woensdag 2 juli

na een rustige nacht, Sjonnies plan om uit te breken is niet gelukt, zijn ze om 6.30 uur vertrokken. Het is behoorlijk afgekoeld en bewolkt maar voor die twee aangenaam om te lopen. Martin moet SDP nog steeds de bergen erop en eraf sleuren. Ze nemen nu weer de fietsroute wat voor hun met de kar beter is. Sommige pelgrims lopen op badsloffen omdat de wandelschoenen van hun pijn doen. Tegen de middag (14.00 uur) waren ze in Granon. Bernhard had weer slaapplaats geregeld. Het was een vroegere school en nu een soort jeugdherberg. Toen Sjonnie het bord school las dacht hij oh, oh, nu moet ik goed naar baasje luisteren en geen geintjes maken anders laat Martin mij hier en ik krijg les in luisteren. Dus heb ik braaf mijn nieuwe brokken (wel met lange tanden) naar achteren gewerkt en ben dan gaan slapen. Er was een schoolgroep van ca. 50 Spaanse en Italiaanse kinderen, om de 15 jaar oud, die ook naar Santiago gaan. Dus er was 'leven in de brouwerij'.

Ze zitten nu op 950 m hoog. Morgen, donderdag hebben ze weer een heel zware dag. Hopen we dat het niet onweerd.

dinsdag, 1 juli

vandaag zijn ze niet zo ver (ca. 10 km) gelopen, was te heet en gisteren 35 km een beetje veel voor Sjonnie. Maar dat is ook in Sjonnies bericht (in het gastenboek) te lezen. Ze komen nu dagelijks honderden van pelgrims tegen. Vele van hun rijden tussendoor de zwarste stukken met de bus. Er was nog een grappig belevenis. Naast een klein dorpje zat aan de weg een oude mevrouw die voor € 1,00 stempels aan de pelgrims verkocht. Bij 100 pelgrims per dag heeft ze geen slechte inkomsten. Martin heeft natuurlijk ook een gekocht voor zich en Sjonnie. SDP heeft de stempel op de kont gekregen, is hij heel trots op. De slaaplaats, die Bernard geregeld had bestond er niet meer. De mensen hadden het opgeheven. Ze hebben weer in een Refugium in Azofra geslapen. Martin met een 80-jarige man uit Duitsland, kende hij al van onderweg. Deze man doet de tocht al de 5e keer, is nu sinds vijf maanden onderweg en wil eigenlijk op 25 juli a.s. (St. Jacob's verjaardag) in Santiago zijn. Maar Martin denkt dat hij dat niet redt. Toch is het ongelovelijk knap van een tachtig jarige. Het video van Benno kon Martin ook bekijken en vond het prachtig.

Maandag 30 juni

Beste mensen,

Vandaag hebben Sjonnie en Martin meer als hun best gedaan. Ze zijn 35 km gelopen, een heuvel van 600 m 'bedwongen' en Sjonnie was er heel dapper. Normaal wilde Martin tot Logrono lopen  (ca.22 km) maar omdat  Bernard, zijn neef, zo lief is geweest voor hun een Manege, waar ze konden overnachten, in Navarrete te reserveren, moesten die twee nog 13 km verder. Het was hard bij ca. 35 graden maar de voorvreugde op een 'normale' slaapplaats liet het adrenalin bij Martin stijgen en Sjonnie had het lekkere gras (wat hij daar kon eten) voor ogen, dus ze liepen als een speer. Om 17.45 uur zijn ze aangekomen in Navarrete. De eigenaresse van de manege is Zwitserse en zo was de communicatie ook gemakkelijk. Ze zij dat Sjonnie er heel goed uitzag en hij kreeg een emmer met wortels.

