Beste mensen,

Nadat wij samen nog een paar dagen hebben genoten in Santiago zijn we op 4 augustus avonds doodmoe thuis aangekomen. Voor Martin is het zeker nog een tijdje wennen aan de 'andere dagindeling' dan wat hij 3 maanden samen met Sjonnie gedaan heeft. Dat begint al 's ochtens. Zoals jullie van hem hebben gelezen, krijg Sjonnie voordat ze begonnen met lopen een kus op zijn neus. Nu kust Martin mij morgens op mijn neus. Ik ben blij dat SDP's 'kleren'in Spanje gebleven zijn anders krijg ik die misschien 's ochtens aan. Om 10 uur maakt Martin koffiepause (zoals in Spanje) en ik krijg dan een of twee wortels. Moet alleen oppassen dat hij 's avond niet mijn voeten met een krabber schoonmaakt. Ben ook blij dat ik in mijn bed mag slapen en niet in de 'stal' of op een wei. Ja, beste mensen het duurt nog even dat Martin weet dat ik geen Pony ben. Maar het heeft ook voordelen want ik hoef niet meer te koken omdat paarden niet kunnen koken.

 Ja lieve mensen het 'aventuur' is voorbij, godzijdank succesvol en onbeschadigd. Martin en ik hopen dat ook Sjonnie aan zijn nieuwe omgeving en mensen wend en daar gelukkig wordt.

Nogmaals mijn dank aan al diegenen die mij in de soms hektische en opwindende 3 maanden geholpen en ondersteund hebben.

Groetjes Yvonne

maandag 28 juli

Beste mensen,

alle, die Sjonnie en Martin op deze lange moeilijke en soms dramatische reis in gedachten, met goede wensen, persoonlijke ondersteuning en noem maar op, gevolgd zijn, kunnen van zeker zijn dat die twee bijzondere Pelgrims overmorgen (woensdag a.s.) ca. 10 uur net als gladiatoren de stad binnenlopen naar de kathedraal. Martin Stuurde per SMS om 13 uur een foto aan mij van een boord aan de straat. Ik probeer het op de site te krijgen.

Santiago de Compostela 22 km  

Ze hebben allebei een leuke slaapplaats en morgen het bijna laatste stuk.

zondag 27 juli - 13.00 uur

Martin heeft net gebeld. Ze zijn allebei hartstikke moe en kapot. Waren toch weer behoorlijke bergen. Nou nu nog onderkomst vinden zei hij. Volgens Martin wordt het weer ergens inbreken/kraken, maar

13.15 kwamen ze bij een benzinestaion langs en Martin vroeg de man of hij niet een wei of dergelijken wist waar ze konden staan. Ja, zei de man kom maar mee. Achter mijn huis is een grote tuin met zwemming-pool, daar kan Sjonnie staan en lopen. Nou hij weet natuurlijk nog niet wat hij zichzelf aandoet. Zoals we Sjonnie kennen ligt die binnen een uur in de pool. Maar misschien vindt hij dat leuk, wie heeft toch een pony in zijn pool. Het belangrijkste is, dat ze een onderkomst hebben en wat er daar gebeurt zullen we morgen horen.

Ze moeten nu nog ca. 40 kilometer.

zaterdag 26 juli

zoals jullie het bericht van Martin in het gastenboek hebben gelezen wordt hij nog de 'perfecte kraker' Ik zou jullie aanraden als hij weer thuis is alle ramen en deuren met zekerheidsloten te voorzien want voordat je het weet zit hij bij jou in de woonkamer of heeft jullie bed in beslag genomen. Grapje hoor, hij doet het ontzettend goed. Bijzonder voor 'zijn maatje Sjonnie' Alleen kon hij zich overal redden maar hij moest voor zijn vierbenige vriend stets iets vinden en zorgen en daar heeft Martin meer als zijn best gedaan. Want wij - maar ook de andere pelgrims - kunnen het zich niet voorstellen hoe moeilijk het toch was en nog is deze tocht met Sjonnie en kar te maken. Dat heeft nog nooit iemand gedaan en ik denk dat zal ook niemand Martin na doen. Die twee zijn echte pelgrims en hebben iets enorms volbracht. Want ze staan ca. 60 km voor de 'toren van Saniago'. Ze zijn bereid in drie dagen de stad in te nemen, vooral Sjonnie, de enigste echte pelgrim!   

