Zondag 11 mei

Martin en Sjonnie hebben in de beurt van Henonville een camping gevonden waar ze konden staan om daar op de 'Nederland-Frankrijk koerier' John te wachten, die de banden bracht. Onder de plaats waar Sjonnie mocht staan was een begraafplaats. Heel opbouwend toch, maar lachen. De doorsnee leeftijd van de mensen (ca. 40) was 70 jaar. Martin kreeg zakken vol met oud brood voor Sjonnie, ook brachten de mensen appels en zelf hamburgers voor Sjonnie. Hij had het erg na zijn zin en zij tegen Martin, hier blijf ik. Jullie denken dat Sjonnie niet kan praten maar volgens Martin kan hij ook de klok lezen want s'ochtens staat Sjonnie voor de tent en zodra de rits open gaat stopt Sjonnie zijn hoofd in de tent. Hij kijkt Martin dan met een verwijtende blik aan als het een beetje later is. Na het motto, sta eindelijk op, ik wil spelen. Hij wil overal erbij zijn en stopt zijn neus overal erin ook in de pan met kokend water.

Om 13.30 kwam John en Shauna (dochter van John) aan op de camping. Dat was natuurlijk een hele opluchting voor Martin en Sjonnie want ze hadden heerlijke broodjes, gehaktballen en voor Sjonnie wortels meegebracht. Ook een paar blikken koel bier en de telegraaf ontbraken niet.

Na het eten gingen John en Martin aan het werk, de nieuwe banden werden gemonteerd. Sjonnie had een speelgenoot gevonden, namelijk Shauna die hem een paar wortels gaf en vanaf die tijd liep Sjonnie alleen nog achter haar aan. Ook had hij gezien dat de wortels uit de auto van John kwamen en stond continu achter de kofferbak. Maar het is hem niet gelukt deze te openen. Leert hij vast nog, wedden. Na 3 uur hard werken pakten John en Martin een biertje en de zondagskrant. Dat wilde Sjonnie ook! Dus pakte hij het bierblik van de tafel en de krant uit Martin's handen en voelde zich op zijn gemak. Sjonnie is en blijft toch een 'bijzonder leuke en grappige Pelgrim'.

Maandag 12 mei

John is om 11 uur weer vertrokken naar Nederland met de opmerking: nu breng ik geen kranten en koude biertjes meer naar jou Martin. Dat wordt een beetje duur, allebei lachen. Martin besloot deze dag nog te rusten en dinsdag ochtend vroeg vrolijk en met nieuwe moed richting Marines te lopen.

Dus ook voor mij, Yvonne waren het vergelijkbaar (met de dagen daarvoor) rustige Pinksteren en ik dacht, nu gaat alles goed met de kar en de reis.

Maar .... ten eerste komt het anders, ten tweede als men denkt!

Jullie horen het nog