretje is schoon en wordt volgende week verder afgewerkt. Nieuwe bandjes,  binnenbandjes etc. Ook moet mijn zetel nog gemonteerd worden. De lagertjes waren goed dus vooruit met de geit.

De route is aan veranderingen onderhevig. Ik wil Sjonnie in het begin niet te zwaar belasten met heuvels dus de route is verlegd van Oost naar West. Van Maastricht naar Cambrai in het Westen van Noord Francia. Moet volgende week nieuwe route boekjes halen. Wie zijn hersens niet gebruikt moet zijn benen gebruiken.
De uitrusting begint vormen aan te nemen. Speciaal ondergoed, snel drogende afritsbare broeken, schoenen, speciale sokken, jasje, zakmes, bidon, muggenzalf voor mij en vliegenzalf voor Sjonnie. We hebben allebei ons eigen EHBO doosje. Ik kan ook niet teveel  meenemen omdat het dan te zwaar wordt. Ik denk dat ik toch 80% van de route moet lopen zo’n 2000 km.

Geboren: 25 augustus 2002
Ouders: onbekend
Schofthoogte: 105 cm
Vermogen: 1 pk
Geslacht: ruin / gelding

Ik ga de “Camino” lopen oftewel de pelgrimstocht naar Santiago de Compestela in Noord Spanje. Ik trek een klein huifkarretje en af en toe mijn baasje omdat hij klutsknieën heeft. Ik ga niet terug naar Nederland maar blijf daar werken als knuffeldier bij gehandicapte kinderen. Karretje, tuig en alles wat bij mij hoort wordt aan hen geschonken. Nu zou ik (en ook de kinderen) het fijn vinden nog een jaar gesponsord worden zodat ze daar niet direct kosten hebben voor mijn voer - en ik kan goed eten hoor - verzekering, arts etc. Laten we zeggen € 0,01 p/km. Doe mee en maak € 20,00 of meer over op mijn girorekening t.n.v. Sjonnie de Pony, Grote Haven 30, 2851 BM Haastrecht, giro nr. 403 85 16. Ook grotere bedragen worden liefdevol geaccepteerd. Knuffie van mijn baas en mij.

Hallo lieve  zusters, broers, vriendinnen, vrienden en allen die ik onder een andere verzamelnaam liefheb om welke reden ook.
 
Het wordt weer spannend. Vorig jaar in een vette coole Cadillac door de USA en dit jaar met paard en wagen en de zegen, jawel, van Yvonne naar Santiago de Compostella in Noord Spanje. Zo'n 2800 km.  De weg heet "Camino" de Santiago. Het is een pelgrimsroute waarmee je een aflaat kunt verdienen. Een aflaat is een kwijtschelding van tijdelijke straffen. Aan een aflaat heb ik natuurlijk nooit genoeg met alles wat ik uitgevreten heb maar van mijn klein seminarietijd heb ik er nog wat over dus alles kom goe. Ik zie het niet als een pelgrims-tocht en mocht mijn inzien veranderen dan zijn jullie de eersten die het horen. Het is voor mij een "Bijzondere Uitdaging".

Santiago de Compostella (Spaans en Galicisch: Santiago de Compostela of kortweg Santiago) is een stad in het noordwesten van Spanje. Santiago, dat Sint Jakobus betekent (Sant-Iago), ligt in de comarca Santiago, in de provincie La Coruña in Galicië. De stad heeft circa 100.000 inwoners, waaronder 35.000 studenten, en is de zetel van het Galicische bestuur.