vrijdag 25 juli

met regen vertrokken. Eigenlijk wilden ze alleen maar 10 km lopen want dit was het zwaarste en steilste stuk. Normaal lopen ze in een uur ca. 4-5 km. Bij dit stuk redden ze niet meer dan 2 km. Dus toen SDP en Martin om 13 uur in het dorp kwamen waar ze wilden overnachten was er geen plaats voor Sjonnie en ze moesten verder. Inmiddels kwam het weer met bakken uit de hemel en Martin had zich de rode vliegendeken van Sjonnie omgehangen. Alleen de zwarte masker had hij niet op. Toen Sjonnie Martin met de deken zag bleef hij abrupt staan en wilde niet meer achter Martin aanlopen. Hij was bang. Een dorp verder mochten ze ook nergens staan ofschoon overal koeien en parden op de wei stonden. Dus om 2.00 uur moesten ze nog naar het volgende dorp, ca. 1.5 uur bij stromende regen lopen en ze waren al vanaf 7 uur 's ochtens onderweg. Sjonnie wankte meer dan die liep achter Martin aan. Om 4 uur hebben ze uiteindelijk een slaaplaats in Palas de Rei gevonden. Zo kapot waren die twee nog nooit.

Maar - zoals Martin zegt - was dit het laatste zo steile stuk. Laten wij het hopen.

donderdag 24 juli

beide hebben de nacht onder vrije hemel goed overstaan. Om 6.30 uur zijn Sjonnie en Martin vertrokken richting Portomarin. Ze moesten zich vandaag bijzonder afsloven en zijn bijna weer naar beneden afgegleden.

Om 13 uur waren ze in Portomarin op een kleine sorrt camping buiten het dorp. Sjonnie heeft een wei en Martin een klein huisje. SDP is erg blij dat hij nu een beetje kan grazen en dan slapen. Godzijdank was het niet zo warm in tegendeel het regende.

Morgen wordt het nog zwarder, ze redden met geluk ca 10 km richting Palas de Rei. Sjonnie knijpt nu al zijn slank geworden billen samen. 

23 juli

Met het vervoer is alles goed gegaan. Ze zijn 4.00 uur in de ochtend vertrokken en waren om 6.45 uur in Samos. Onderweg nog even gestopt bij de heuvel waar alle pelgrims stenen, die ze van thuis hebben meegenomen, neerleggen. Martin heeft zijn stenen ook daar neergelegt. Hij kon niet zo veel zien want het was nog behoorlijk donker. Maar er liggen daar ook schoenen, flessen, kleding etc.

Om 6.45 uur waren ze in Samos, uurtje pauze gemaakt, Sjonnie te eten gegeven en om 7.45 uur begonnen aan de laatste etappe. Martin zei het was nog steiler als hij had gedacht. Het begon ook nog te regenen en daardoor was de straat weer glad. Sjonnie en Martin hadden zeer veel moeite met lopen. Ze zijn iets verder gegan dan Sarria want daar waren ze al om 10.30 uur en dat vond Martin toch een beetje vroeg om te stoppen. Zitten nu tussen Sarria en Belante bij een boer. Sjonnie in een wei en Martin in zijn tent. Morgen gaan ze richting Portomarin.

dinsdag 22 juli

um 11 uur vanochtend zijn ze in Astorga bij de boer, die hun over de bergen brengt, aangekomen.

Deze keer is het omgekeerd qua geboekte kamers. Martin heeft een kamer voor zich alleen en Sjonnie heeft een 15 'persoonskamer' Hij moet met 15 koeien in een stal staan. Omdat er da ontzettend veel vliegen zijn heeft Martin hem zijn Zorro masker en kleed overgedaan. Toen de 14 koeien Sjonnie zo zagen begonnen ze zich voor lachen te biegen. Sjonnie tegen Martin: Baasje wil je dat a.u.b. van mij afhalen, ik sta hier voor voor gek. Liever laat ik mij door de vliegen ergeren dan van die stomme koeien worden uitgelachen. En mijn zwaard heb ik ook niet dat ik ze daarmee een beetje kan kietelen. Dat was voor Martin overtuigend en hij heeft de zwarte masker en rode deken van Sjonnie afgehald.

