woensdag 9 juli

Ze zijn vroeg vertrokken, richting Hornillos del Camino. Toen martin met Sjonnie's 'kleren' kwam om 6 uur 's ochtens riep SDP tegen hem: Blijf van mijn lijf af! Ik wil niet lopen en geen kar trekken. Maar Martin is het gelukt hem áan te kleden', hij is nog steeds de baas. En met een beetje consequentie zal dat wel ook de laatste 460 km zo blijven. Het dorp waar hun onderkomst was liegt in een daal en ze moesten heeeeeel steile weg afwaarts waarbij bijna alle twee incl. kaar naar beneden zijn gevallen. Dat was weer geen pretje. Martin had in het refugium een '20-persoonskamer' en Sjonnie ergens een hok.

donderdag 10 juli

Martin denkt, gaan we weer vroeg, zijn we voor de grootste hitte bij onze volgende verblijf. Hij wil om 6 uur morgens SDP halen, stal afgesloten. Gaat naar het huis van de eigenaar en belt aan. Niemand komt. 6.30 uur weer aangebelt. Niemand doet open. Daar gaat onze tijd, dacht Martin. Sjonnie stond natuurlijk in zijn stal en lachte zich dood want zo kon hij langer slapen. 7.00 uur stond Martin weer voor de deur van de eigenaar, aanbellen, roepen, handstand maken en andere kunstjes. Na ca. 10 minuten kwam een oude man met een enorm gehooraparaat. Daardoor konden ze eerst deze ochtend om 8 uur vertrekken, richting Castrojeriz. Ze zijn ca. 20 km. gelopen en kwamen er 's middags aan. Omdat Sjonnie, wel knorrig, maar toch is gelopen mocht hij op de tennisplaats staan. Martin had weer een meerpersoonskamer geboekt. Tegen de namiddag kwam opeens Juan, die met zijn familie de beiden heeft bijgestaan en ontzettend goed verzorgd in Burgos, om Martin 24 flessen bier en water te brengen. Juan verdient meer als een compliment. Hij is een zeer bijzonder mens, zei Martin.

Er is nog iets, nou ja, grappigs gebeurt. De tennisplaats waarop Sjonnie stond lag aan een kleine straat. Komt een auto langs en kijkt natuurlijk naar SDP want die was natuurlijk aan het tennissen. die man dacht zeker, dat zie ik niet goed, een pony op een tennisplaats, en stopt. Hij had biet gezien dat achter hem nog een auto reed, die ook naar Sjonnie kijkte. Jullie weten het al, de twee auto's hebben zich 'gekust'

Vrijdag 11 juli

Ze zitten nog steeds op ca. 850 meter hoog en Martin had het ontzettend koud. De wind was krachtig en er staan alleen grote velden vol korens. geen boom, niets. Maar ze moesten niet zo steile heuvels erop en eraf. Ze wilden naar Fromista waar ze ca. 14 uur aankwamen. Hier staan bij een Manege, de iets luxere variante, tenminste voor Sjonnie. Hij heeft een wei, kan gras eten en is tevreden. Morgen zaterdag, bespreekt Martin met de mensen van de manege of Sjonnie weer nieuwe schoentjes moet hebben. Is zeker verstandig want hij weet niet of volgende week ergens een smid te vinden is. 

Zaterdag 12 juli

Ik hoorde dat Sjonnie nieuwe schoenen krijgt en ze 2 rustdagen nemen en ook zondag nog daar blijven want Martin heeft blijkbaar ontzettend last van zijn knie. Dus beste mensen is er niet zo veel te berichten.