Ze moeten nog ca. 590 kilometer lopen tot Santiago de Compostela.

zondag, 29 juni - 5 uur 's ochtens

ze worden wakker gemaakt door een groep mensen die luithals St. Jacob bezongen en gitaar speelden (zo een soort Teugen Jehovas). Sjonnie keek Martin aan en zei: wegwezen hier, ik wil niet naar de kerk. dus waren ze om 5.30 uur al onderweg. SDP wilde absoluut de heuvel niet op. Martin is naast hem en voor hem gelopen, getrokken, geschoven, goed toe gesproken, had alles geen nut. Sjonnie bleef staan. Dan was Martin het zat, ging op de kar zitten en heeft Sjonnie een 'tik' met de zweep gegeven en zie da, Sjonnie liep. Ze moesten door een tunnel (ca. 200 m) en toen ze door waren worden ze gestopt van een politieauto. Martin vriendelijk Buenas Dias Senor. Van de politieman kwam in het Spaans een heel verhaal wat Martin natuurlijk niet begreep. Sjonnie riep steeds tegen Martin: bonnetje, bonnetje vele vele bonnetjes. Nu ben jij aan de beurt! Dat heb ervan als je mij 'slaat' Wat was er nu? In gebrekkig Engels vertelde de politie hem dat hij de achterlichten in de tunnel niet aan had en dat mocht niet. Uiteindelijk konden ze verder, zonder een bon te krijgen wat Sjonnie zeer teleur stelde.

Om 16.00 uur hebben ze een refugium (slapen Pelgrims) gevonden in Torres waar voor Sjonie een kleine wei was. Martin slaapt met 3 andere op een kamer. Maar hij kan tenminste (na 3 dagen) weer douchen, wat dringend nodig was omdat de vliegen waren bij hem niet meer weg te slaan. Zo een lekker luchte had hij inmiddels. We horen het hoe de maandag verloopt

zaterdag, 28 juni

Na een nacht in de verlaten fabriekshal zijn Sjonnie en Martin weer aan de 'slag' gegaan. Ondanks het (nu) warme weer (ca. 34 graden) en de steile heuvels hebben ze toch 28 km gelopen. Onderweg is niet veel te zien, bijna geen huizen of dorpen etc. Wel komen ze nu dagelijks veel pelgrims tegen. 17.00 uur waren ze in Estella, waar vlakbij wel een camping was maar da mocht Martin met Sjonnie niet op. Hij heeft nog bij een boer aangebeld. Er kwam een oude vrouw en Martin in zijn 'beste Spaans' gevraagd of hij en Sjonnie op hun weiland mocht staan. Uno momento. Na ca 1 uur wachten en nog geen antwoord is Martin met Sjonnie na een park gelopen. Alleibei waren kapot, hadden geen onderdak en zaten nu op de bank. Er was een toneel opgebouwd waaronder ze, nadat alle mensen uit het park weg waren, die nacht hebben geslapen. Het is in Spanje blijkbaar nog moeilijker onderdak met Sjonnie te krijgen dan in Frankrijk. De tocht door Spanje wordt zeker - niet alleen wegen de steile heuvels - drie keer zwaarder als in Frankrijk. Martin vreesd steeds meer dat Sjonnie dat niet redt. Vele Pelgrims vertellen hem dat er bergen zijn waar men of niet naar boven of niet naar beneden komt. Dus moet ik iets bedenken want Sjonnie heeft het verdient met Martin samen in Santiago aan te komen, vindt ik.

We zullen het zien.

Vrijdag 27 juni

na een goede nacht op de super camping bij Pamplona zijn die twee begonnen met de 'tweede' en zwaarste etappe van deze tocht. Ze moesten dwars door Pamplona en dat was geen makkie. Het weer was 14 graden, bewolkt en af en toe regen. Blijkbaar trekt Martin regen aan, want de dagen ervoor was zon en ca. 28 graden. Dan kwam ook nog een heeeeel harde wind en Sjonnie was bang. Niet alleen voor de heuvels ( en dat zijn nog niet de ergste) maar ook voor de wind. Laten we hopen dat Sjonnie een beetje aan wendt. Na ca. 28 km hebben ze een oude, verlaten fabriekshal in Ucar gevonden en daar het lager opgeslagen.   