Martin gaat de stad in, Astorga zal heel mooi zijn, kan hij eindelijk een beetje cultuur 'snuiven'. Wordt ook tijd anders komt hij nog als barbar terug. Morgen ochtend om 4.00 uur rijden ze in Astorga weg naar Samos. Het zijn ca. 170 km door de bergen. Ik schat dat ze tussen 8 en 10 uur in Samos zijn.

Planning is, van daar nog een stuk lopen en dan plaats zoeken. Het zijn de laatste 140 km van deze aventuurlijke reis en ook zware, want ze moeten nog behoorlijke heuvels bedwingen. Maar dat redden ze, ben ik ervan overtuigd.

En als iemand een Compostela (zo heet de orkonde) verdient heeft dan is het zeker Sjonnie en Martin.  

Maandag 21 juli 15.30 uur

Ze zijn net in Veguellina de Orbigo aangekomen en hebben samen een leegstaand huis gekraakt. Konden niets anders vinden waar ze opmochten. Eigenlijk was gepland in Hospital de Orbigo maar om twee reden zijn nog verder gelopen. 1. ze waren al om 11.30 voor Hospital de Orbigo maar ze konden het dorp niet in met de kar want midden op de brug warover ze moesten was er een paal geplaatst dus moesten ze omkeren. In het volgende dorp was wel een camping maar mocht Sjonnie niet op. Zo zijn ze nog 10 km verder gelopen waar Martin dit verlaten huis zag wat ze in 'beslag' hebben genomen. Er is geen water of stroom maar een beetje dieper gelegen een klein riviertje. Daaruit heeft Martin met Sjonnie's emmer en een touw water eruit gehaald. Sjonnie is zeer zeer moe en kan nu uitrusten. Martin heeft pleisters voor hem gekocht en die op zijn schurfwondjes geplakt. Jullie kunnen zich vorstellen hoe grappig Sjonnie nu uitziet. Alsof die zich bij het scheren 10 keer heeft gesneden. Ook moet Martin elke dag zijn oren schoonmaken want da zitten soms vreemde beesten in. Vind Sjonnie niet leuk. Hij denkt, ik heb genoeg aan pedicure elke dag, nu ook nog de oren. Wat laat zich de gekke baas morgen invallen om mij te ergeren? Het wordt voor die twee een zaaie middag want ze kunnen daar niks doen. Na ja morgen hoefen ze alleen nog 11 km te lopen dan zijn ze in Astorga bij die man die hun overbrengt.

zondag 20 juli

ze zijn rustig gelopen, hebben in Fontecha middagpauze gemaakt en dan verder naar Villar de Mazarife. In twee of drie dagen wil Martin in Astorga zijn. Van daar worden hij en Sjonnie met de auto naar Samos gebracht. Dat gebeurt omdat Martin denkt dat Sjonnie met de kar deze bergen (ca. 1600m) absoluut niet redt. van Samos zijn het naar Santiago nog ongeveer 140 km. Voor deze latste etappe schat Martin 7 dagen in als er niets gebeurd, wat we allemaal hopen. Op de 30/31 jullie zullen die twee moedige Pelgrim's dan voor de kathedrale in Santiago staan.

Maar laat ons kijken wat ze in de komende 10 dagen nog beleven.

zaterdag 19 juli

Lekker geslapen na die gezellige middag en avond met Hans, Eddy en Gerrit. Ze zijn weer vroeg (7 uur) op weg gegaan. Normaal wilden ze tot Mansilla de las Mulas maar dat was Martin te kort dus zijn nog een paar kilometer verder gelopen tot Villacelama. Het was er verschrikkelijk heet, Martin had onderweg weer zijn hoed verloren. Om 14 uur hadden ze onderdak bij een hostellerie, heel mooi, gevonden, Sjonnie een wei en Martin een kamer voor zich alleen. Ongekende luxe.

