De kar op zich is al een bijzonder verhaal en het zijn niet zoveel routes die naar Santiago leiden. Het was mijn bedoeling te paard te gaan. Om technische  redenen is dit schier onmogelijk of je moet continu steun hebben van het thuisfront. Voor spulletjes die je meeneemt voor jezelf en het paard heb je al gauw een pakpaard nodig. Dit i.v.m. het aantal kilo’s. Neem alleen het cowboy zadel al. Zo kwamen we op een paard met wagen. Sjonnie kennen jullie al en nu zien jullie ook het huifkarretje en de koetsier krijg je er gratis bij. Het karretje stond in een boerenschuur. Je kent dat wel onder het stof en stront van de kippies. Hij zag er niet uit. Sjonnie vond hem leuk en zo verdween hij een lange tijd in het magazijn. Cees Visser, een zakenpartner, vroeg of hij de kar onder handen mocht nemen als bijdrage in de sponsering maar ook omdat hij zoiets al vaker had gedaan en erg leuk vond. Hoe krijg je zo’n brenger. De kar werd volledig gesloopt. Hij heeft de kar eerst volledig gesloopt tegenwoordig heet dat gestript. Wat eraf kon ging eraf om tot de conclusie te komen dat de bodem was opgevreten door de houtworm en de banden verdroogd. Nieuwe banden en bodem en heel veel Hammerite, vet en verf doet wonderen. Voor en achter lichten en gevarendriehoekjes.

Een kistje met slot gemaakt over de gehele lengte waar wat spulletjes in kunnen. Zelfs een kluisje ontbreekt niet. Zeiltjes laten maken voor de voor- en achterkant en voilà is hij niet wonderschoon. Vooral de nieuwe wieldoppen geven hem een robuuste en gepimpte uitstraling. Cees is nog niet helemaal klaar. Op de achterkant ontbreken nog de houten klompen met daarin gele tulpen. Ze liggen al klaar. Ik kan er in tijd van nood (gemakkelijk) in slapen. Afmetingen B x L x H = 140 x 200 x 250 cm. Nu nog zien of Sjonnie hem wil en kan trekken. Normaal traint hij voor een licht metalen karretje zij het met twee personen. Ik neem zo weinig mogelijk bagage mee. Je weet:” Wat je niet meeneemt is meegenomen.” Voor Sjonnie wel een zakje bix van 25 kg. Vindt ie lekker en hij moet hard werken. Joop en Laura zeggen dat hij al spieren heeft en zo’n beetje klaar is. Nu nog zijn medepelgrim. Die heeft steeds moeite met inspannen. Is het niet de volgorde van de onderdelen van het tuig dan wel de gaatjes of aantal draaiingen om de boom. De laatste maal ben ik weggereden met zijn leren hoofdstel en daar nog overheen zijn weidehalster. Slim hè. Komt wel goed. Knuffies en hinnik.

Sjonnie en Martin