Martin komt nu vele pelgrims tegen maar die hebben geen Sjonnie en wagen bij zich en daarmee ook minder problemen.

Beste mensen, laart ons hopen dat Sjonnie het samen met Martin redt. Ik vind dat heeft hij na bijna 1100 km gelopen te zijn verdient.

donderdag, 26 juni - 8.45 uur

Martin aan de telefoon. Mijn angstige vraag: wat is schat? Antwoord: niet zo leuk, ik moet met Karin naar de arts, ze kan zich niet meer bewegen en het is zwart voor haar ogen. Ze kan absoluut geen auto rijden, dus mij ook niet naar Pamplona brengen. Aline, de vervoerder van Sjonnie komt ook later (ca. 10 uur, is blijkbaar frans). Ze kwam uiteindelijk om 13.00 uur. Inmiddels had Karin haar   schoonvader gebeld, situatie uitgelegd en hij zei spontaan, Ik kom (uit Toulouse, ca 250 km) en breng Martin met kar naar Pamplona. Petje af voor hem en een heel bijzonder dank!! Ze kwamen met zijn tween want Karin's auto en zij zelf moest ook terug naar Toulouse.

Planning was nu als volgt: Aline zou eerst om 10 uur Sjonnies nieuwe schoentjes doen en dan met hem naar Pamplona. Martin met Karin naar de arts en als de schoonvader van Karin kwam (13 uur) zouden hun nakomen. Dat hield in dat Sjonnie ca 3 uur alleen op de camping (weiland) in Pamplona moest staan want Aline wilde natuurlijk weer terug. Maar de vraag was, is dat mogelijk? Dus met de camping in Pamplona gebeld om te vragen, is de plaats waar Sjonnie staat afgesloten. Mijn telefoongesprek ging mis want de dame aan de telefoon sprak geen engels of duits en ik geen spaans. Bernard (die in Spanje leeft) gebeld. A.u.b. bel jij naar de camping om dat uit tel leggen. 10 min. later, het was o.k. Sjonnie's plaats was afgesloten en hun verwachten die twee. Dat weer doorgegeven aan Martin. Da was inmiddels de planning weer verandert. Ze vertrokken nu toch alle 's middags samen.

Om 17.00 urr waren ze in Pamplona bij de camping. Om op de camping te komen moest men ca. 70 stoepen naar boven lopen wat betekende, de hele kar uitpakken en naar boven slepen. Ze werden door de eigenaren van de camping hartelijk begroet, want inmiddels wist iedereen wie Sjonnie en Martin waren. Normaal was het weiland - naast de camping - waar Sjonnie en Martin mochten staan, niet afgesloten maar ze hadden nu echt rondom ijzeren hekken neergezet.

Om 18.30 was alles een beetje geregeld en op zijn plaats. Maar volgens mij moet Martin toch veel 'zonden' hebben gedaan want dat is niet meer te geloven: 18.50 uur stromende regen!!! De dag ervoor waren er 29 graden en zon.

Wordt vervolgt

de avond en nacht van maandag 23 juni

Maandag avond kwamen de twee aan in Goubere waar Martin bij een Cafe/Restaurant de wirt (Thierry)vroeg of hij iets weet waar ze konden blijven. Ja dat wist hij, namelijk bij hem. Martin zou de tent op de terras opzetten en voor Sjonnie was een afgesloten plaats achter de keuken. Kon hij de hele avond door de raam loeren na het eten. Martin eerst een biertje gepakt kwam Thierry met een man aan zijn tafel en zei: dat is ook een Nederlander, daan jullie maar samen zitten. Ziijn naam is Jos, 64 jaar jong, doet ook de Pelgrimstocht met een gehuurde fiets. Die beiden hebben zich gezocht en gevonden en samen ontzettend veel gelachen. Jos vroeg Martin: gaat jij dat ook zo met die routekarten? da staat je moet b.v. 2 km rechtdoor, dann rechtsaf en na 5 km links. Nou zei hij als ik da ben heb ik het helemaal vergeten en moet weer terug. Na een lekker eten met flesje wijn was slapenstijd. Inmiddels was het buiten weer aan het re........ Kwam Thierry, de wirt, en zei tegen Martin: zet de tafels en stoelen aan de zijkant en slaap lekker droog hier in het cafe.    