Martin dacht, laat maar de jongens smsje sturen en vragen waar ze zijn. Nou ze zaten in San Sebastian met een kapotte auto. Fout getankt. In plaats van Diesel benzine. Dus na 20 kilometer hat gerrits auto ook kolieken, net als Sjonnie. Auto wordt eerst maandag leeggepompt dus zijn ze dinsdag eerst thuis. Dat is natuurlijk ontzettend triest voor die drie. Zo een reis om Martin op te peppen en dan deze pech. Ik hoop dat ze maandag hun heimreis kunnen voortzetten en gezond naar huis komen. 

vrijdag 18 juli

Sjonnie en Martin sjokken zo voor zich heen, toen ziet martin een grote limousine met geel kenteken. Hij zwaaide en dacht zich niets. Limousine stopt, deuren gaan open en Gerrit, Eddy en Hans (vrienden van ons) stappen eruit. Martin was zo plat voor verassing als een scholfilet. Die drie zijn donderdagmiddag om 15 uur vertrokken, hadden van mij de route van Martin, en hadden hem en Sjonnie (na 1.600 km zijn gereden) om 11 uur gevonden. Dat is zeker een bloemetje waard. Grote klasse! De middag en avond was natuurlijk heel erg gezellig. Ze hebben Martin met hun 'bezoek' zeker meer als een riem onder het hart gestoken voor de 'eindronde'. Had hij ook nodig. Na bijna 1500 km, vooral de laatsten in Spanje met een triste landschap, voelde hij zich soms toch zeer eenzam en alleen.

Dus dat hebben de JONGENS bijzonder goed gedaan. Mijn dank aan jullie.  

donderdag 17 juli

ze waren vrij vroeg ( ca. 12.00 uur) in Sahagun en zijn 15 km gelopen. Eigenlijk vind Martin het te vroeg om te stoppen maar aan de andere kant is het volgende Refugium - waar ze kunnen slapen - weer te ver. En het is wel zeer warm. Sjonnie had een mooie plaats en Martin zoals nu gewend 42 persoonskamer. Hij verveeld zich natuurlijk een beetje omdat hij niet veel kan doen. Er is geen stad of dergelijken. Toch had hij weer geluk. Onder de pelgrims die in de namiddag binnen kwamen was ALEX.

Alex is ca. 25 jaar, Duitser, studeerd nu aan de universiteit in Düsseldorf maar wilde daarvoor eigenlijk priester worden en was misdiener . Nou, die twee hebben zich gezocht en gevonden. Een van de verhalen, die Alex aan Martin vertelde, was bijzonder grappig.

Alex loopt de Camino en vind alle die dat niet doen geen 'echte Camino's'. Op een dag tijdens zijn route bemerkte Alex dat die zijn mobieltje was vergeten in de vorige onderkomst. dus liep hij naar een huis en vroeg de man die daar woonde of hij hem een fiets kon lenen. Hij zei, hier heb je mijn paspoort en mijn horloge als onderpand. Hij krijg de fiets en was in een paar uur terug (met mobieltje). De boer vond dat dermate geweldig dat hij de fiets aan Alex wilde schenken. Alex zei, ik loop, hoef geen fiets. Nou zei de boer, misschien kom je onderweg iemand tegen die niet meer kan lopen dan schenk je het toch aan hem. O.K. dat was een argument voor Alex maar hij wilde wel iets teruggeven. Zo zei hij tegen die man, zal ik jou huis zegenen? die kijkt hem aan alsof die niet goed snik was en zei, je ben toch geen priester. Nee zei Alex, maar wilde ik worden en ik was jarenlang misdiener. Dus heeft Alex het hele huis incl. vee van de boer gezegend. Zoals al geschreven zijn echte Camino's alleen die die lopen. Zo loopt Alex nu met de fiets naast zich totdat hij iemand tegen komt die het nodig heeft.  

's avonds zaten Martin en Alex in de kamer - waar ook wordt gegeten etc., zitten bij hun twee dames (moeder en dochter) aan tafel. vertellen die twee dat ze af en toe ook een stuk met de bus gaan. Springt Alex op en roept: GEEN CAMINO, GEEN CAMINO! Martin heeft zich doodgelachen. De andere ochtend krijg Martin nog een banaan en een auguurk van Alex, hij had te veel gekocht. Misschien komen ze zich onderweg nog eens tegen, zou leuk zijn. 

woensdag 16 juli

ze liepen eerst op de originele camino route/weg maar zoals Sjonnie al in het gastenboek heeft geschreven, bestond de weg uit stenen zo groot als eieren. Dus zijn ze omgekeerd na 5 km en over de asfalteerde straat gelopen. Om ca. 13 uur waren ze in het refugio in Calzadilla de la Cueza.

Martin had weer 'meerpersoonskamer', Sjonnie heeft voor de luxe suite gekozen. Morgen lopen ze naar Sahagun.

dinsdag 15 juli

om 8 uur vanochtend hartelijk afscheid van Fernanda, Pablo en kinderen. Hoppa richting Carrion de los Condes. Sjonnie heeft nog zijn linke voorpoot na de verwaanden paarden opgestoken en geroepen Adios luilakken, ik ga weer met mijn baasje aventuren beleven.

Ze hebben vandaag een relatief makkelijke weg. 11.30 uur zijn ze in Villarmentero aangekomen, Martin een broodje gegeten en Sjonnie zijne haverflokken (vindt hij lekker). Sjonnie doet al zijn middagdutje en Martin volgt hem zo. Ze moeten nog ca. 8 km lopen naar Carrion de los Condes.

15.00 uur zijn ze in het dorpje aangekomen. Ze hebben een camping opgezocht en gevonden. Sjonnie heeft een mooie afgesloten wei en martin moet nu weer in zijn tentje slapen. Maar het weer is goed, lekker warm, dus niet erg. Op de camping zijn ze bijna alleen.

Het was vandag een rustige reis, ook niet te lang en dat is goed. Verder is - tot nu toe (16 uur) bij die twee weet men nooit - niets bijzonders te berichten.

maandag 14 juli

Nadat Martin 3 dagen de 'olifanten pillen', ijswikkels en spuit heeft gehad hebben hij en Sjonnie vergadering gehouden en besloten dinsdag ochtend weer aan de 'slag' te gaan. De latste 470 km. Ze proberen het gewoon en wij kunnen alleen maar duimen dat het zonder grote tegenslagen etc. lukt. Ze hebben het meer als verdient.

zondag 13 juli

Zoals jullie zeker al het bericht van Martin in het gastenboek hebben gelezen, heeft hij een rib gekneusd. Daarnaast is zijn knie (waaran hij vorig jaar is geopereerd) dermate dik en pijnlijk dat de arts zei dat hij waarschijnlijk de komende hoge bergen (1500 m) niet kan lopen. Maar dat is absoluut nog niet zeker. Hij moet in elk geval een paar dagen rusten. Wordt nu overlegt hoe het verder gaat.

Wordt vervolgt

woensdag 9 juli

Ze zijn vroeg vertrokken, richting Hornillos del Camino. Toen martin met Sjonnie's 'kleren' kwam om 6 uur 's ochtens riep SDP tegen hem: Blijf van mijn lijf af! Ik wil niet lopen en geen kar trekken. Maar Martin is het gelukt hem áan te kleden', hij is nog steeds de baas. En met een beetje consequentie zal dat wel ook de laatste 460 km zo blijven. Het dorp waar hun onderkomst was liegt in een daal en ze moesten heeeeeel steile weg afwaarts waarbij bijna alle twee incl. kaar naar beneden zijn gevallen. Dat was weer geen pretje. Martin had in het refugium een '20-persoonskamer' en Sjonnie ergens een hok.

donderdag 10 juli

Martin denkt, gaan we weer vroeg, zijn we voor de grootste hitte bij onze volgende verblijf. Hij wil om 6 uur morgens SDP halen, stal afgesloten. Gaat naar het huis van de eigenaar en belt aan. Niemand komt. 6.30 uur weer aangebelt. Niemand doet open. Daar gaat onze tijd, dacht Martin. Sjonnie stond natuurlijk in zijn stal en lachte zich dood want zo kon hij langer slapen. 7.00 uur stond Martin weer voor de deur van de eigenaar, aanbellen, roepen, handstand maken en andere kunstjes. Na ca. 10 minuten kwam een oude man met een enorm gehooraparaat. Daardoor konden ze eerst deze ochtend om 8 uur vertrekken, richting Castrojeriz. Ze zijn ca. 20 km. gelopen en kwamen er 's middags aan. Omdat Sjonnie, wel knorrig, maar toch is gelopen mocht hij op de tennisplaats staan. Martin had weer een meerpersoonskamer geboekt. Tegen de namiddag kwam opeens Juan, die met zijn familie de beiden heeft bijgestaan en ontzettend goed verzorgd in Burgos, om Martin 24 flessen bier en water te brengen. Juan verdient meer als een compliment. Hij is een zeer bijzonder mens, zei Martin.