Na een 3 kopjes koffie het laatste stuk (ca. 10 km) naar Dax waar hij dinsdag om 12 uur op de camping aankwam.

woensdag 25 juni

12 uur kwam Karin op de camping. Ze zijn gezellig Dax in geweest en het was de eerste keer dat Martin een beetje 'cultuur kon snuiven'. Sjonnie had een prachti stal. 'S avonds hebben Karin en Martin lekker in Dax gegeten en zijn dan gaan slapen. De volgende dag zou om 7 uur morgens Angeline, die Sjonnie naar Pamplona moest brengen, komen en Karin zou Martin en de kar met een extra gehuurde auto naar Pamplona brengen. Karin heeft hiervoor uren/dagen mee toegebracht om deze mevrouw en auto te vinden en te regelen waarvoor ik haar hartelijk bedank. 

Dus in principe was er alles geregeld, ook de camping in Pamplona, heeft Bernard, Martin's neef, gedaan en normaal zou men denken, Het kan niet meer mis!

Maar..... lees wat er donderdag (vervoerdag) gebeurde.

dinsdag, 24m juni

Beste mensen, lieve lezers,

HET IS VOLBRACHT!! De eerste 1000 km hebben ze achter de rug. Ze zitten in Dax en worden donderdag a.s. overgebracht met een auto naar Pamplona.

Maar dan begint het 'spel' eerst zoals ik heb gezieen op de kaart. Het verschil tegen over Frankrijk en Spanje is dat de 'heuvels/bergen//Pyreneeeën nog veel hoger en steiler zij dan in Frankrijk.

Bij voorbeeld, het is op ca. 100 km een hoogteverschil van 200m naar 1800m . En dan heel steil naar boven maar ook weer naar beneden. En lieve mensen, ik vrees dat redt onze lieve SJONNIE niet, ook doet hij zijn best. Dus ben ik op zoek naar een oplosssing (ik hoor graag suggesties e-mail: Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken ) om dat het jammer zou zijn als die twee dan moeten opgeven omdat Sjonnie het niet aan kan.

Trouwens het verhaal over de verleden 2 dagen vertel ik nog. Is weer erg grappig hoor 

zondag, 22 juni

Vroeg vertrokken want het is nu erg warm en broederig. De weg en landschap waar ze nu lopen is eenzaam en een beetje saai. De hele dag komen ze niemand tegen, ook geen autos. Om 16.00 uur een soort herberg gevonden in Onesse el Laharie. Martin kreeg een kamer, Sjonnie een wei.

Ze moeten nu nog ca. 50 km naar Dax lopen waar ze dinsdag avond willen zijn. Karin, Martin's dochter die in Toulouse woont, gaat hem daar opzoeken. Woensdag krijgt Sjonny nog weer nieuwe schoentjes en donderdag (26 juni) worden die twee met de auto over de Pyreneeën naar Pamplona gebracht. Dan begint de tweede etappe (ca. 1000 km) in Spanje en die wordt zeker nog zwaarder dan die in Frankrijk.