Er is nog iets, nou ja, grappigs gebeurt. De tennisplaats waarop Sjonnie stond lag aan een kleine straat. Komt een auto langs en kijkt natuurlijk naar SDP want die was natuurlijk aan het tennissen. die man dacht zeker, dat zie ik niet goed, een pony op een tennisplaats, en stopt. Hij had biet gezien dat achter hem nog een auto reed, die ook naar Sjonnie kijkte. Jullie weten het al, de twee auto's hebben zich 'gekust'

Vrijdag 11 juli

Ze zitten nog steeds op ca. 850 meter hoog en Martin had het ontzettend koud. De wind was krachtig en er staan alleen grote velden vol korens. geen boom, niets. Maar ze moesten niet zo steile heuvels erop en eraf. Ze wilden naar Fromista waar ze ca. 14 uur aankwamen. Hier staan bij een Manege, de iets luxere variante, tenminste voor Sjonnie. Hij heeft een wei, kan gras eten en is tevreden. Morgen zaterdag, bespreekt Martin met de mensen van de manege of Sjonnie weer nieuwe schoentjes moet hebben. Is zeker verstandig want hij weet niet of volgende week ergens een smid te vinden is. 

Zaterdag 12 juli

Ik hoorde dat Sjonnie nieuwe schoenen krijgt en ze 2 rustdagen nemen en ook zondag nog daar blijven want Martin heeft blijkbaar ontzettend last van zijn knie. Dus beste mensen is er niet zo veel te berichten.

Dinsdag 8 juli

Martin heeft Sjonnie samen met de dochter van Juan uit de dierenkliniek gehaald. De arts wilde toch liever geld (en niet weinig) voor de behandeling van Sjonnie en niet dat Martin voor hem zal bidden. Sjonnie moet het rustig aan doen, hij is natuurlijk nog zwak. Om 12.00 uur was SDP ingespannen en ze moesten dwars door Burgos, ca 8 km en dan nog 5 km naar de manege waar ze konden staan. Het laatste stuk om daar naartoe te komen was zeer moeilijk voor Sjonnie want het was een steile weg met zand en stenen. Hij had het heel zwaar. 16.00 uur hadden ze de manege, waar niet een paard stond, bereikt. Sjonnie kon lekker op een wei staan en eindelijk weer grasen.

Kijken we maar hoe het morgen loopt. Martin doet het rustig aan met Sjonnie maar ze moeten natuurlijk ook verder. Laat ons allemaal hopen dat SDP zo snel mogelijk weer de 'oude' wordt die continu geintjes maakt.

Trouwens voor alle die het nog niet in het gastenboek hebben gelezen, de kinderen in Spanje krijgen alles wat hun is toegezegd en dat is nooit anders besloten. Dus niemand hoeft meer teleurgesteld of boos zijn.  

maandag, 7 juli

bedankt voor het medeleven en de goede wensen van jullie. Ik ben er weer fit zei de arts vanmiddag tegen Martin. Ik moet het wel nog een beetje rustig aandoen de komende dagen maar daar heb ik niets tegen. Morgen mag ik zo 13 kilometers, dat betekend we moeten vanuit waar ik nu ben (ca. 8 km voor de stad) dwaars door Burgos (ca. 5 km). De dochter van Juan loopt met ons mee door Burgos. Trouwens een heel lieve Senorita. Daar gaan we dan ergens overnachten. Hoop niet dat de mensen weer oud brood neerzetten want o.k. ik ben vervreten en kan niet weerstaan. Maar dat wil ik niet nog een keer meemaken. Was toch erg pijnlijk. De komende dagen moeten we het nog een beetje rustig aandoen maar ik doe echt mijn best hoor. Ik weet iedereen is ontzettend geschrokken, het meeste natuurlijk Martin. Baasje krijgt van de dierenarts veel vitamines en zo'n spul mee wat ik moet naar binnen werken. Trouwens moet ik jullie nog vertellen. Zegt martin tegen de arts: zal ik voor jou bidden of moet ik betalen? Nou die kwam er niet meer bij. Hij zei, dat moet ik nog zien.

Lieve vrienden, hopen we dat de laatste 550 kilometers zonder erge gebeurtenissen verlopen.

Ik groet jullie en mijn dank gaat bijzonder naar de familie van Juan die niet alleen mij heeft geholpen maar ook mijn baasje tijdens deze zware dagen ontzettend goed heeft opgevangen.

Gracias muchachos en welterusten

Sjonnie alias Zorro