Dus beste mensen, veel kaarsjes branden voor de moedigen pelgrims.

zaterdag 21 juni

Zoals te verwachten na zijn feest de hele nacht was Sjonnie 's ochtends knorrig. Wilde middags ook niet eten zelfs wortels spugte hij uit. Sjonnie was in een katerige stemming. Hij wilde alleen maar slapen. Daarom is Martin om 15.00 uur bij een camping (ca. 3 km van Labouheyre) gestopt. Nadat Sjonnie zijn eten met 'lange tanden' na binnen heeft gewerkt viel hij zo in slaap. Martin liep na Labouheyre om een kroeg te zoeken waar hij voetbal kon kijken. Bij een broodje en biertje vervolgde hij - zoals wij alle - het ellende van Basel. Na het einde moest hij zich haasten want het onweerde. Toch Sjonnie lag in diepe slaap.

vrijdag, 20 juni

Martin heeft alle nieuwe spullen, zoals tent, 3 nieuwe banden 12 nieuwe schoentjes voor Sjonnie (die Cees gisteren heeft gebracht), dus zijn ze vanochtend weer aan de 'slag' gegaan. Ze zijn normaal gelopen, sorry hoor geen bijzonder gebeurde dingen, wordt een beetje saai. We zijn eigenlijk van die twee toch iets anders gewend. Maaar je moet de dag niet voor de avond prijzen, want onze grote vriend , Sjonnie de Pony, is steeds voor het uithalen van een grapje goed.

Martin had een manege gevonden waar ze konden staan. SDP mooi wei, Martin tent. Nadat Martin Sjonnie had vezorgd, dacht hij, ik gun me ook maar iets en ga naar de (bijgelegen 5 km) stad. Lekker terrasje pakken, eten, wijntje of biertje, het is hem gegund.

Maar beste mensen, Martin heeft niet aan Sjonnie verteld en gevraagd of hij op stap mocht. Volgens mij was Sjonnie (na uitspraak van Martin) net als een 'moeder'. Toen Martin thuis kwam op de camping heeft Sjonnie dermate gehinninkt dat ze het in de stad nog konden horen. Iedereen wist nu dat Martin thuis was. O.K. hij weet natuurlijk niet dat ik een afspraak heb met Sjonnie, niet verder vertellen hoor. Want ik had Sjonnie gezegd, je moet wel ook een beetje op jouw baasje passen.

Maar wat de volgende ochtend bleek was dat onze lieve SJONNIE DE  PONY de hele nacht feest heeft gevierd met de anderen 4 paarden die bij hem stonden. Volgens mij heeft SDP verhaaltjes aan die andere verteld; na het motto: wat doen jullie hier eigenlijk de hele dag zo?  Alleen staan in de wei, jongens dat heb ik ook 5 jaar gedaan, Maar wat ik nu doe is vel beter. Ik beleef aventuren en mijn baas is niet de slechtse. Dus, jongens als jullie zin hebben  gaan we morgen toch allemaal op pad en zo vierden ze blijkbaar de nacht door. Want de volgende ochtend was Sjonnie niet te  genieten  en wilde absoluut niet opstaan en lopen.

Wordt vervolgd

Donderdag, 19 juni - 12.00 uur

Sjonnie heeft op de twee achterpoten nieuwe schoentjes, ligt - na een emmer wortels gevreten te hebben - lui in het gras en laat zich de zon op zijn buik schijnen. Dat het ijzer op de rechte achter-poot zo snel versleten is, ligt aan het feit (zegt de smid) dat zijn rug niet helemaal goed is en als hij na 15 km moe word sleept hij met het rechte been. Is niet gevaarlijk, in Spanje hoeft hij niet meer te lopen, wordt hij alleen geknuffeld.

Ze blijven vandaag nog bij de Manege. Cees (onze monteur), die in de beurt vrienden bezoekt, komt zo en brengt Martin de spullen die hij nodig had (tent, banden etc.). Morgen gaan ze uitgerust verder in richting Labouheyre. 

woensdag 18 juni

Beste lezers,

Ja, die twee zijn apetrots. Ze hebben de 900 kilometer-grens overschreden. Vanaf  1 mei t/m vandaag zijn Sjonnie en Martin precies 913 km (ondanks alle tegenvallers) gelopen. Nu    moeten ze nog ca. 1.200 km tot Santiago de Compostela.

Trowens, in het bericht van gisteren (dinsdag) heb ik (Yvonne) een fout gemaakt betreffende de route/kaart die Martin aan Sjonnie liet zien. Het was niet de route van woensdag, die was vlak en goed te lopen. Het was de route in Spanje met bergen (Pyreneeën) van 1600 m hoog. De steiging is van 200 m tot 1600 m op de lengte van 85 km. En dat moeten ze ook weer eraf. Dat Sjonnie - nadat hij dit heeft gezien - het in zijn 'broek' deed, verbaasd me niet.

Nu de bericht van woensdag. Na een zeer hartelijke afscheid van Xavier en Caroline zijn Sjonnie en Martin om 8.15 uur vanuit Cerons vertrokken. Het weer was goed en de weg was zo vlak als in Nederland. Ze kwamen middags door een klein dorpje waar behalve een bakker en een kapper niets was. Ach dacht Martin, eigenlijk moet ik weer na de kapper, gedacht en gedaan. Hij vertelde de kapper in zijn beste Frans dat hij het haar een beetje korter wilde. Blijkbaar is zijn Frans niet goed genoeg. Hij heeft nu een kale hoofd! Martin vertelde mij, ik heb het niet gemerkt want de kapper begon heel snel van de achterhoofd met een tondeuse naar voren. Goed dat Sjonnie niet mee was anders zag hij nu uit als een Nijlpaard. Maar tot dat Martin terug is heeft hij zeker weer haar. Toen hij naar Sjonnie terug kwam wilde SDP eerst niet met Martin mee omdat hij hem niet herkende en zei tegen Martin: "zet  jouw hoed op anders loop ik niet met jou verder, ik schaam me dood". Ca. om 18.00 bereikten ze Hostens. Heel klein stadje, ca. 180 km boven Dax. Het was blijkbaar een geluksdag voor hen want in Hostens vonden ze een manege waar ze konden blijven. Sjonnie krijg een mooie wei en een emmer wortels. Martin mocht in het kantoor slapen omdat door de plotselinge warmte honderden van muggen waren. Ook krijgt Sjonnie vandaag (donderdag) weer nieuwe 'schoentjes'.

Ze moeten nu nog ongeveer 180 km naar Dax, waar ze met de auto over de Pyreneeën naar Pamplona worden gebracht. 

Dinsdag, 17 juni

Heb Martin sms gestuurd dat het verstandiger is vandaag nog bij Xavier en Caroline te blijven. Kan hij voer voor Sjonnie en een nieuwe band voor de kar in Cadillac kopen. Bovendien misschien voetbal kijken. Xavier is met hem naar Cadilac om de boodschappen te doen. Sjonnie moest geen 'Danish Blue' meer eten en het nieuwe band zat er s'middags op de kar. Martin is met Sjonnie paar uren buiten geweest daarmee SDP niet de hele dag in de donkere stal moest staan. Bij de lunch zei Caroline weer tegen Martin hoe blij ze was dat hij nog is gebleven. Martin heeft de kar en alles schoon gemaakt en in de namiddag liet Xavier Martin het hele chateu - wat enorm groot en mooi is - en de wijnkelders zien. 

Om 18.00 uur Sjonnie verzorgd, beetje buiten gelopen en met hem de route voor woensdag bekeken. Toen Sjonnie de kaart zag met de zeer zeer steile heuvels is hij zo in de stal gerennt en heeft spontan in zijn broek gepoept.   

Na een heerlijk avondeten samen (helaas zonder voetbal) is Martin om 10.00 uur na bed gegaan.

Caroline en Xavier waren bijzonder ardige en gastvrije mensen!

Maandag, 16 juni

Na een gezellige zondagavond bij de gastfamilie in Branne met goed eten en wijntje, vroeg op gestaan. Wassen kon Martin zich onder de vrije hemel want het regende weer pijpensteelen. Naar Sjonnie toe en gezien dat SDP het hoi door de tuin heeft verdeelt en het pad, bestaand uit sneuwwitte grind, omgetoverd had in bruine grind. Hij heeft overal op gescheten. Waren die mensen zeker niet blij mee toen ze 's avonds thuis kwamen. Martin hopte alleen dat de regen alles een beetje heeft weggespoelt.

Martin heeft nog geprobeerd een nieuw band (het ene band is bijna versleten) en voor Sjonnie voer  te kopen in Branne, maar alle winkels zijn maandags dicht. Dus allebei zwemkleding aangetrokken en hoppa richting Cadilac. 12.00 uur pauze. Het voer van Sjonnie was een beetje groen (door de nattigheid) en SDP zei tegen Martin: ik lust geen 'Danish Blue' Maar Martin had niets anders. Het was een van de zwarste dagen (i.v.m. heuvels en weer) tot nu toe, zei Martin. Ca. om 18.00 uur kletsnat de camping bij Cadillac bereikt. Er stonden alleen maar een paar zigeuners, plaats was zat, maar hij mocht met Sjonnie niet erop. De camping-eigenaren hebben wel andere mensen gebeld of er in de beurt een weiland voor SDP was. Zonder succes! Inmiddels was het 18.30 uur en aan de straat konden ze niet blijven zitten dus moe en nat verder lopen. Na ca. 1 uur lopen ziet Martin op een klein heuvel een prachtig reuzegroot chateu met rondom wijnbergen. Hij belt aan de deur, stelt zich en Sjonnie voor en vraagt Xavier (zo heet de eigenaar) of ze mochten blijven. Na overleg met zijn vrouw caroline waren Martin en Sjonnie van harte welkom. Sjonnie moest welliswaar in een klein, donkere 'stal' staan en Martin kreeg een prachtige, grote kamer. Bij het eten vertelden beide dat ze blij waren met Martin's 'bezoek' want ze hadden niet zo veel contacten. Xavier's wijn-chateau is heel erg groot, hij exporteert ook naar het buitenland en heeft ca. 40 medewerkers. Maar door de vele regen in de laatste weken vreest hij voor de oogst. Zo kwam Martin - na deze verschrikkelijke dag - die avond nog aan een lekkere 'wijnproeferij' een droog betje en een warme douche.   

Blijkbaar heeft 'de lieve heer' af en toe toch medelijden met de twee Pelgrims en helpt ze af en toe op de juiste weg!

Zondag, 15 juni

Van Minzac zijn ze richting Branne waar ze wilden overnachten. Onderweg had Martin een verkeerde weg ingeslagen en ze waren een beetje verdwaald. Toen ze om ca. 15.00 uur door St. Emilion moesten waren bijna alle straten afgesloten i.v.m. een wijnfeest. De politie zei dat Martin en Sjonnie alleen op een bepaalde weg door de stad mochten. Hij mocht niet aanhouden of een glas wijn drinken, nee ze moesten op de snelste wijze door de stad. De aangewezen weg liep een beetje naar boven. Dat viel nog mee. Maar toen ze boven waren kijk Martin en SDP in een lange grote gat, zo steil ging het naar beneden. Sjonnie keek hem aan, schudde zijn hoofd en zei, "niet met mij, da ga ik niet naar beneden". Maar ze moesten naar beneden. Zo is Martin 1,5 kilometer  rugwaarts voor Sonnie naar beneden gelopen en heeft  hem verhaaltjes vertelt om SDP af te lenken.

ca. 18.00 uur waren ze in Branne. Da een boederij gevonden met zeer vriendelijke mensen. Sjonnie mocht in hun tuin staan, Martin dacht o god, maar heeft niets gezegd. SDP kreeg hooi en de man zei tegen Martin: om 20.00 uur word gegeten. Hij heeft zeer lekker gegeten, wijntje gehad, alles was prima. Of Sjonnie weer gaat 'tuinieren' op zijn manier horen jullie nog.

Zaterdag, 14 juni

Na twee mooie en opwindende dagen was het weer afscheid nemen van het luxe luie leven en verder lopen. Sjonnie was godzeidank niet gewond geraakt behalve 2 fikse schrammen an de poot en onder zijn buik. De dag is niet veel gebeurd, ze kwamen wel weer een paar pelgrims tegen waaronder een oudere dame (Martin schatte haar op 70 jaar) op de fiets. Deze dame had blijkbaar zo weinig geld dat zij s 'nachts op de kerkhof slaapt, camping kan ze niet betalen. In plaats van fietstassen had ze haar bagage in emmers aan de fiets. Zo gezien heeft het Martin toch zeer luxe. An de andere kant zou het ook geen goed idee zijn met Sjonnie op een kerkhof te slapen. Zoals we hem inmiddels kennen graafd hij alle doden weer uit en ik denk dan heeft Martin 'echt een probleem'.

18.00 uur weiland gezocht, iets anders was er niet. Koken ging niet, het waaide te haard. Dus bestond het avondeten uit brood met een blik vis.

Donderdag, 12 juni in Servanches

nadat die beiden sóchtens van de minigolf-plaats in St. Aulauye afgeschopt zijn kwamen ze om 13.00 naar Servanches. Iets buiten de stad stond een heel mooi kasteel wat bleek een hotel te zijn. Martin en Sjonnie moesten niet lang vergadern om te beslissen dat ze hier zouden overnachten. De naam van deze luxe kasteel-hotel is 'het klein paleis'. Zowel voor Martin als Sjonnie was het luxe puur. Zwemmingpool, mooie kamer, tuin en heerlijk eten en alle andere gasten Nederlanders. Wat wil een pelgrim nog meer. Nou misschien de eerste keer iets van de EK voetbal op televisie zien. Dat was Martin ook van plan. Maar hij had niet met Sjonnies dadendrang gerekend. Weliswaar meer als 1/2 uur (speelde alleen maar Duitsland) was hem niet gegund. Om 18.30 uur stond de eigenaar van het chateau bij hem aan de kamerdeur om te zeggen dat Sjonnie met twee andere paarden was uitgebroken. Wat erop volgde kunnen jullie lezen in het gastenboek, heeft Martin zelf geschreven.

Vrijdag, 13 juni in Servanches

Na deze 'prachtige paardenzoektocht' en 10 kilometer wandeling donderdagavond, maar ook om te kijken of Sjonnie niet gewond geraakt was aan zijn poot toen hij over de kop geslagen is en in een slot terecht gekomen, heeft Martin besloten nog te blijven. Natuurlijk ook met een oog i.v.m. voetbalspel avonds van Nederland waarvan hij - ik denk zoals wij met zijn allen - erg veel van heeft genoten. Het andere 26 jaar oude, witte paard was intussen ook terug en staat weer met zijn vriend gelukkig op de wei. Sjonnie moest nu in een kleinere wei met een hogere hek, die verder van de twee witte lag, want hij wilde nog steeds naar hun toe.

Woensdag 11 juni

vandaag zijn ze lang gelopen (van 8 - 19 uur) omdat ze weer geen plaats vonden. Martin had onderweg wel 2 Equestes (onderkomsten voor pelgrims) gevonden maar ze waren gesloten/dicht. Weer 5 km verder - inmiddels was het 19 uur en allebei hartstikke moe - bij St. Aulaye een camping. Hoera, hoera riepen Sjonnie en Martin. Camping nog dicht, gaat eerst zaterdag (15 juni) open. Naast de camping was er een Minigolf, rondom afgesloten door een hek. Sjonnie hinniken tegen Martin. Hier blijf ik, mingolf wilde ik al lang spelen en bovendien loop ik geen stap meer verder. Dus Martin gekeken hoe ze erin konden, is gelukt, en klaar was Kees. Sjonnie op de minigolf-plaats, Martin op de camping. 

Zo had Sjonnie ook s'nachts iets te doen, hij vond dit spel veel leuker als 'blokjes van zijn stal afgooien' Wat hem bijzonder beviel was in of op elk gat van de banen zijn 'drollen' te leggen.

Martin kon doorslapen, Sjonnie kon spelen en daarmee waren allebei tevreden.